Τις περισσότερες φορές πρέπει πρώτα να κάνεις τα λάθη για να δεις τα σωστά. Πόσο πιο εύκολα θα 'ταν όλα αν συνοδεύονταν από ένα ταμπελάκι όπως αυτό στα super market, που να έγραφε "ΛΑΘΟΣ, τιμή:2 μήνες κατάθλιψη" ή "ΣΩΣΤΟ, Βest Buy!" Τότε όμως δε θα 'μασταν και υπερβολικά προβλέψιμοι? Ως λάτρης του αγνώστου, είμαι υπέρμαχος του ρίσκου και αντίμαχος της πεπατημένης. Πάντα υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι που ξέρει το καλό το παλικάρι και θα σε φτάσει πιο γρήγορα εκεί που άλλοι ακόμα θα ψάχνουν πώς να πάνε.. Όπως τα στενάκια από Πανεπιστήμιο, μέσω Κολοκοτρώνη και Καρύτση, που σε οδηγούν μέσα σε 10 λεπτά Μοναστηράκι. Ψάχνοντας και ρισκάροντας να χαθώ, τα ανακάλυψα. Κάπως έτσι τώρα είμαι εδώ, μετά από λάθος μονοπάτια, να εκτιμώ το γεγονός ότι κάποτε χάθηκα. Αν δεν είχα χαθεί τότε, δε θα 'μασταν εδώ μαζί τώρα. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ποτέ δεν αμφιβάλλω όταν λέω αυτή τη φράση. Πόσο μάλλον τώρα που είναι ξεκάθαρο ότι ο λόγος αυτός για 'μένα ήσουν εσύ. Παρ ολ' αυτά πάντα θα απορώ γιατί πρέπει να περάσεις μέσα από συναισθηματικές αγοραπωλησίες και δημοπρασίες ειλικρίνειας, μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά νιώθεις. Το ευχάριστο είναι ότι με το πέρας αυτών, είσαι τόσο σίγουρος για το ποιο μονοπάτι θα σε βγάλει στον προορισμό σου, όσο και η τύπισσα που σου δίνει οδηγίες στο gps. Τα συναισθήματα είναι αυτά που τελικά σε προσανατολίζουν, κι εκεί που ο εγκέφαλος σε τρελαίνει γιατί αγαπάει τους δαιδάλους και τις κρύπτες, η καρδιά σε ξελασπώνει και σε καθοδηγεί, ακόμα κι όταν βρεθείς για πρώτη φορά στους δρόμους της. Κι εγώ τώρα είμαι εδώ και σε κοιτάζω και νιώθω τόσο ικανοποιημένη,λες και κατάφερα και βρήκα το δρόμο μου μέσα στα δαιδαλώδη στενάκια του Manhattan..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου