Είναι η φορά που εκείνη λέει "ως εδώ!τέρμα σ' ό, τι με χαλάει". Το λέει για πρώτη φορά και το πιστεύει μετά απο 2 χρόνια καταστάσεων και γεγονότων που την άλλαξαν ριζικά, απ' την κορφή μέχρι τα νύχια.Δυο χρόνια ζώντας ακραία συναισθήματα που δεν είχε ξαναγνωρίσει.Τη μια στιγμή υπέρμετρη αγάπη,λατρεία, και την άλλη μίσος΄τέτοιο μίσος που ευχόταν οι σκηνές με τους οσκαρικούς πρωταγωνιστές που δίνουν γροθια στον τοίχο και του κάνουν τρύπα απ' τα νεύρα, να μπορούν να πραγματοποιηθούν, μόνο και μόνο επειδή αν κάνει φόνο, διώκεται ποινικά.Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι αυτό το συναίσθημα της το προκαλεί ο ίδιος άνθρωπος που πριν λίγο σχεδίαζε βραχυπρόθεσμα, εκδρομές, barότσαρκες, αγκαλιές στην παραλία, χορευτικό ντουέτο στα club, άραγμα με την παρέα του/της, βόλτες στην Αθήνα, ψώνια χέρι χέρι και μακροπρόθεσμα συγκατοίκηση, γάμους σε ξωκλήσσια μ' ένα τζην, παιδιά..Τραγικό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό.΄να ακούει,να θέλει,κάτι να της λέει ότι υπάρχει αγάπη εκεί γύρω,κι αυτή να μην τη βλέπει πουθενά.Της την υποσχέθηκαν, αλλά δεν της την έδωσαν ποτέ..Αναρωτιόταν μήπως ο έρωτας διδάσκεται και η μαμά μου την έστειλε σε διαφορετικό σχολείο. Την κακομάθαιναν όλες οι φίλες της με τις τέλειες σχέσεις τους, οι ταινίες με τα ιδανικά ζευγάρια παντού, τα κολιέ "LOVE" στα μαγαζιά, τα ταξίδια για "δύο" στα τηλεπαιχνίδια, το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στη γραμματική..Όλα γύρω της δείχνουν ότι βαδίζει σε λάθος μονοπάτια΄ότι ζει μια νοσούσα κατάσταση με μόνη θεραπεία την ευθανασία. Κι όμως εκείνη τα ξέχναγε συχνά ολ' αυτά και προτιμούσε να χάνεται στις στιγμές..αυτές τις γαμημένες τις στιγμές, και τα ηλίθια,τα εύκολα τα λόγια, τα μεγάλα..Θυμόταν τις αγκαλιές που μόνο αυτός την έπαιρνε και τα φιλιά που μόνο αυτός της έδινε. Τα ατελείωτα σ'αγαπάω με επιμονή για να του προσδιορίσει το μέχρι που, για να δείξει το ποσό."Ως τον ουρανό και πάλι πίσω" της άρεσε να του λεει..και το 'νιωθε.Πίστευε ότι για χάρη του μπορούσε να πάει στον ουρανό και να γυρίσει αν της το ζήταγε.Αλλα "ΣΤΟ ΔΙΆΟΛΟ!", είπε μια μέρα."Στο διάολο και το χαμόγελο που μου σκάει όταν του λέω ότι τον αγαπάω και τα αναφιλητά του όταν μ' αγκάλιαζε πριν φύγει.Στο διάολο και η μυρωδιά του,και το παράπονο με το οποίο μου ζήταγε να τον πάρω αγκαλιά όταν γύρναγε πλευρό στον ύπνο του τις νύχτες".Ήταν εμφανές, η κόρη της μαμάς μου ήταν ερωτευμένη, αλλά ήταν μια απ' τις λίγες φορές που σκεφτόταν λογικά.Στο διάολο γιατί ντρεπόταν για 'σένα, στο διάολο γιατί σε μείωνε, γιατί αυτά που έκανε δεν ήταν αρκετά! Γιατί σε έβριζε, γιατί σε ξέχναγε, γιατί δε σε σκεφτόταν, γιατί ήταν προβληματικός.Γιατί σε έκανε πιο πολλές φορές να κλαις, απ' όσες σ' έκανε να γελάς, σ' έκανε να ακούς πιο πολλά τραγούδια χωρισμού παρά στίχους όπως "πόσο μοναδικά νιώθω μαζί σου".Γιατί σε κεράτωσε, γιατί δε σε καταλάβαινε.Γιατί ποτέ δεν έκανε κάτι γλυκό για 'σένα.Γιατί ποτέ δεν έκανε ΚΑΤΙ για 'σένα.Γιατί ποτέ δεν ήταν εκεί για 'σένα.Ας συνεχίσουμε όμως με το παραμύθι.Και δωσ'του κλάμα και παράπονο και στεναχώρια η κόρη της μαμάς μου - μεταξύ μας και η μαμά μου τα ίδια - κι αυτός απλά "δε μπορεί να σε βλέπει έτσι"..Ε τότε"γιατί γαμώτο δεν έκανε κάτι γι' αυτό?" Μάλλον δε θα τον ένοιαζε..όχι όσο οι φίλοι του,η σχολή του, η καλοπέρασή του.Ή μάλλον την είχε σίγουρη..Κι εκείνη τι εκανε γι' αυτό?Τον επιβεβαίωνε!Όσο κι αν έδειχνε ότι ζήλευε την είχε σίγουρη.Τον ήθελε και του το 'δειχνε.Κι αυτό ήταν λάθος.Συγχωρούσε και ανεχόταν τα πάντα.Και αυτό ήταν λάθος."Ε παράτα τον.",μόνιμη αντίδραση απ' όλους..Αλλά εκείνη εκεί το χαβά της.."μα πώς?εγώ χωρίς αυτόν?ΠΩΣ?" Τι πώς μωρή?(και σιχαίνεται να την λένε "μωρή",αλλα εδώ επιβάλλεται)..Κοίτα πως ήσουν και πως σ' έκανε.Κοπάνα το κεφάλι σου στον τοίχο, πέσε, σήκω και προχώρα.Μια στραβοτιμονιά ήταν, ίσιωσε και ξεκίνα με πρώτη.Αγαπάει όμως η κόρη της μαμάς μου..τον λάθος,ξέρετε.Το πιο άσχημο είναι ότι δεν έχει κάτι καλό να θυμάται.Κι όμως αγάπησε τόσο χωρίς λόγο.καιρός να ξε-αγαπήσει και να φύγει.
(το ανέσυρα απ' το αρχείο μου-πάει καιρός..)
(το ανέσυρα απ' το αρχείο μου-πάει καιρός..)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου