To απαγορευμένο δεν ταυτίζεται με το παράνομο απαραίτητα. Το αντίστροφο προφανώς ναι, αλλά το ευθύ μάλλον αποκλείνει απ' αυτόν το δρόμο. Δεδομένης αυτής της διαπίστωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που μας απαγορεύει το "απαγορευμένο"? Ηθικά διλήμματα, στερεότυπα, δειλία και ο φόβος του παλιού, ο φόβος της ανεπιτυχούς αντικατάστασής του απ' το καινούριο, μας συγκρατούν τα χαλινάρια στην κούρσα της ζωής. Αξίζει όμως τίποτα απ' τα παραπάνω όσο η πρώτη θέση στον αγώνα, ειδικά όταν είσαι ένα απ' τα πιο "πολυστοιχηματισμένα" άλογα στον αγώνα? Ναι. Το να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου θα έλεγα εγώ. Πούλα τα και ρίσκαρέ τα όλα για να τα βρεις με 'σενα. Γιατί στο τέλος, μόνο εσένα θα 'χεις. Εσένα, τις στιγμές σου, και τα λάθη σου και όλα θα 'ναι εντάξει, μόνο αν είσαι εσύ εντάξει μ' αυτά σου τα κτήματα. Πάντα στα πολύ δύσκολα, ξεπερνάς τα δύσκολα κι εκτιμάς τα εύκολα. Πάντα ένας υπερθετικός, θα υπερέχει ενός συγκριτικού. Και το "πάντα" δηλώνει τον κανόνα. Τον κανόνα που για 'μένα δε συναντά εξαίρεση. Υπάρχουν και μερικά "πάντα" που δεν απειλούνται ούτε απ' το "ποτέ", ούτε απ' τα "μπορεί". Σαν αυτό εδώ. Πότε μπορεί να αθετηθέι? Μπορεί ποτέ. Απαγορεύεται να κάνεις εικασίες. Κανείς δεν ξέρει. Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ κι εγώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου