Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να ρίχνω κάτω τα ποτήρια. Η μαμά μου μού έλεγε "Γιατί το έσπασες?", κι εγώ πάντα απαντούσα "Δεν το έσπασα..!". Πότε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει ραγίσει το γυαλί? Και είναι άραγε αλήθεια ότι δεν ξανακολλάει? Για τη φυσική ναι, είναι απίθανο..Για 'σένα? Είναι πολλές οι φορές που όλοι μας προσπαθήσαμε να ξανακολλήσουμε ένα ραγισμένο γυαλί. Άλλες τα καταφέραμε και άλλες όχι. Έχει τόση σημασία όμως το αποτέλεσμα, όσο το να προσπαθήσεις? Αν σπάσει, ναι δεν ξανακολλάει, αν ραγίσει όμως, ακόμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του? Θέλω να πω, ένα ραγισμένο ποτήρι, πάλι δε μπορεί να σε μεθύσει με τη βότκα που σου προσφέρει? Πάντα ρισκάρεις μην κοπείς, αλλά δεν έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι απ' το να καταναλώνεις, να γεύεσαι χωρίς κίνδυνο? Πάντα πίστευα ότι το ρίσκο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Όλα για όλα. Αν δε σκοπεύεις να τα δώσεις όλα, τότε είναι προτιμότερο να μη (μου) δώσεις τίποτα. Στην τελική κι εγώ πάντα δοκιμάζω όταν είμαι σίγουρη ότι θέλω να γευτώ το ποτό, χωρίς να με απασχολούν οι συνέπειες. Κι ας την πατήσω, κι ας κοπώ. Οι τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν δοκιμάσει κι έχουν κοπεί, κι όχι εκείνοι που άλλαξαν ποτήρι..Λοιπόν, να κεράσω μια βότκα?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου