Νιώθω σαν τη γιαγιά στην κουνιστή πολυθρόνα που αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της, με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε λύκο και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε λύκος και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα..Ακριβως! διαφορετικές προσωπικότητες, ντυμένες πάντα με την ίδια αμφίεση του καλού και του κακού. Έφταιγε όντως ο λύκος, ή μήπως η μικρή με την κόκκινη κάπα πήγαινα γυρεύοντας? Σ' αυτήν εδώ την ιστορία η Κοκκινοσκουφίτσα μας φοράει μια κοντή κόκκινη φούστα και την πέφτει στον κυνηγό, για να σκοτώσει αυτός για χάρη της το λύκο.. Είναι αρκετά ερωτευμένος ο κυνηγός για να το κάνει ή αρκετά κακός? Μήπως ο ίδιος ο έρωτας είναι κακός? Βασανίζει σίγουρα, και κανείς δε μπορεί να αποφύγει το βάσανό του, αλλά το κάνει άθελά του ή επειδή μπορεί? Πληγώνουμε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή επειδή δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς? Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε την ικανότητά μας να πληγώσουμε κάποιον συνειδητά, είτε γιατί λίγη εκδίκηση είναι πάντα καλό πράγμα αφού αν θάψεις την οργή σου αρρωσταίνεις, είτε γιατί είμαστε τόσο εγωιστές που επιλέγουμε να δυστυχήσουν οι άλλοι για να ευτυχήσουμε εμείς. Ανεξήγητο όμως υπαρκτό. Η αδυναμία σου να εξηγήσεις κάτι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό είναι εκεί. Όπως η μελανιά σήμερα το πρωί. Ξύπνησα και ήταν κάτω απ' το στήθος μου, στ' αριστερά. Μεγάλη και μωβ. Δε μπορούσα να εξηγήσω πώς έγινε, αλλά το μπλαβί της χρώμα θα μου θυμίζει για μέρες ότι κάπως, κάτι με πλήγωσε εκεί στην καρδιά. Δε θέλω να σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια το ενδεχόμενο του "κάποιος".. Προτιμώ να πληγώνω, παρά να πληγώνομαι. Ή μήπως κατά βάθος θα 'θελα ο κυνηγός να ήταν αρκετά ερωτευμένος ώστε να πυροβολήσει το λύκο? Η ανταρσία του ήρωα θα ήταν η πιο πραγματική και ταυτόχρονα ρομαντική έκβαση για 'μένα. Εκεί που ενώ σημαδεύει το λύκο, αναστρέφεται και η κάνη σημαδεύει την Κοκκινοσκουφίτσα. "Ψηλά τα χέρια! Σ' αγαπάω", και μετά... ο κρότος. Την πλήγωσε γιατί μπορούσε?
Ορίστε το χαρούμενο τέλος σας. Ποιος έζησε καλά και ποιος καλύτερα τώρα ε?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου