τι θα γινόταν αν δε μπορούσαμε να σκεφτούμε? νομίζω θα ήταν όλα σαφώς απλούστερα..σε πρώτο βαθμό θα δρούσαν όλοι πολύ πιο αυθόρμητα, και κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το πλέον επιθυμητό. απ' τη μία ο καθένας θα ξεστόμιζε ό,τι του ερχόταν χωρίς δεύτερη σκέψη, γεγονός που θα δυσαρεστούσε πολλούς, αλλά απ'την άλλη, όλα θα ήταν πολύ πιο ειλικρινή, αμετάβλητα, αυθεντικά, χωρίς να έχουν υποστεί εγκεφαλικό σκανάρισμα τύπου "να το πω?, τι να πω?, ας μην το πω..".τα σταράτα, αληθινά λόγια, πακεταρισμένα και αμπαλαρισμένα όπως αρμόζει στον καθένα, είναι το καλύτερο δώρο. μπορούν να ευχαριστήσουν όπως ένα κομμάτι σοκολάτα, να προκαλέσουν ηδονή όπως ένα πονηρό άγγιγμα, ζήλεια σαν αυτή του ερωτευμένου, πόνο - τον μεγαλύτερο, δε μπαίνω καν στον κόπο να σκεφτώ κάποια παρομοίωση, και σαφέστατα έρωτα, τον πιο γλυκό , ρομαντικό και σέξυ έρωτα. αν δε σκεφτόμασταν δε θα μπαίναμε ποτέ στο τρυπάκι των ερωτηματικών αντωνυμιών "γιατί, πώς, ποιος ? κ.ο.κ" επίσης θα αποφεύγαμε και τον εσωτερικό διάλογο! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. είναι ο χειρότερος και ο καλύτερος συνομιλητής. δεν ακούει όταν πρέπει και μιλάει όταν δεν πρέπει! σου κάνει το κεφαλι μπουρδέλο και προκαλεί εσωτερικές εκρήξεις που μετά από λίγο γίνονται εξωτερικές..άσε που όταν κανείς σκέφτεται παρέα με τον εαυτό του, κάτι δεν πάει καλά.αν ήταν όλα τέλεια θα το σκεφτόταν? Αυτό ακριβώς! η σκέψη σε κρατάει πίσω. αυτός ο δεύτερος μικρός άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι σου λειτουργεί σαν αυτο-εμπόδιο.ανυπέρβλητα φράγματα που βάζουμε εμείς οι άνθρωποι στους εαυτούς μας προκειμένου να βρούμε το τέλειο.να απορρίπτουμε ώσπου να μας ολοκληρώσουν. μα ποιος αλήθεια πιστεύει ακόμα στο τέλειο. είναι τουλάχιστον αφελές και χαζό να συγκρατούμε τον ίδιο μας τον εαυτό στη σκέψη και μόνο των αρνητικών πιθανοτήτων. αν δεν πάθεις δε θα μάθεις και λοιπά χιλιοακουσμένα κλισέ - χιλιοακουσμένα κλισέ, πλεονασμός. να το πάλι..ποιος ο λόγος να με διορθώσω? όπως και να 'χει και για να επικαλεστώ κι εγώ μια αυθεντία, επειδή είναι αδύνατο να μη σκεφτόμαστε, ας ακούσουμε τον Σαίξπηρ που έγραψε ότι "η σκέψη δεν είναι απαραίτητο να φτάνει ως το στόμα, ούτε και ως την πράξη"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου