η αρετή της παραδοχής.

τα συναισθήματα παίζουν κρυφτό.ανέκαθεν έπαιζαν.ειδικά όταν δε συναντούν ανταπόκριση. τι σημαίνει αυτο? γιατί κανείς παίρνει το θάρρος να εκφράσει πώς αληθινά νιώθει, μόνο όταν του δοθεί η ενθάρρυνση κι από την άλλη μεριά?γεγονός είναι ότι αποκρύπτουμε όσα δε θα ΄πρεπε, και αποκαλύπτουμε περιττολογίες θεωρώντας ότι θα βελτιώσουν τη θέση που βρισκόμαστε, ως οι "χαμένοι" του παιχνιδιού - είτε αυτό λέγεται έρωτας, αγάπη, φιλία. βασικά λάθος μου που χρησιμοποιώ το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο.το δεύτερο είναι το σωστό. γιατί το κάνετε αυτό? τα ψέμματα δεν έκαναν κανέναν περισσότερο αρσενικό, και η παραδοχή της αλήθειας δεν έκανε κανέναν λιγότερο άντρα. συμβουλεύω απλά, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. ας μπει ένα τέλος στα ηλίθια στερεότυπα και γίνετε επιτέλους αρκετά θαρραλέοι και άντρες να παραδεχτείτε ότι γουστάρατε, νιώσατε πράγματα κι απλά φάγατε χυλόπιτα. δεν είναι τόσο τρομερό, όλοι έχουμε φάει. οι χαζοβιόλικες ατάκες που θα σας έβγαζαν από πάνω, μόνο πιο κάτω σας ρίχνουν. κι επιτέλους γίνετε λίγο λιγότερο μυστηριώδεις, δε χάνετε μονάδες γοητείας. αφού ξέρετε τι θέλετε, ενημερώστε κι εμάς! κι όλο αυτό για κάτι ηλίθιες περιπτώσεις που συναντάμε συχνά εκεί έξω. λίγες απ' τις πολλές. το αποτέλεσμα αυτών των ηλίθιων συμπεριφορών, είναι μόνο γέλια..πολλά γέλια.ε και μόνο η Αγλαϊα, θέλει για άντρα της τον Καραγκιόζη. είναι όμορφο και γλυκό να σου λέει κάποιος "μου αρέσεις, σε θέλω", ακόμα κι αν τον έχεις στείλει προηγουμένως. είναι επιτρεπτό να ακολουθεί κι ένα "αλλά" στα λεγόμενά του. δεν είναι δύσκολο απλά θέλει θάρρος και την αρετή της παραδοχής. ποιος είναι αρκετά γενναίος να πει τι νιώθει πραγματικά? μόνο εκείνος που είναι συμφιλιωμένος με την πιθανότητα της απόρριψης και του λάθους. και ποιος είναι συμφιλιωμένος με την πιθανότητα της απόρριψης και του λάθους? κανείς..

έπρεπε και μπορούσα να επεκταθώ περαιτέρω στο θέμα, αλλά θα υπηρχε συσχέτιση με πραγματικά γεγονότα και δεν το θέλω. προφανώς και τώρα δεν τα 'χω βγάλει απ' το μυαλό μου αυτά, αλλά είναι όσο το δυνατόν λιγότερο συγκεκριμένα.