εξαιρέσου, μπορείς!

ξεκινώ. χαμογελώ. σκέφτομαι. αναρωτιέμαι. περιεργάζομαι. μειδιώ. πλησιάζω. σκύβω. ακούω. φωνάζω. θυμώνω. τρέχω. σκοντάφτω. κοιτάζω. γοητεύομαι. μιλάω. ντρέπομαι. μιλάει. ερωτεύομαι. αγγίζω. ανταποκρίνεται. ανασαίνει. φυσάει. ρουφάω. γεύομαι. μοιράζομαι. γελάω. ανατριχιάζω. ζηλεύω. αγκαλιάζω. τσακώνομαι. συντροφεύω. στηρίζω. συζητώ. ονειρεύομαι. ψεύδομαι. προδίδει. δικαιώνομαι. προδίδω. ζητάω. δεν παίρνω. δίνω. δεν παίρνω. δεν δίνει. παίρνει. ξεχνάει. φεύγει. αλλάζει. αλλάζω. ξεχνάω. προχωράω. επαναλαμβάνομαι. ξεκινώ. επαναλαμβάνομαι. αναζητώ. αναζητώ. αναζητώ.


φίλοι / γνωστοί / σύντροφοι. όλοι κάπως έτσι έρχονται και φεύγουν. αγαπημένοι και αξέχαστοι. μόνιμοι όσο τους το επιτρέπει η προσωρινότητά τους.

Ο μη έχων τσίπα.

Στο λεωφορείο, στο διαδίκτυο, στο δρόμο, στα περιοδικά, στην τηλεόραση. Ο ρατσισμός είναι παντού. Δεν αλλάζει χρώμα, ούτε φύλο, ούτε σεξουαλική προτίμηση. Αλλάζει τρόπο εκδήλωσης, και αφεντικά. Δυστυχώς το διαφορετικό πάντα θα ενοχλεί, πάντα θα προκαλεί, πάντα θα έχει θέση ανάμεσα στα κατώτερα (εκτός αν πρόκειται για τη Lady Gaga). Φυσικά χαρακτηριστικά και επιλογές παντός τύπου, ενοχλούν. Όσοι ενοχλήθηκαν χρησιμοποίησαν τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, ή αν δε μπορούσαν να κάνουν καλή χρήση αυτής, τσάκισαν τα ίδια κόκαλα με οποιοδήποτε άλλο μέσο. Πόσο ανθρώπινο είναι το να διαχωρίζεις? Εμένα πάντως με ενοχλεί. Εσένα τι σ' ενοχλεί? Που δεν έχεις λεφτά ε αγανακτισμένε? Που στα έφαγαν άλλοι και τα πληρώνεις εσύ ε? Τι χρώμα έχει όμως αυτός που στα 'φαγε? Για δες, μήπως είναι κι αυτός ολόιδιος με 'σένα? Λευκός και πιστεύει στον Κύριο Ιησού Χριστό? Κι όμως αυτός που σηκώθηκε σήμερα το πρωί στο λεωφορείο, από τη θέση του για να κάτσει μια γριούλα ήταν μαύρος, και είχε άλλο Θεό. Κι αυτός που έδειρες τις προάλλες στην πλατεία επειδή φόραγε κόκκινα παπούτσια ήταν ομοφυλόφιλος. Τα κινούμενα μπλε στρατιωτάκια δε σ' ενοχλούν όταν 'επαναστατείς' στο δρόμο, αλλά η πολυχρωμία στους ανθρώπους της Αθήνας σε τρομάζει. Σε εξοργίζει ε? Ανθρωπάκι...πάντα θα τα βάζεις με τη μειονότητα. Που να 'ξερες πόσο μικρός είσαι κι εσύ μπροστά στη δύναμη και στη θέληση όλων αυτών των πολύχρωμων ανθρώπων. Τότε θα τρόμαζες, και θα 'τρεχες κι εσύ. Έτσι ακριβώς όπως κάνεις κι εσύ τώρα όλους τους διαφορετικούς να τρέχουν. Τα φιλιά μου στην οποιουδήποτε χρώματος κεφάλα σου ανθρωπάκι, της οποίας το εσωτερικό θα προτιμούσα να δω χυμένο στο πάτωμα.

ένα κορίτσι στο manhattan

Τις περισσότερες φορές πρέπει πρώτα να κάνεις τα λάθη για να δεις τα σωστά. Πόσο πιο εύκολα θα 'ταν όλα αν συνοδεύονταν από ένα ταμπελάκι όπως αυτό στα super market, που να έγραφε "ΛΑΘΟΣ, τιμή:2 μήνες κατάθλιψη" ή "ΣΩΣΤΟ, Βest Buy!" Τότε όμως δε θα 'μασταν και υπερβολικά προβλέψιμοι? Ως λάτρης του αγνώστου, είμαι υπέρμαχος του ρίσκου και αντίμαχος της πεπατημένης. Πάντα υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι που ξέρει το καλό το παλικάρι και θα σε φτάσει πιο γρήγορα εκεί που άλλοι ακόμα θα ψάχνουν πώς να πάνε.. Όπως τα στενάκια από Πανεπιστήμιο, μέσω Κολοκοτρώνη και Καρύτση, που σε οδηγούν μέσα σε 10 λεπτά Μοναστηράκι. Ψάχνοντας και ρισκάροντας να χαθώ, τα ανακάλυψα. Κάπως έτσι τώρα είμαι εδώ, μετά από λάθος μονοπάτια, να εκτιμώ το γεγονός ότι κάποτε χάθηκα. Αν δεν είχα χαθεί τότε, δε θα 'μασταν εδώ μαζί τώρα. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ποτέ δεν αμφιβάλλω όταν λέω αυτή τη φράση. Πόσο μάλλον τώρα που είναι ξεκάθαρο ότι ο λόγος αυτός για 'μένα ήσουν εσύ. Παρ ολ' αυτά πάντα θα απορώ γιατί πρέπει να περάσεις μέσα από συναισθηματικές αγοραπωλησίες και δημοπρασίες ειλικρίνειας, μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά νιώθεις. Το ευχάριστο είναι ότι με το πέρας αυτών, είσαι τόσο σίγουρος για το ποιο μονοπάτι θα σε βγάλει στον προορισμό σου, όσο και η τύπισσα που σου δίνει οδηγίες στο gps. Τα συναισθήματα είναι αυτά που τελικά σε προσανατολίζουν, κι εκεί που ο εγκέφαλος σε τρελαίνει γιατί αγαπάει τους δαιδάλους και τις κρύπτες, η καρδιά σε ξελασπώνει και σε καθοδηγεί, ακόμα κι όταν βρεθείς για πρώτη φορά στους δρόμους της. Κι εγώ τώρα είμαι εδώ και σε κοιτάζω και νιώθω τόσο ικανοποιημένη,λες και κατάφερα και βρήκα το δρόμο μου μέσα στα δαιδαλώδη στενάκια του Manhattan..

mind sex.

Τραγούδι των Dead Prez και όχι μόνο. Ο εγκέφαλος είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα, το ανθρώπινο όργανο που ερωτεύεται. Χωρίς να διαθέτω την ιδιότητα του επιστήμονα, εγώ θεωρώ ότι είναι και το βασικό όργανο σεξουαλικής διέγερσης, λαγνείας και ηδονής, και μάλιστα και από τα δύο φύλα. Η σύγχυση προκύπτει όταν συνειδητοποιήσει κανείς, ότι άντρας και γυναίκα χρησιμοποιούν αντιστρόφως ανάλογα το μυαλό τους. Όταν ένας άντρας μπει στο τρυπάκι να σκεφτεί και να θέσει σε λειτουργία τα γρανάζια του μυαλού του, το κάτω κεφάλι ατονεί. Η γυναίκα πάλι, κρύβει μια δεύτερη κλειτορίδα ανάμεσα στ' αυτιά της. Δεν ήταν τυχαίες άλλωστε οι φήμες για το σημείο G και την πιθανή θέση του κάπου μέσα στα αγγεία του θηλυκού εγκεφάλου. O νοητικός οργασμός είναι το δυνατό μας χαρτί και ο άντρας που θα μας δώσει την ευκαιρία να το παίξουμε, είναι ο μεγάλος νικητής της παρτίδας. Φυσικά όλα τα παραπάνω αφορούν σε όσες διαθέτουν αρκετό χώρο για μια τέτοια διεργασία στο κεφαλάκι τους. Δεν αφαιρείς ρούχα, λύνεις τη γλώσσα και γδύνεις με το βλέμμα. Θέλει δεξιοτεχνία να κάνεις έρωτα χωρίς κανείς να εισβάλλει μέσα σου. Μιλάς και αυτός θέλει να σε κάνει να βογγάς, ενώ μιλάει και εσύ κοντεύεις στην κορύφωση. Βούτα τη γλώσσα σου στο βασίλειο της ηδονής και μετά μίλα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ακούσεις αυτό που θες, και πότε θα πεις αυτό που θέλει να ακούσει. Aυτό είναι ένα απ' τα βασικά του πλεονεκτήματα: μπορείς να γαμήσεις το μυαλό του άλλου, χωρίς να σ' ενδιαφέρει ο χωροχρόνος.

She opens her mouth to speak, and so sounds ring in my head .She speaks, and I want to dance to her rhythm .She moves ever so gently, increasing my desires, as I place my arms around her waist, hold and squeeze onto me. I want to melt into her body, and discover the base of her warmth.

Το ποτό σας κύριε..

 Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να ρίχνω κάτω τα ποτήρια. Η μαμά μου μού έλεγε "Γιατί το έσπασες?", κι εγώ πάντα απαντούσα "Δεν το έσπασα..!". Πότε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει ραγίσει το γυαλί? Και είναι άραγε αλήθεια ότι δεν ξανακολλάει? Για τη φυσική ναι, είναι απίθανο..Για 'σένα? Είναι πολλές οι φορές που όλοι μας προσπαθήσαμε να ξανακολλήσουμε ένα ραγισμένο γυαλί. Άλλες τα καταφέραμε και άλλες όχι. Έχει τόση σημασία όμως το αποτέλεσμα, όσο το να προσπαθήσεις? Αν σπάσει, ναι δεν ξανακολλάει, αν ραγίσει όμως, ακόμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του? Θέλω να πω, ένα ραγισμένο ποτήρι, πάλι δε μπορεί να σε μεθύσει με τη βότκα που σου προσφέρει? Πάντα ρισκάρεις μην κοπείς, αλλά δεν έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι απ' το να καταναλώνεις, να γεύεσαι χωρίς κίνδυνο? Πάντα πίστευα ότι το ρίσκο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Όλα για όλα. Αν δε σκοπεύεις να τα δώσεις όλα, τότε είναι προτιμότερο να μη (μου) δώσεις τίποτα. Στην τελική κι εγώ πάντα δοκιμάζω όταν είμαι σίγουρη ότι θέλω να γευτώ το ποτό, χωρίς να με απασχολούν οι συνέπειες. Κι ας την πατήσω, κι ας κοπώ. Οι τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν δοκιμάσει κι έχουν κοπεί, κι όχι εκείνοι που άλλαξαν ποτήρι..Λοιπόν, να κεράσω μια βότκα?

σημεια στιξης

Πώς τα 'χει κάνει έτσι
            ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ
Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται
και καταλήγουν σε αποσιωπητικά
                   ....
Η σιωπή περιμένει περιμένει τα εισαγωγικά
Εκεί όπου μιλάς εσύ
Νόμιζε πως είχε βάλει τελεία
αλλά μάλλον μοιάζει με κόμμα
Γιατί κάνει τα ίδια λάθη ακόμα...?
Αυτό είναι το πρόβλημά της. Ποτέ τα σημεία στίξης που έβαζε εκείνη δεν ταυτίζονταν με αυτά των υπολοίπων.

μια φορά κι έναν καιρό..

Νιώθω σαν τη γιαγιά στην κουνιστή πολυθρόνα που αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της, με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε λύκο και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε λύκος και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα..Ακριβως! διαφορετικές προσωπικότητες, ντυμένες πάντα με την ίδια αμφίεση του καλού και του κακού. Έφταιγε όντως ο λύκος, ή μήπως η μικρή με την κόκκινη κάπα πήγαινα γυρεύοντας? Σ' αυτήν εδώ την ιστορία η Κοκκινοσκουφίτσα μας φοράει μια κοντή κόκκινη φούστα και την πέφτει στον κυνηγό, για να σκοτώσει αυτός για χάρη της το λύκο.. Είναι αρκετά ερωτευμένος ο κυνηγός για να το κάνει ή αρκετά κακός? Μήπως ο ίδιος ο έρωτας είναι κακός? Βασανίζει σίγουρα, και κανείς δε μπορεί να αποφύγει το βάσανό του, αλλά το κάνει άθελά του ή επειδή μπορεί? Πληγώνουμε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή επειδή δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς? Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε την ικανότητά μας να πληγώσουμε κάποιον συνειδητά, είτε γιατί λίγη εκδίκηση είναι πάντα καλό πράγμα αφού αν θάψεις την οργή σου αρρωσταίνεις, είτε γιατί είμαστε τόσο εγωιστές που επιλέγουμε να δυστυχήσουν οι άλλοι για να ευτυχήσουμε εμείς. Ανεξήγητο όμως υπαρκτό. Η αδυναμία σου να εξηγήσεις κάτι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό είναι εκεί. Όπως η μελανιά σήμερα το πρωί. Ξύπνησα και ήταν κάτω απ' το στήθος μου, στ' αριστερά. Μεγάλη και μωβ. Δε μπορούσα να εξηγήσω πώς έγινε, αλλά το μπλαβί της χρώμα θα μου θυμίζει για μέρες ότι κάπως, κάτι με πλήγωσε εκεί στην καρδιά. Δε θέλω να σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια το ενδεχόμενο του "κάποιος".. Προτιμώ να πληγώνω, παρά να πληγώνομαι. Ή μήπως κατά βάθος θα 'θελα ο κυνηγός να ήταν αρκετά ερωτευμένος ώστε να πυροβολήσει το λύκο? Η ανταρσία του ήρωα θα ήταν η πιο πραγματική και ταυτόχρονα ρομαντική έκβαση για 'μένα. Εκεί που ενώ σημαδεύει το λύκο, αναστρέφεται και η κάνη σημαδεύει την Κοκκινοσκουφίτσα. "Ψηλά τα χέρια! Σ' αγαπάω", και μετά... ο κρότος. Την πλήγωσε γιατί μπορούσε?
Ορίστε το χαρούμενο τέλος σας. Ποιος έζησε καλά και ποιος καλύτερα τώρα ε?

η γκαρνταρόμπα της

Πήγε 2 παρά 20 και το κορίτσι σκέφτεται πάλι. Στριφογυρνάει στο κρεβάτι του και σκέφτεται. Τον έρωτα, το θάνατο, τη φιλία, τα "θέλω" τα "δε θέλω", τα "πρέπει" και τις ελλέιψεις. Ευγνωμονεί τις ελλείψεις του. Ό, τι της λείπει, την προστατεύει από εκείνο που θα χάσει. Περνάει ο καιρός. Ανόητα, ανούσια. Είναι κακό να στερήσει από κάποιον τον λόγο που αυτός περνάει καλά? Κι αν ο λόγος είναι αυτή, μήπως είναι και εγωιστικό? Αλλά κοίτα δεν έχει δεσμευτεί με λόγια. Όχι, όχι δεν την ξαναπατάει με τις λέξεις. Είναι το αγαπημένο της παιχνίδι και έχασε πανηγυρικά τις προάλλες. Μακριά απο 'μας τα λόγια. Εγώ διαφωνώ, από συμπαράσταση στο κορίτσι το λέω. Τα λόγια μπορούν να 'ναι γλυκά, ειλικρινή, να υπόσχονται ασφάλεια. Είναι όμορφες οι λέξεις. Τώρα όμως την καταπίνει το "εγώ" της. Τρίβει με τα χέρια της το πρόσωπό της για να ξεβάψει τις μπογιές. Ξέχασε όμως ότι δε βάφτηκε σήμερα. Από συνήθεια το έκανε γιατί τη μαλώνει η μαμά της που λερώνει το μαξιλάρι της, μην την παρεξηγείτε. Είναι απλά μια παράξενη φάση, θα περάσει. Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ποτέ δεν περνάω "φάσεις". Είμαι πάντα καλά. Ναι, πάντα καλα. Αύριο θα 'ναι κι εκείνη. Θα θυμηθεί ό,τι "θέλει" και θα ξεχάσει τις σκοτούρες. Οι άνθρωποι φέρνουν σκοτούρες. Το δέσιμο φταίει για όλα. Μακάρι να 'χε πρόχειρο ένα ψαλίδι, να μη δενόταν ποτέ το κοριτσάκι. Να γλύτωνε. Να μην της λείπει, να μην λυπάται. Λύσσα, μένος που είναι μαλθακή. Σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να την καταβάλλει. Να την καταβάλλει και να την δένει πιο σφιχτά. Έτσι είναι. Το δύσκολο σφίγγει τα σχοινιά. Θες κάποιον να τα τραβάει μαζί σου. Η συντροφιά πάντα της άρεσε. Όχι η πολλή. Το πολύ ποτέ δεν είναι επιθυμητό. Άντε μόνο στο χρώμα. Πολύ χρώμα! Αλλάζει χρώματα καθημερινά. Είναι χαμαιλέοντας. Όταν νιώθει όμορφη ντύνεται ροζ κι όταν νιώσει sexy βάφει έντονα τα μάτια της. Όταν φοβάται είναι μωβ κι όταν βαριέται μαύρη. Όταν ερωτεύεται είναι κόκκινη κι όταν θέλει να χορέψει γίνεται κίτρινη. Μα δε λυπάται. Μόνο όταν χαίρεται τα βάζει όλα μαζί κι ας μην ταιριάζουν. Δείχνει πώς νιώθει. Γιατί δε λυπάται ε? Γιατί όταν λυπάται μένει γυμνή. Και ντρέπεται. Δεν της αρέσει όταν είναι γυμνή. Δε λυπάται λοιπόν.Μόνο βάφεται ροζ, κόκκινη, κίτρινη, άντε και μωβ. Βάφεται όταν βγαίνει έξω όμως. Άμα γυρίσει σπίτι? Δε θα φωνάξει η μαμά που θα ξεβάψουν ολ' αυτά τα χρώματα? Γι' αυτό κι απόψε δε βάφτηκε. Ή γι' αυτό ή απλά γιατί προτίμησε να κυκλοφορήσει γυμνή. Εγώ θα κοιμηθώ λίγο νωρίτερα απόψε. Κέρδισα χρόνο γιατί δε χρειάζεται να ξεβαφτώ.
Καληνύχτα.

restricted

To απαγορευμένο δεν ταυτίζεται με το παράνομο απαραίτητα. Το αντίστροφο προφανώς ναι, αλλά το ευθύ μάλλον αποκλείνει απ' αυτόν το δρόμο. Δεδομένης αυτής της διαπίστωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που μας απαγορεύει το "απαγορευμένο"? Ηθικά διλήμματα, στερεότυπα, δειλία και ο φόβος του παλιού, ο φόβος της ανεπιτυχούς  αντικατάστασής του απ' το καινούριο, μας συγκρατούν τα χαλινάρια στην κούρσα της ζωής. Αξίζει όμως τίποτα απ' τα παραπάνω όσο η πρώτη θέση στον αγώνα, ειδικά όταν είσαι ένα απ' τα πιο  "πολυστοιχηματισμένα" άλογα στον αγώνα? Ναι. Το να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου θα έλεγα εγώ. Πούλα τα και ρίσκαρέ τα όλα για να τα βρεις με 'σενα. Γιατί στο τέλος, μόνο εσένα θα 'χεις. Εσένα, τις στιγμές σου, και τα λάθη σου και όλα θα 'ναι εντάξει, μόνο αν είσαι εσύ εντάξει μ' αυτά σου τα κτήματα. Πάντα στα πολύ δύσκολα, ξεπερνάς τα δύσκολα κι εκτιμάς τα εύκολα. Πάντα ένας υπερθετικός, θα υπερέχει ενός συγκριτικού. Και το "πάντα" δηλώνει τον κανόνα. Τον κανόνα που για 'μένα δε συναντά εξαίρεση. Υπάρχουν και μερικά "πάντα" που δεν απειλούνται ούτε απ' το "ποτέ", ούτε απ' τα "μπορεί". Σαν αυτό εδώ. Πότε μπορεί να αθετηθέι? Μπορεί ποτέ. Απαγορεύεται να κάνεις εικασίες. Κανείς δεν ξέρει. Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ κι εγώ.

γαμιέται toshiban

Όταν ήμουν μικρή, πάντα αναρωτιόμουν γιατί ο Θεός παίρνει κοντά του τους καλούς ανθρώπους, κι αφήνει εδώ τους κακούς. Μεγαλώνοντας, το γεγονός συνέχισε ως είχε, αλλά εγώ έχω πια την απάντησή μου. Αν κανείς υπήρξε πολύ καλός στη ζωή του, ό Θεός δεν ήθελε να τον βλέπει να υποφέρει. Γι' αυτό και όλοι οι καλοί άνθρωποι δεν τυραννιούνται πριν πεθάνουν. Απλά φεύγουν. Απροειδοποίητα, σιωπηλά, γαλήνια. Σαν εσένα. Δεν το παίρνω προσωπικά. Κάποιος άλλος αποφάσισε για 'σένα. Ήσουν δύσκολος άνθρωπος, όμως σ' αγαπούσα. Κι ακόμα δηλαδή..τι επειδή έφυγες? στο μυαλό είναι αυτά.. Άλλωστε σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε. Εσύ θα 'σαι κι αύριο όμως. Εδώ δίπλα να τσακώνεσαι με τη Μαρία, το ξέρω. Θυμάσαι που έλεγες ότι σε βασανίζει και ότι θα την χώριζες ε? Κι όμως οι τσακωμοί άγγιζαν σε ποσότητα, την αγάπη που τρέφατε ο ένας για τον άλλον.πάρα πολύ. Τώρα που θα σε ζητάει τι θα της πώ? και ξέρεις τι μου πε προχτες ε? "μακάρι να τον φέρουν πίσω, γιατί εγώ πως θα συνεχίσω τη ζωούλα μου?" Λες και το 'ξερε..Χαίρομαι που ήσουν πάντα εδώ δίπλα. Κοντά σ' ολους όσους σ' αγαπούν. Έφυγες με τις τσέπες του παντελονιού σου γεμάτες αγάπη. Ελπίζω να έφυγες και ικανοποιημένος και περήφανος για 'μένα. Θα βρω μια καλή δούλεια στο υπόσχομαι. Θα στην προσέχω και μεσ' τη βδομάδα θα την πάω και στην κυρία Mάγδα για τις εξετάσεις αίματος. Ήσουν το στήριγμά της. κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σ' αγαπάει πολύ "Νούλη". Όλοι μας.

Απ' όταν ήμουν μικρή πάντα φοβόμουν τον θάνατο.Να ξέρεις, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα τον φοβάμαι.Και από σήμερα που τον βίωσα μαζί σου, όλο και πιο πολύ.
Εγώ μεθαύριο θα φορέσω λευκά.
Αντίο

καταρρίπτοντας τον μύθο

δεν καταλαβαίνεις.
είσαι εδώ όταν το θες.
όταν το χρειάζομαι τι γίνεται?
γιατί πρέπει να το ζητήσω?
κι όταν δε θέλω?
αλλά γιατί να φτάνω να μη θέλω?
φταις.

εγωιστικό
φταίω.

αλτρουϊστικό
φταίμε.

δίκαιο.

ψεύτικο.
ποτέ δε φταίνε και οι δύο.

η ιθακη

οι φίλοι είναι επιλογές.σε καμία περίπτωση εξαναγκασμοί. είναι χαμόγελα και ξεγνοιασιά. σπάνια τσακωμοί και παρεξηγήσεις. όταν ένασ φίλος φτάνει να θυμίζει γκόμενο, τότε κάτι πάει στραβά. οι ανθρώπινες σχέσεις προσδιορίζονται με τον καιρό, αλλά αναιρούνται απ' τη μια μέρα στην άλλη. θέλει προσπάθεια να κρατάς ανθρώπους δίπλα σου. να μη σε βαριούνται. να τους δείχνεισ ότι περνάς καλά μαζί τους. να περνάς όντως καλά μαζί τους. να τους δίνεις. να μη ζητάς μόνο να παίρνεις. είναι ασφαλές άλλωστε. όταν δίνεις είσαι σίγουρος. όταν ζητάς ρισκάρεις. η φιλία δεν είναι εύκολη. είναι μάλιστα πιο δύσκολη απ' τον έρωτα. είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν μπαίνει στη μέση ο έρωτας. όταν θολώνεις λόγω αυτού όλα είναι λάθος, ακόμα και οι φίλοι σου. Πάθη και λάθη πάνε πακέτο. κι ένας καλός φίλος πρέπει να σ' αφήσει να τα ζήσεις και τα δύο. να στα επισημάνει, αλλά να μη στα απαγορεύσει. όπως και να 'χει, ο δεκάλογος του καλού φίλου δεν είναι ο στόχος μου. καταστάσεις, άνθρωποι και συνθήκες σε αλλάζουν, λογικό είναι, αλλά για τον αληθινό φίλο θα 'σαι πάντα ίδιος.είτε τσαντισμένος, είτε στενοχωρημένος, χαρούμενος, ερωτευμένος.. φίλος είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις άνετα, οικεία και σε επαναφέρει στο "εγώ" σου, σ' όποια κατάσταση κι αν σε βρει. Οι γκρίνιες, οι ζήλιες, οι παραξενιές δεν έχουν θέση ανάμεσα στους φίλους. με τον καιρό ξεχωρίζεις ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν για τους δικούς τους, δικούς σου, ή άλλους λόγους. το θέμα είναι όσοι μείνουν να γεμίσουν το κενό όσων φύγουν. είναι δύσκολη. όχι η φιλία αυτή καθαυτή, αλλά το χτίσιμό της. και το χτίσιμο συνεχίζεται και μετά τα μπετά. άπαξ και θέσεις τη βάση, δουλεύεις τον σκελετό. υπομονή κι επιμονή: χρυσός, πασπαρτού κανόνας. η δυσκολία του όλου πράγματος, είναι το να το κάνεις εύκολο. να ξεπερνάς τυχόν εμπόδια και να ερωτεύεσαι τον χρόνο που περνάς με τον άλλον. έτσι κάνω εγώ. ερωτεύομαι τους φίλους μου. εξαφανίσεις, μυστήρια και ίντριγκες δε χωράνε ανάμεσα σε φίλους. αν τυχόν χωρέσουν, προσβάλλουν ένα ένα τα κύτταρα της σχέσης και εξαπλώνονται σαν ιός. Η φιλία νοσεί. Καλύτερα να τη σκοτώσεις, παρά να προσπαθήσεις να τη γιατρέψεις. Η εμπειρία μου έμαθε, ότι δεν αξίζει να σπαταλάς χρόνο σε κάτι τελειωμένο. όσο ανιδιοτελής κι αν πρέπει να είναι η φιλία, ο εγωισμός κάποια στιγμή πρέπει να προηγηθεί. Η χαμένη εμπιστοσύνη μεταξύ δυο φίλων δεν ξανακερδίζεται.
-ΛΑΘΟΣ
Τουλάχιστον όχι στο βαθμό που προϋπήρξε.
-ΣΩΣΤΟ

Και ποιος αρκείται στο "λίγο", όταν έχει γευτεί το "πολύ"? όσο κι αν θες κάποιον στη ζωή σου, όταν οι καταστάσεις σε διώχνουν μακριά του, είναι καλύτερα να μην πας κόντρα στο ρεύμα του ποταμού. οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. το θέμα είναι να επιλέξεις εσύ απο πού θα φύγεις, και με ποιον προορισμό. ίσως η φιλία είναι μια απ' τις λίγες περιπτώσεις όπου δεν έχει τόση σημασία το ταξίδι..

Me Enamoré

υπάρχει κατάλληλη στιγμή να ερωτευτείς? άνοιξη, χρώματα, ερωτική διάθεση, αποκαλυπτικά ρούχα και σπινθιροβόλα βλέμματα. είναι η ατμόσφαιρα το μοναδικό κίνητρο για να ενεργοποιήσει τα ανθρώπινα ερωτο-οιστρογόνα? σύμφωνα με τους επιστήμονες, το αν θα ερωτευτούμε κάποιον κεραυνοβόλα, εξαρτάται από την ψυχολογική μας κατάσταση κάθε δεδομένη στιγμή. μπορείς να ερωτευτείς απόψε? θες να μ' ερωτευτείς αύριο? το όχι είναι πάντα μια απάντηση, αλλά ποιος αρνείται τον έρωτα? ποιος δε θέλει να πέσει με τα μούτρα, να δοθεί ολοκληρωτικά και να μεθύσει πιο γλυκά από ποτέ? άλλωστε ο έρωτας ενεργοποιεί 12 σημεία του εγκεφάλου που απελευθερώνουν τις ίδιες χημικές ουσίες που πυροδοτούνται κι από τη λήψη μιας δόσης κοκαϊνης. ο έρωτας είναι το όπιο του λαού, και χρειάζεται μόλις 1/5 του δευτερολέπτου για να σε ρίξει στα βαθιά. και μετά η ιστορία είναι κοινή και προδιαγεγραμμένη.κάποιος που ερωτεύεται, βρίσκει, χάνει και ξαναβρίσκει. πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια κι ας ήξερα το τέλος. ειδικά αυτό του ιδανικού έρωτα.πάντα ψιθύριζα μαζί με τον αφηγητή "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα..".νομίζω καμία απογοήτευση και αποτυχία δε μπορεί να σε ρίξει απ' το συννεφάκι της προσμονής του ιδανικού, του άλλου σου μισού. άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. για 'μένα βασικά δεν πεθαίνει. νομίζω πως οι άνθρωποι είναι περισσότερο ερωτευμένοι με το να είναι ερωτευμένοι, παρά ο ένας με τον άλλον. ο αμοιβαίος έρωτας φαντάζει πάντα τέλειος. όταν τον ζεις, νομίζεις πως είσαι παντοδύναμος, αλάνθαστος, κι όλο το σύμπαν συμφωνεί με την επιλογή σου. δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή απ' το να εξευτελίζεσαι για τον έρωτά σου. να τον κοιτάς και να σκορπίζεσαι σε εκατοντάδες πολύχρωμα κομματάκια, να συντρίβεσαι, να συνθλίβεσαι, να νιώθεις ελεύθερος. "η ελευθερία υφίσταται μόνο παρουσία του έρωτα.όποιος παραδίνεται απόλυτα νιώθει ελεύθερος, αγαπάει στο μέγιστο βαθμό. κι όποιος αγαπάει στο μέγιστο βαθμό νιώθει ελεύθερος". ο έρωτας είναι επιλογή και συνάμα ανάγκη, είναι υποχρέωση. είναι κινηματογραφικός και ρομαντικός, όταν φυσικά δεν είναι οδυνηρός και δολοφονικός. γιατί στον κινηματογράφο, αυτά του τα χαρακτηριστικά δεν έχουν την ίδια ένταση με την πραγματικότητα. η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος και εκδικητικός σεναριογράφος. ειδικά σ' ό, τι αφορά στον έρωτα. "καιρός να γελάσεις και καιρός να κλάψεις.καιρός ν' αγκαλιάσεις και καιρός ν' απομακρυνθείς". αυτή είναι η σειρά..τουλαχιστον το έζησες. να είσαι ευγνώμων όταν βιώνεις τον έρωτα. κανένας πόνος και κανένα δάκρυ που κύλησε για χάρη του δεν πρέπει να μετανιώνεται. όσο κι αν το θεωρούμε λάθος, κάποτε ήταν πάθος. απλά φτάνει "κάποια στιγμή όπου η σπίθα δεν έχει πια άλλη δύναμη για να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη". έτσι είναι η αγάπη. καίγεται για να μη χάσει, και μετά παγώνει για να ξεχάσει. είναι γεγονός ότι ο έρωτας τελειώνει, στερεύει, στεγνώνει. κι αφήνει χείλη στεγνά, ξηρά, άνυδρα και πληγωμένα. κανόνας απαράβατος αυτός. αν δεν υπάρξει πληγή, δεν υπήρξε έρωτας. επουλώνεται σαφώς, μόνο με καινούριο έρωτα όμως. Ο χρόνος? Αστικός μύθος. Ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Κομπογιαννίτης είναι. τα θάβει όλα.δεν τα επουλώνει. μέχρι που μια μέρα ανοιγει το κουτί της Πανδώρας και τρελαίνεσαι. Ποτέ μην βασιστείς στο χρόνο. Ποτέ μην εμπιστευτείς τον χρόνο. Προχώρα. κάνε ένα βήμα μπροστα ακόμα κι αν το ένα πόδι έχει κολλήσει στον βούρκο του πίσω, του πριν. Είναι λυτρωτικό το επόμενο. Ένα εξαγνιστικό μετά. Ένα παραμυθένιο "προσεχώς"..

full moon

ΕΙΧΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΑΠΟΨΕ.ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΤΗ ΧΑΖΕΥΑΜΕ ΜΑΖΙ? 

ΒΕΒΑΙΑ ΘΥΜΑΣΑΙ..

ΕΣΥ ΠΑΝΤΟΥ.ΕΓΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΠΟΥ. 

Σ' ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΠ' ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ. 

ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. 

ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. 

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΛΑΣΗ. 

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ Σ' ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ. 

ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΛΙΩΝΩ. 

ΖΕΣΤΗ Ε? ΓΔΥΣΟΥ..

"ΑΝ ΚΑΙ ΔΕ ΓΔΥΘΗΚΑΜΕ, ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΗΚΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕΣ, ΚΑΝΑΜΕ ΕΡΩΤΑ. 

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. 

ΜΕ ΧΑΜΗΛΩΜΕΝΑ ΦΩΤΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΕΡΙΑ ΚΑΙ ΧΑΔΙΑ. 

ΦΙΛΙΑ, ΚΙ ΑΛΛΑ ΦΙΛΙΑ. ΑΧΟΡΤΑΓΑ, ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΑ, ΔΙΚΑ ΜΑΣ. 

ΦΙΛΙ. 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ. 

ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ.

ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ.

couldn't get used to it

- μ'αγαπάς?
- ναι, σ' αγαπάω..
- σ' αρέσουν τα μαλλιά μου?
- οχι..
- σ' αρέσει όπως ντύνομαι τότε?
- οχι είσαι σούργελο..
- σ' αρέσει ο τρόπος που μιλάω?
- όχι βρίζεις πολυ..
- θα μπορούσα να βρω κάποιον καλύτερο απο 'σένα δε με νοιάζει τι λες!
- εγώ να δεις πόσο καλύτερη θα μπορούσα να βρω!
- αφού δε σου αρέσει τίποτα σε 'μενα τότε γιατί είσαι μαζί μου?
- ...
- γιατί μ' αγαπάς ρε μαλάκα?
- μη με λες μαλάκα..
- πες μου γιατί και άσε τις υπεκφυγές!
- τι είναι υπεκφυγές?
- πες μου γιατί μ' αγαπάς? γιατί?
- συνήθισα..δεν ξέρω.απλά το συνήθισα..

ενδελέχεια.

Δε είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ. 

Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ. 

Είναι απειλή, είναι ζημιά. 

Δεν είναι βάρκα με καρδιές στην άκρη.  

Είναι σιωπή, είναι φωτιά. 

Είναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας. 

Είναι σιωπή, είναι φωτιά.  

Είναι αυτός που φεύγει πρίν το τέλος της ταινίας. 

Είναι θεός κι εγκληματίας. 

Είναι σιωπή, είναι φωτιά... 

Ο έρωτας βουτάει απ'τις ταράτσες στο κενό. 

Χώνει το χέρι σε νερό,νερό που βράζει. 

Δεν έχει σώμα, ούτε μυαλό. 

Δεν αρρωσταίνει, δεν πονάει, δεν δειλιάζει.  

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φάς, ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις. 

Τραβάει μακριά,καθώς τραβάς, απ'το συρτάρι της καρδιάς δυο μάτσα αναμνήσεις.  

Δεν είναι "μπόμπα"σε σκυλάδικο ο έρωτας, ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μαλακας. 

Είναι αυτόχειρας φυγάς.

23108

κακό.μεγάλο κακό.αυτό μου έκανες.και το θέμα δεν είναι ο πόνος.ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία "πληγωμενη" είμαι. το μετά μ' απασχολεί πιο πολύ.ήθελα να 'ξερα τι σκεφτόσουν όταν φερόσουν έτσι.άραγε κανείς προσχεδιάζει το να φερθεί σκάρτα ή απλά συμβαίνει?όπως και να 'χει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.εγώ, αλλιώς. με άλλαξες και δεν ήθελα.δεν εμπιστεύομαι ενώ έχω ανάγκη να το κάνω, δεν δένομαι ενώ θέλω να δεθώ, δεν ερωτεύομαι γιατί δε μπορώ να ερωτευτώ.μ' έχεις στερέψει. ψυχικά, συναισθηματικά.το κόστος ποιο ήταν για 'σένα? το γαμώτο είναι ότι μάλλον εσένα δε σου κόστισε τίποτα.ενώ εμένα μου κόστισε τον εαυτό μου. θα το 'χα κάνει κι εγώ σε 'σένα αν ήξερα...άν ήξερα, πολλά θα 'χα κάνει και πολλά δε θα 'χαν γίνει.μερικές φορές όμως, όσα έγιναν, συντελούν σ' όσα θα γίνουν.κι εγώ πιστεύω ότι όντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο."ο έρωτας όμως είναι πάνω απ' όλα πηγή οδύνης.είναι υπέροχος και δολοφονικός". όμως εγώ δε μπορώ άλλο.έχω πεθάνει πολλές φορές ήδη και με σκότωσες εσύ.ο δολοφόνος όμως επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, αλλά εγώ δε μπορώ ξανά.θέλω να σταματήσω να επιθυμώ.πώς σταματά κανείς να ποθεί? ο πόθος δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που φαντάζεσαι. εγώ σε έβλεπα, κι όταν δε μπορούσα να το κάνω σε φανταζόμουν.αυτό πώς λέγεται?λατρεία?όταν λατρεύεις κάτι που κοιτάς, φαντάζει τέλειο.η ατέλεια ήμουν εγώ.έτσι ένιωθα δίπλα σου.έτσι ήθελες να νιώθω.ο έρωτας βλέπεις, είναι παιχνίδι κι εσύ ήσουν πολύ ανταγωνιστικός.γιατί ήθελες μόνο να νικάς?"οι σημαντικότερες εμπειρίες του ανθρώπου είναι εκείνες που τον φέρνουν στα άκρα, επειδή απαιτούν όλο του το θάρρος."γιατί δε με άφησες ποτέ σου να κερδίσω?ίσως γιατί δεν είχες ποτέ αρκετό θάρρος να αντιμετωπίσεις την ήττα.Δειλέ.έτσι δειλά, φεύγω κι εγώ τώρα.το "καλούτσικο" πάντα είναι διαφορετικό απ'το "καλύτερο".όχι χειρότερο, απλά διαφορετικό.η σύγκριση αναπόφευκτη.η υπεροχή υποκειμενική, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ακούγεται παράλογο.πολλοί επιλέγουμε το "καλούτσικο", μόνο και μόνο γιατί το "καλύτερο" μας δίνει περισσότερα απ' όσα έχουμε τη δύναμη να δεχτούμε. το "τίποτα" το είχα πάντα σε μεγαλύτερη εκτίμηση απ' το "πάρα πολύ". το "τίποτα" μου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ενω το "πάρα πολύ" σε γεμίζει, ξεχειλίζει και σε λερώνει, σε φθείρει. το ανικανοποίητο ήταν πάντα ό, τι γοητευτικότερο. εσύ θα 'σαι πάντα το δικό μου ανικανοποίητο. κι εγώ το δικό σου. εσύ αυτό που πάντα ήθελα και ποτέ δεν είχα, κι εγώ αυτό που πάντα είχες και ποτέ δεν ήθελες.

οι υποσχέσεις σου κι εγώ (μια αγάπη χωρίς τέλος)

Το υπόσχεσαι? (αβίαστο) ναι..ένας διάλογος πολλά υποσχόμενος και το συγκεκριμένο "ναι" ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. η θετική απόκριση στη συγκεκριμένη ερώτηση είναι αναμενόμενη αν και καθόλα αμφισβητίσημη.ποτέ δεν κατάφερα να ψυχολογήσω τους ανθρώπους που αποζητούν το "ναι" ακόμα κι όταν ξέρουν ότι αυτό είναι πλασματικό. ποτέ δε θα καταλάβω πώς κάποιος βρίσκει την επιβεβαίωση στα λόγια.όταν σου τάζουν κάτι, δεν περιμένεις, χτυπώντας νευρικά το πόδι στο πάτωμα, να το κάνουν πραγματικότητα? κι εδώ αναρωτιέμαι εγώ, γιατί να υποσχεθείς κάτι ενώ ξέρεις πως δε θα μπορείς να το κάνεις? ή μάλλον, όπως λέει κι ο μπαμπάς μου "δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω".αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο..όταν δε θες, γιατί να προσποιείσαι ότι θες, κι ότι μπορείς? φυσικά το "μπορώ" προϋποθέτει το "θέλω", αλλά αφού δε θες ρε γαμώτο...δε μπορώ! με τσαντίζει να μου φέρονται σα μωρό, σα να μην καταλαβαίνω.αλλά ακόμα και στα μωρά, όταν τάζουν γλυφιτζούρι τους το δίνουν αργά ή γρήγορα. μήπως η αιτία για ολ' αυτά τα αποτυχημένα πάρε-δώσε πρέπει να αναζητηθεί σ' εκείνον, σε 'σένα, σε 'μένα, που ζητάμε να μας υποσχεθούν πράγματα ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι οι υποσχέσεις θα αθετηθούν? ο μαζοχισμός μας χαρακτηρίζει όλους και ιδιαίτερα ο συναισθηματικός μαζοχισμός. ένα άτομο με ανασφάλειες είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στα λόγια, τις υποσχέσεις και τα μεγάλα "ναι". δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο όμως: να ακούς την αλήθεια έτσι με τη μία, κι ας πονάει, ή να ζεις έστω και για λίγο στον υπέροχο πλασματικό κόσμο που μπορεί να δημιουργήσει για 'σένα ένα κάλπικο "ναι"? στο τέλος, οι στιγμές είναι αυτές που μένουν. τι κι αν χτίστηκαν από υποσχέσεις που αθετήθηκαν, θα 'χω πάντα να θυμάμαι, ότι κάποτε σε ρώτησα "μου το υπόσχεσαι?" και μου 'χες πει "ναι", κι είδα στα μάτια σου ότι το πίστευες.ακόμα κι αν το πίστεψες μόνο για μια στιγμή.εγώ αυτή τη στιγμή επιλέγω να θυμάμαι.

ψ(αίμα)τα.

"Ψέματα". το πιο κοινότυπο κατηγορητήριο. ένας ψεύτης χρησιμοποιεί το ψέμα όπως ο ερωτευμένος τα "σ'αγαπώ" του: πολύ συχνά, πολύ πειστικά και αφήνοντας πίσω του κάποιον χωρίς λόγια. το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές το ίδιο το θύμα έχει υπαρξει και θύτης.για να μην υπερβάλλω λέγοντας ότι είναι θύμα ακριβώς επειδή υπήρξε πρώτα θύτης. το ψέμα είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας. κάποιος λέει ψέματα για να αναδείξει τον εαυτό του σε ήρωα. αφού όμως την αλήθεια τη γνωρίζουν όλοι, μήπως ο σκοπός της γλώσσας είναι το ψέμα?ή μήπως κάποιος που είναι πολύ καλός στο να λέει ψέματα πρέπει να αντιμετωπίζεται όντως σαν ήρωας? αν κάποιος είναι πολύ καλός σε κάτι, πρέπει να του αναγνωρίζεται. όπως επίσης κι όταν είναι πολύ κακός σε κάτι. στην προκειμένη φάση έχουμε να κάνουμε με κάποιον πολύ καλό στο ψέμα και πολύ κακό στο να λέει την αλήθεια. όχι αξιέπαινο κατά τη γνώμη μου. το αντίθετο θα ήταν κάτι που θα με εξέπληττε. η αλήθεια είναι στην ουσία το πιο δύσκολο ψέμα. πονάει τόσο όσο ένα πραγματικό ψέμα και είναι το πιο δύσκολο γιατί δε μπορείς να υποκριθείς όταν την ξεστομίζεις.κανείς δεν ήταν ποτέ άριστος στο να λέει την αλήθεια. θέλει μαεστρία και τι κρίμα που οι μαέστροι είναι καλοί μόνο στο να παίζουν μουσική.το ψέμα από την άλλη, είναι δειλό, άνανδρο και φοβάται.Δειλό γιατί κρύβεται. Άνανδρο γιατί δε σε κοιτάζει ποτέ στα μάτια. Φοβάται γιατί δεν ξέρει τις συνέπειες..ψέματα! ξέρει πολύ καλά..ξέρει ότι πονάει, ότι πληγώνει, στην αρχή μπορεί να "ήταν για καλό σκοπό" ή "ενα αθώο ψεματάκι", αλλά μετά...αυτό το μετά πάντα σε σκοτώνει.και πόσο αθώο είναι κάτι που σκοτώνει? και το ψέμα είναι ναρκωτικό. θανατηφόρο και εθιστικό. το ξεστομίζεις και η ανακούφιση της επανάπαυσης είναι ηδονική. ηδονική και εθιστική.μετά το κάνεις ξανά και ξανά..είναι όμως το μόνο ναρκωτικό που σκοτωνει άλλον πέρα απ' τον χρήστη. και ο ψυχολογικός θάνατος είναι πολύ χειρότερος απ' τον σωματικό. τουλάχιστον έχεις πάντα κάποιον για να αποδόσεις τις ευθύνες.αλλά ποιο το όφελος όταν ήδη σε έχουν σκοτώσει? καμιά φορά είναι καλύτερο να είσαι προετοιμασμένος για το έγκλημα. καμιά φορά είναι όντως καλύτερα να μη μιλάς σε αγνώστους..

axrhstes lexeis

δε μ' αρέσει να χρησιμοποιώ το "πρέπει". όχι επειδή δεν πρέπει, αλλά επειδή πρέπει. αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η ίδια η λέξη είναι απο μόνη της τόσο επιτακτική, προστακτική και απόλυτη, που για ΄μένα δεν πρέπει να υπάρχει. άντε πάλι! στην άρνησή της μετριάζεται κάπως όμως...ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, είναι αρκετά σαφές και ικανό να πείσει.αλλά απ' την άλλη ποιος θα σου πει τι "πρέπει" και τι "δεν πρέπει". δεν υπάρχει κανένας αρκετά καλός λόγος για να πάρεις το ρίσκο της απολυτότητας του "πρέπει", είτε συνοδεύεται, είτε όχι από ένα αρνητικό πρόσημο. ποτέ δεν είναι καλο το "πρέπει".γιατί ποτέ? ποτέ μη λες "ποτέ". μια αυτοαναιρούμενη φράση σαν αυτή, πόση ισχύ και πόση βάση μπορεί να έχει?η συγκεκριμένη είναι 50-50. όπως ακριβώς προκειμένου ποτέ να μην πεις "ποτέ", έχεις ήδη πει "ποτέ", έτσι και στην πράξη υπάρχουν πράγματα για τα οποία το ποτέ ισχύει και κάποια άλλα για τα οποία το λέμε και το ξε-λέμε εύκολα. το ποτέ είναι το αντώνυμο του πάντα. παρολ' αυτά η χρήση τους είναι σχεδόν πανομοιότυπη. χρησιμοποιούνται ευρέως και πολύ συχνά, αλλά είναι αληθινά εξαιρετικά σπάνια. προσωπικά ασπάζομαι ιδιαίτερα την άποψη "μην πιστέυεις το "ποτέ" του μεθυσμένου και το "για παντα" του ερωτευμένου". άλλωστε είναι και επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το ρεύμα του έρωτα πυροδοτεί στον άνθρωπο ΄τις ίδιες χημικές ουσίες που ενεργοποιούνται με τη λήψη μιας δόσης κοκαϊνης. συνεπώς σε όποια περίπτωση είσαι το ίδιο "φτιαγμένος" και τα λόγια σου δεν έχουν καμία υπόσταση. ειδικά το "για πάντα" είναι τόσο ηλίθιο και ψεύτικο από μόνο του, απ'τη στιγμή που δε μπορούμε να μιλάμε για αιωνιότητα. πολύ κυνική ή μήπως όχι ερωτευμένη? δυνατά συναισθήματα όπως ο θυμός ή ο έρωτας συνηθίζουν να ξυπνούν την υπερβολή. την υπερβολή και την ευπιστία. πρόβλημα δεν υπάρχει.η ευπιστία αγαπά την υπερβολή και η υπερβολή έχει αδυναμία στο να κοροϊδεύει την ευπιστία.την ερωτευμένη. όπως και να 'χει, "δεν πρέπει" "ποτέ" να πιστεύεις το για "πάντα". μόλις αυτοαναιρέθηκα.

καρκίνος στις σκέψεις

τι θα γινόταν αν δε μπορούσαμε να σκεφτούμε? νομίζω θα ήταν όλα σαφώς απλούστερα..σε πρώτο βαθμό θα δρούσαν όλοι πολύ πιο αυθόρμητα, και κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το πλέον επιθυμητό. απ' τη μία ο καθένας θα ξεστόμιζε ό,τι του ερχόταν χωρίς δεύτερη σκέψη, γεγονός που θα δυσαρεστούσε πολλούς, αλλά απ'την άλλη, όλα θα ήταν πολύ πιο ειλικρινή, αμετάβλητα, αυθεντικά, χωρίς να έχουν υποστεί εγκεφαλικό σκανάρισμα τύπου "να το πω?, τι να πω?, ας μην το πω..".τα σταράτα, αληθινά λόγια, πακεταρισμένα και αμπαλαρισμένα όπως αρμόζει στον καθένα, είναι το καλύτερο δώρο. μπορούν να ευχαριστήσουν όπως ένα κομμάτι σοκολάτα, να προκαλέσουν ηδονή όπως ένα πονηρό άγγιγμα, ζήλεια σαν αυτή του ερωτευμένου, πόνο - τον μεγαλύτερο, δε μπαίνω καν στον κόπο να σκεφτώ κάποια παρομοίωση, και σαφέστατα έρωτα, τον πιο γλυκό , ρομαντικό και σέξυ έρωτα. αν δε σκεφτόμασταν δε θα μπαίναμε ποτέ στο τρυπάκι των ερωτηματικών αντωνυμιών "γιατί, πώς, ποιος ? κ.ο.κ" επίσης θα αποφεύγαμε και τον εσωτερικό διάλογο! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. είναι ο χειρότερος και ο καλύτερος συνομιλητής. δεν ακούει όταν πρέπει και μιλάει όταν δεν πρέπει! σου κάνει το κεφαλι μπουρδέλο και προκαλεί εσωτερικές εκρήξεις που μετά από λίγο γίνονται εξωτερικές..άσε που όταν κανείς σκέφτεται παρέα με τον εαυτό του, κάτι δεν πάει καλά.αν ήταν όλα τέλεια θα το σκεφτόταν? Αυτό ακριβώς! η σκέψη σε κρατάει πίσω. αυτός ο δεύτερος μικρός άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι σου λειτουργεί σαν αυτο-εμπόδιο.ανυπέρβλητα φράγματα που βάζουμε εμείς οι άνθρωποι στους εαυτούς μας προκειμένου να βρούμε το τέλειο.να απορρίπτουμε ώσπου να μας ολοκληρώσουν. μα ποιος αλήθεια πιστεύει ακόμα στο τέλειο. είναι τουλάχιστον αφελές και χαζό να συγκρατούμε τον ίδιο μας τον εαυτό στη σκέψη και μόνο των αρνητικών πιθανοτήτων. αν δεν πάθεις δε θα μάθεις και λοιπά χιλιοακουσμένα κλισέ - χιλιοακουσμένα κλισέ, πλεονασμός. να το πάλι..ποιος ο λόγος να με διορθώσω? όπως και να 'χει και για να επικαλεστώ κι εγώ μια αυθεντία, επειδή είναι αδύνατο να μη σκεφτόμαστε, ας ακούσουμε τον Σαίξπηρ που έγραψε ότι "η σκέψη δεν είναι απαραίτητο να φτάνει ως το στόμα, ούτε και ως την πράξη"

η αρετή της παραδοχής.

τα συναισθήματα παίζουν κρυφτό.ανέκαθεν έπαιζαν.ειδικά όταν δε συναντούν ανταπόκριση. τι σημαίνει αυτο? γιατί κανείς παίρνει το θάρρος να εκφράσει πώς αληθινά νιώθει, μόνο όταν του δοθεί η ενθάρρυνση κι από την άλλη μεριά?γεγονός είναι ότι αποκρύπτουμε όσα δε θα ΄πρεπε, και αποκαλύπτουμε περιττολογίες θεωρώντας ότι θα βελτιώσουν τη θέση που βρισκόμαστε, ως οι "χαμένοι" του παιχνιδιού - είτε αυτό λέγεται έρωτας, αγάπη, φιλία. βασικά λάθος μου που χρησιμοποιώ το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο.το δεύτερο είναι το σωστό. γιατί το κάνετε αυτό? τα ψέμματα δεν έκαναν κανέναν περισσότερο αρσενικό, και η παραδοχή της αλήθειας δεν έκανε κανέναν λιγότερο άντρα. συμβουλεύω απλά, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. ας μπει ένα τέλος στα ηλίθια στερεότυπα και γίνετε επιτέλους αρκετά θαρραλέοι και άντρες να παραδεχτείτε ότι γουστάρατε, νιώσατε πράγματα κι απλά φάγατε χυλόπιτα. δεν είναι τόσο τρομερό, όλοι έχουμε φάει. οι χαζοβιόλικες ατάκες που θα σας έβγαζαν από πάνω, μόνο πιο κάτω σας ρίχνουν. κι επιτέλους γίνετε λίγο λιγότερο μυστηριώδεις, δε χάνετε μονάδες γοητείας. αφού ξέρετε τι θέλετε, ενημερώστε κι εμάς! κι όλο αυτό για κάτι ηλίθιες περιπτώσεις που συναντάμε συχνά εκεί έξω. λίγες απ' τις πολλές. το αποτέλεσμα αυτών των ηλίθιων συμπεριφορών, είναι μόνο γέλια..πολλά γέλια.ε και μόνο η Αγλαϊα, θέλει για άντρα της τον Καραγκιόζη. είναι όμορφο και γλυκό να σου λέει κάποιος "μου αρέσεις, σε θέλω", ακόμα κι αν τον έχεις στείλει προηγουμένως. είναι επιτρεπτό να ακολουθεί κι ένα "αλλά" στα λεγόμενά του. δεν είναι δύσκολο απλά θέλει θάρρος και την αρετή της παραδοχής. ποιος είναι αρκετά γενναίος να πει τι νιώθει πραγματικά? μόνο εκείνος που είναι συμφιλιωμένος με την πιθανότητα της απόρριψης και του λάθους. και ποιος είναι συμφιλιωμένος με την πιθανότητα της απόρριψης και του λάθους? κανείς..

έπρεπε και μπορούσα να επεκταθώ περαιτέρω στο θέμα, αλλά θα υπηρχε συσχέτιση με πραγματικά γεγονότα και δεν το θέλω. προφανώς και τώρα δεν τα 'χω βγάλει απ' το μυαλό μου αυτά, αλλά είναι όσο το δυνατόν λιγότερο συγκεκριμένα.

το παραμύθι της κόρης της μαμάς μου.

Είναι η φορά που εκείνη λέει "ως εδώ!τέρμα σ' ό, τι με χαλάει". Το λέει για πρώτη φορά και το πιστεύει μετά απο 2 χρόνια καταστάσεων και γεγονότων που την άλλαξαν ριζικά, απ' την κορφή μέχρι τα νύχια.Δυο χρόνια ζώντας ακραία συναισθήματα που δεν είχε ξαναγνωρίσει.Τη μια στιγμή υπέρμετρη αγάπη,λατρεία, και την άλλη μίσος΄τέτοιο μίσος που ευχόταν οι σκηνές με τους οσκαρικούς πρωταγωνιστές που δίνουν γροθια στον τοίχο και του κάνουν τρύπα απ' τα νεύρα, να μπορούν να πραγματοποιηθούν, μόνο και μόνο επειδή αν κάνει φόνο, διώκεται ποινικά.Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι αυτό το συναίσθημα της το προκαλεί ο ίδιος άνθρωπος που πριν λίγο σχεδίαζε βραχυπρόθεσμα, εκδρομές, barότσαρκες, αγκαλιές στην παραλία, χορευτικό ντουέτο στα club, άραγμα με την παρέα του/της, βόλτες στην Αθήνα, ψώνια χέρι χέρι και μακροπρόθεσμα συγκατοίκηση, γάμους σε ξωκλήσσια μ' ένα τζην, παιδιά..Τραγικό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό.΄να ακούει,να θέλει,κάτι να της λέει ότι υπάρχει αγάπη εκεί γύρω,κι αυτή να μην τη βλέπει πουθενά.Της την υποσχέθηκαν, αλλά δεν της την έδωσαν ποτέ..Αναρωτιόταν μήπως ο έρωτας διδάσκεται και η μαμά μου την έστειλε σε διαφορετικό σχολείο. Την κακομάθαιναν όλες οι φίλες της με τις τέλειες σχέσεις τους, οι ταινίες με τα ιδανικά ζευγάρια παντού, τα κολιέ "LOVE" στα μαγαζιά, τα ταξίδια για "δύο" στα τηλεπαιχνίδια, το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στη γραμματική..Όλα γύρω της δείχνουν ότι βαδίζει σε λάθος μονοπάτια΄ότι ζει μια νοσούσα κατάσταση με μόνη θεραπεία την ευθανασία. Κι όμως εκείνη τα ξέχναγε συχνά ολ' αυτά και προτιμούσε να χάνεται στις στιγμές..αυτές τις γαμημένες τις στιγμές, και τα ηλίθια,τα εύκολα τα λόγια, τα μεγάλα..Θυμόταν τις αγκαλιές που μόνο αυτός την έπαιρνε και τα φιλιά που μόνο αυτός της έδινε. Τα ατελείωτα σ'αγαπάω με επιμονή για να του προσδιορίσει το μέχρι που, για να δείξει το ποσό."Ως τον ουρανό και πάλι πίσω" της άρεσε να του λεει..και το 'νιωθε.Πίστευε ότι για χάρη του μπορούσε να πάει στον ουρανό και να γυρίσει αν της το ζήταγε.Αλλα "ΣΤΟ ΔΙΆΟΛΟ!", είπε μια μέρα."Στο διάολο και το χαμόγελο που μου σκάει όταν του λέω ότι τον αγαπάω και τα αναφιλητά του  όταν μ' αγκάλιαζε πριν φύγει.Στο διάολο και η μυρωδιά του,και το παράπονο με το οποίο μου ζήταγε να τον πάρω αγκαλιά όταν γύρναγε πλευρό στον ύπνο του τις νύχτες".Ήταν εμφανές, η κόρη της μαμάς μου ήταν ερωτευμένη, αλλά ήταν μια απ' τις λίγες φορές που σκεφτόταν λογικά.Στο διάολο γιατί ντρεπόταν για 'σένα, στο διάολο γιατί σε μείωνε, γιατί αυτά που έκανε δεν ήταν αρκετά! Γιατί σε έβριζε, γιατί σε ξέχναγε, γιατί δε σε σκεφτόταν, γιατί ήταν προβληματικός.Γιατί σε έκανε πιο πολλές φορές να κλαις, απ' όσες σ' έκανε να γελάς, σ' έκανε να ακούς πιο πολλά τραγούδια χωρισμού παρά στίχους όπως "πόσο μοναδικά νιώθω μαζί σου".Γιατί σε κεράτωσε, γιατί δε σε καταλάβαινε.Γιατί ποτέ δεν έκανε κάτι γλυκό για 'σένα.Γιατί ποτέ δεν έκανε ΚΑΤΙ για 'σένα.Γιατί ποτέ δεν ήταν εκεί για 'σένα.Ας συνεχίσουμε όμως με το παραμύθι.Και δωσ'του κλάμα και παράπονο και στεναχώρια η κόρη της μαμάς μου - μεταξύ μας και η μαμά μου τα ίδια - κι αυτός απλά "δε μπορεί να σε βλέπει έτσι"..Ε τότε"γιατί γαμώτο δεν έκανε κάτι γι' αυτό?" Μάλλον δε θα τον ένοιαζε..όχι όσο οι φίλοι του,η σχολή του, η καλοπέρασή του.Ή μάλλον την είχε σίγουρη..Κι εκείνη τι εκανε γι' αυτό?Τον επιβεβαίωνε!Όσο κι αν έδειχνε ότι ζήλευε την είχε σίγουρη.Τον ήθελε και του το 'δειχνε.Κι αυτό ήταν λάθος.Συγχωρούσε και ανεχόταν τα πάντα.Και αυτό ήταν λάθος."Ε παράτα τον.",μόνιμη αντίδραση απ' όλους..Αλλά εκείνη εκεί το χαβά της.."μα πώς?εγώ χωρίς αυτόν?ΠΩΣ?" Τι πώς μωρή?(και σιχαίνεται να την λένε "μωρή",αλλα εδώ επιβάλλεται)..Κοίτα πως ήσουν και πως σ' έκανε.Κοπάνα το κεφάλι σου στον τοίχο, πέσε, σήκω και προχώρα.Μια στραβοτιμονιά ήταν, ίσιωσε και ξεκίνα με πρώτη.Αγαπάει όμως η κόρη της μαμάς μου..τον λάθος,ξέρετε.Το πιο άσχημο είναι ότι δεν έχει κάτι καλό να θυμάται.Κι όμως αγάπησε τόσο χωρίς λόγο.καιρός να ξε-αγαπήσει και να φύγει.














(το ανέσυρα απ' το αρχείο μου-πάει καιρός..)

aoristologies.

λευκή σελίδα.26 γραμμές περιμένουν υπομονετικά να γεμίσουν κι εγώ απλά παίζω νευρικά με το μολύβι από πάνω. το κεφάλι μου ξεχειλίζει σκέψεις, αλλά δύσκολα μπορώ να τις εκφράσω στο χαρτί. τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ η αχαριστία και κατά πόσο αυτή μπορεί να κατακριθεί. η αχαριστία με την έννοια του να ζητάς κάτι, κι όταν το αποκτάς, να το κλωτσάς, να του φέρεσαι σα δεδομένο, κεκτημένο και οποιαδήποτε άλλη λέξη μπορεί να δηλώνει σιγουριά. άσχημο πράγμα η σιγουριά..σέρνει μαζί της ένα σωρό αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές. αλαζονεία, έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά και αχαριστία. το παράδοξο είναι ότι αποζητάμε τη σιγουριά αυτή, κι όταν την αποκτήσουμε, μας κουράζει..αχάριστοι! περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό, τη μια στιγμή νιώθεις αυτοπεποίθηση και ξέρεις τι θες, και την αμέσως επόμενη, έχοντας ό, τι ζήτησες, πράττεις σα να μην έχεις τίποτα. όχου πολλά λόγια και ουσία μηδέν. μήπως αυτό φταίει? όταν η σιγουριά εξασφαλίζεται από λόγια, είναι πλασματική. τα λόγια είναι εύκολα. εύκολα να τα πεις κι εύκολα να τα πιστέψεις. ειδικά όταν είναι αυτά που θες να ακούσεις. ειδικά τότε τα λόγια σε κάνουν ό, τι θέλουν, σε βάζουν στο τρυπάκι ακόμα και να τα επιβεβαιώνεις, χωρίς αυτά τα ίδια να επιβεβαιώνονται με πράξεις. τότε είναι καταστροφή. όταν αρκείσαι στα λόγια και δεν απαιτείς έργα είσαι επίσημα θύμα. και δε μπορείς να κατηγορήσεις και κανέναν γιατί είναι επιλογή σου. τι μεγάλη ευθύνη κι αυτή της επιλογής. και τι κρίμα να μη μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο αλλού. ούτε γάτα, ούτε ζημιά..και στην πραγματικότητα δε μπορείς να κατηγορήσεις και κανέναν που σε συμβούλευσε για το τι να κάνεις γιατί στην τελική, η απόφαση και η επιλογή πάλι δική σου ήταν/είναι/θα είναι. πώς μ'αρέσει να παίζω με τους χρόνους! σάμπως κι ο χρόνος το ίδιο δεν κάνει με 'μας? πόσο εκνευριστικό είναι όταν παρακαλάς να περάσει η ώρα και τότε οι λεπτοδείκτες κυριολεκτικά κολλάνε και τα δευτερόλεπτα παγώνουν! κι όταν πάλι θες να κρατήσει μια στιγμή, τότε μπαίνει ο κλέφτης και στην αρπάζει, και ο χρόνος κάνει αγώνα δρόμου με τη λαχτάρα της διάρκειας. αλλά γι' αυτό όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. για να τα εκτιμούμε, να τα νοσταλγούμε και να μπορούμε να τα αποκαλέσουμε "ωραία". ο χρόνος είναι εκτιμητής καταστάσεων και βασικός παράγοντας για το πώς αντιμετωπίζουμε τα πράγματα στη ζωή μας. είναι πανάκια, είναι εμπειρία, είναι ορθολογισμός. και πολλές φορές ο χρόνος δρα σαν άνθρωπος. υπόσχεται να κρατήσει "για πάντα" ενώ δεν μπορεί να το κάνει, ξέρει με σιγουριά ότι μπορεί να επιβληθεί και έχοντας αυτή τη σιγουριά είναι που φέρεται με αχαριστία σε όλους όσους διψάνε για "λίγο χρόνο ακόμα". σε όλους όσους παρακαλάνε για ενα rewind ή ένα απλό fast forward.

     52 γραμμές μετά, είπα πολλά και δεν κατέληξα πουθενά κι ακόμα έχω κι άλλα τόσα στο κεφάλι μου..

ΚΥΝΙΚΟΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Καριολίτσα και ο Μαλακοκάβλης. αυτοί είναι και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας που ακολουθεί. τα ονόματα εμφανώς επηρρεασμένα απ'το 'talk of the town'. Ζούσαν αυτοί οι δύο λοιπόν στην Ρομαντζοτρυπίδα, και βαριόντουσαν του πούστη. βαριόντουσαν τόσο, γιατί όλοι εκεί ήταν μονόχλωτοι, μούχλες, που ήθελαν να ερωτευτούν πρώτα για να κάνουν sex, να χαζεύουν ηλιοβασιλέματα αγκαλιά, να κλαίνε με αγαπο-ταινίες, να ξυπνάνε με τα πρόσωπά τους αντικρυστά - και βρωμάει και η αναπνοή το πρωι μπλιαχ! - και λοιπα εμμετικά σιχάματα. Ο Μαλακοκάβλης έπρεπε να πουλήσει του κόσμου τα φίδια και τις μαλακίες για να πηδήξει, και σαν να μην έφτανε αυτό, του πρήζε μετά κάθε κακομοίρα, χθεσινοβραδινή τον πούτσο με αγάπες, λουλούδια και ιστορίες.."Μα ποιος τις γουστάρει αυτές τις μαλακίες?! ήθελα να 'ξερα ποιος καριόλης ξεκίνησε να σερβίρει τέτοιες παπάτζες στις γκόμενες και ποια βλάμενη χαζοχάρηκε και τα πίστεψε κι έβγαλε βρώμα και σ 'όλες τις άλλες, ότι θέλουμε συνοδευτικά τζουτζουκο-αγαπο-λουλουδάκια, πέρα απ' το γαμήσι! εγώ γεννήθηκα για να βάζω σε τρύπες το πουλί μου και να πίνω μπάφους, γιατι καταπιέζουν τη φύση μου το κερατό μου! Και μετά τσαντίζονται που δεν τις ξαναπαίρνω και τηλέφωνο. ε ποιος μαλάκας αντέχει τέτοιο πουτσοζαλάδι, ειδικά άμα το κρεβάτι που κάνεις δε λέει μια μωρή! και κάτι άλλες δήθεν δύσκολες, 3 ραντεβού να πιάσεις κώλο, άλλα 3 για βυζί (double-dot), μη συζητήσουμε πόσο παίρνει να μπεις στο βρακί τους.!κι άπαξ και μπεις, είναι κι αξύριστες!" κάπως έτσι σκέφτεται ο Μαλακοκάβλης λιώνοντας στο youporn, εξαντλημένος απ' το να λέει ψέμματα μόνο και μόνο για να αδειάσει τα φλόκια του σε κάποια όποια να 'ναι - όπως να 'ναι. παρόμοια και τα προβλήματα της Καριολίτσας. πιο κοντή φούστα δε βρήκε αυτή.τέρμα ξώβυζο τοπ, εντυπωσιακό ντεκαπαρισμένο μαλλί, με όμορφη, καλοχτενισμένη, μακριά τρέσα, υπερπαραγωγή μακιγιάζ, αλλά κανένας στη Ρομαντζοτρυπίδα δε δέχεται να την πηδήξει. Τη θεωρούν λέει πουτάνα επειδή είναι 17 χρονών κι έχει πάει με 32 γκόμενους! "άντε μωρέ! για 'μένα είναι η ζωή. που τις θέλουν όλες μυξοπαρθένες και δήθεν δύσκολες, ενώ εγώ το δίνω στο πιάτο, χωρίς κόπο και λένε και όχι οι μαλάκες επειδή μ' αρέσει να ανοίγω τα πόδια μου! Μου θέλουν και αποκλειστικότητες, δεσμούς, έρωτες και αλχημείες για ένα γαμήσι. οι άντρες παιδί μου έπρεπε να είναι μαμ, κακά και νάνι. να τους χαϊδεύουμε λίγο το κεφάλι (πάνω - κάτω, γούστα είναι αυτά), να τους γαμάμε (εμείς αυτούς) και να πέφτουν για ύπνο (σε διαφορετικό κρεβάτι προφανώς). αυτές οι μαλακισμένες οι γλυκανάλατες χαλάνε την πιάτσα. αγκαλίτσες και ζουμπου ζουμπου ζου, άντε γαμίδια!"
Το θέμα είναι γιατί ο Μαλακοκάβλης δε γνωρίζει την Καριολίτσα να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα..ε πολύ απλά γιατί ποτέ δε γίνεται αυτό. ο Μαλακοκάβλης πάντα θα βασανίζει, θα πηδάει και θα παρατάει τα καλά κοριτσάκια του μπαμπά, ενώ η Καριολίτσα πάντα θα μοιράζει φρούδες ελπίδες στα καλυτερα αγόρια του κόσμου, τα οποία καπάκια αφου της κάτσουν, θα εγκαταλείπει και θα αφήνει πληγωμένα!
Και κάπως έτσι οι ήρωές μας ενηλικιώνονται, άντε περνάνε τα 25, γαμάνε και γαμιούνται αβέρτα, ασύστολα, δύσκολα, εύκολα, μέσα, έξω, από παντού, με τους πάντες, ταυτόχρονα, ξεχωριστά, ασυναίσθητα, σαρκικά, σα ζώα, μέσα, έξω, με χειροπέδες, χωρίς, στα 4, σε αντίστροφη αμαζόνα, και δωσ' του μέσα, έξω με βρισίδια, ξυλίκια, σκαμπίλια στα κωλομέρια, με βίτσια και χωρίς, μέσα, έξω, μέσα, έξω, εξαντλώντας τα πάντα..στα 26 της πια η τρύπα της Καριολίτσας δε νιώθει χριστό.κρέας μπαίνει, κρέας βγαίνει, ο Μαλακοκάβλης έχοντας δοκιμάσει τα πάντα, δοκιμάσε και να τον φάει, ε και τώρα τον ζητάει.α! και τα παιδιά γνωρίστηκαν βέβαια, σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης για οροθετικούς. κι απο πίσω ουρές οι πληγωμένοι/ες, γνωρίστηκαν μεταξύ τους, τα τακίμιασαν και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς άστο καλύτερα..

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις .....ειναι εντελως επιτηδευμένη και προσχεδιασμένη.

για όλα απο 'δω και πέρα

να φοβάσαι.να φοβάσαι να δοθείς. να φοβάσαι να δεθείς. "ο φόβος.. όνομα ουσιαστικό. στην αρχή ενικός αριθμός, και μετά πληθυντικός. οι φόβοι". σύντομα και περιεκτικά. όταν δε φοβάσαι μια κατάσταση, τότε αυτή δεν έχει τη δυνατότητα ούτε να σε απειλήσει, ούτε να σε πληγώσει. αλλά καμία κατάσταση δεν είναι αρκετά γοητευτική, όταν δεν την φοβάσαι. γι' αυτό το λόγο οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι με τον φόβο. ειδικά μ' εκείνον που σε κάνει να φοβάσαι τον ίδιο τον έρωτα. τον αγαπούν αυτόν τον φόβο.. η αβεβαιότητα και η παραμικρή πιθανότητα της απουσίας δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο ερωτική. αυτός ο φόβος λέγεται και αφροδισιακός. ο οποιοσδήποτε φόβος όμως, μεταφράζεται σε αδυναμία. είτε με την έννοια της ανυπαρξίας δύναμης, θέλησης και αποφασιστικότητας, έχοντας δηλαδή ένα αρνητικό πρόσημο, είτε με την έννοια της υπερβολικής, της υπέρμετρης συμπάθειας σε κάποιον, παίρνοντας μια πιο θετική χροιά που δηλώνει τα εξαιρετικά συναισθήματα που μπορεί να έχουμε για ένα ιδιαίτερο πρόσωπο. στην πρώτη περίπτωση ο φόβος είναι φυσικός. είναι και λογικός. στην δεύτερη περίπτωση, το αίσθημα της φοβίας είναι ψυχολογικό και για πολλούς, παράλογο. Η περίπτωση της μοναξιάς σε αποδεκατίζει, σε τρελαίνει και φοβάσαι. όταν νιώθεις πράγματα, αισθάνεσαι και φόβο. ο φόβος είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλα τα κλάσματα των ανθρώπινων σχέσεων. είναι το αναγκαίο κακό. αυτό που δε θέλεις να νιώθεις, για να αισθάνεσαι έλξη, να ξεχωρίζεις τη γοητεία απ' την ομορφιά και να αναγνωρίζεις το διαφορετικό ανάμεσα στα ίδια. όλοι όμως φοβούνται στη θέα του διαφορετικού, τρομοκρατούνται με την αίσθηση του αγνώστου. κάπως έτσι ο φόβος καθορίζει τα "ναι" και τα "όχι"¨. δειλιάζεις ξεστομίζοντας ένα "όχι", όχι μόνο όταν φοβάσαι, αλλά κι όταν δε θές να ρισκάρεις. εσυ τι λες?
- "ναι" όταν ακόμα κι αν φοβάμαι μην πληγωθώ, τολμάω να ρισκάρω γιατί πολύ απλά θέλω..

εγώ μετά από 'σένα.

Σε κοιτάζω και μου μοιάζεις.Μου μοιάζεις μ' έναν τρόπο παράξενο, αλλόκοτο, διαφορετικό.Είσαι εγώ, πανομοιότυπα αλλιώς.Παίζεις με τα μαλλιά σου απο ντροπή και αμηχανία, όπως κάνω κι εγώ.Δαγκώνεις σαν εμένα με δύναμη τα χείλη σου για να σιωπήσεις.Νιώθεις μικρός μα τώρα μιλούν οι μεγάλοι.Νιώθεις χαζός, αλλά τώρα μιλούν οι έξυπνοι.Είσαι διαφορετικός, όμως τώρα τον λόγο τον έχουν οι ίδιοι.Περιμένω τη σειρά μου...Μετράω στιγμές για να περάσει η ώρα.Σε τι μετριούνται αλήθεια οι στιγμές? Σε καλές, σε κακές...Όπως τα προβατάκια που μετρούσα τότε για να κοιμηθώ.Και πάντα απορούσα ποιος κατάφερε να κοιμηθεί έτσι!Απλά γυρνάς πλευρό όταν το βαρεθείς, κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι.Τι κακό κι αυτό με τα όνειρα! Όλα εξιδανικεύονται.Όλα μπλέκονται σ΄ένα παρόν.Ένα μελλοντικοπαρελθοντικό παρόν, τόσο ζωντανό που σου προκαλεί συναισθήματα ικανα να σε ξυπνήσουν.Άγρυπνη πλέον αλλάζω πλευρό.Αγκαλιάζω το μαξιλάρι μου και το σφίγγω με τα δόντια.Εκεί, έτσι, νιώθω ασφαλής και απελευθερωμένη.Εκεί ξεσπάω σε λυγμούς χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να φοβάμαι ποιος θα με δει.Τα δάκρυα με ξανακοιμίζουν, για να νιώσω πάλι όμορφη. Βάζω το κλειδί στην πόρτα και δεν ανοίγει. Βρίσκεσαι κλειδωμένος σε λάθος δωμάτιο, ή με το λάθος κλειδί. Όπως και να το δεις, απέτυχες. Αποτυχία δεν είναι όμως και ο έρωτας? Στο βαθμό που παύεις να 'σαι ανεξάρτητος και αναζητάς μανιωδώς το αντικείμενο του πόθου σου. Γιατί φοβάσαι να δεχτείς τον έρωτα?
-Γιατί φοβάμαι να ρισκάρω..
Η τόλμη ποτέ δεν έπαψε να είναι δελεαστική και το ρίσκο ποτέ δε φάνταζε γοητευτικότερο. Η αγάπη είναι σαν την ενέργεια. Δεν καταστρέφεται, ούτε δημιουργείται από το μηδέν. Όση αγάπη δώσω δηλαδή, τόση θα πάρω? Θεωρητικά ναι..πρακτικά η ίδια η αγάπη που έδωσες, μπορεί να σε καταστρέψει ή να σε αναγεννήσει απ' το μηδεν. Ξεχνάς βέβαια ότι δε μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν.. Κι όμως, η εμπιστοσύνη αναδημιουργείται και κερδίζεται και είναι κι αυτή ένα είδος αγάπης.ίσως το δυσκολότερο..Κι όταν έρθει η σειρά μου τι θα τους πω? Ότι φοβάμαι να ερωτευτώ? Ναι...μα θα τους φανεί αστείο...! Κι όμως η παραδοχή της φοβίας σου είναι το πρώτο βήμα για να την ξεπεράσεις.Το βασικό και το δυσκολότερο.Ούτως ή άλλως μη φοβάσαι...
Ο ερωτευμένος δεν επιδέχεται καμία κριτική, μόνο κλείσε τώρα τα μάτια σου.
Μόνο κλείνω τα μάτια και σε σκέφτομαι, μέχρι να μου πουν ότι ήρθε η σειρά μου να μιλήσω..να σου μιλήσω..