aoristologies.

λευκή σελίδα.26 γραμμές περιμένουν υπομονετικά να γεμίσουν κι εγώ απλά παίζω νευρικά με το μολύβι από πάνω. το κεφάλι μου ξεχειλίζει σκέψεις, αλλά δύσκολα μπορώ να τις εκφράσω στο χαρτί. τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ η αχαριστία και κατά πόσο αυτή μπορεί να κατακριθεί. η αχαριστία με την έννοια του να ζητάς κάτι, κι όταν το αποκτάς, να το κλωτσάς, να του φέρεσαι σα δεδομένο, κεκτημένο και οποιαδήποτε άλλη λέξη μπορεί να δηλώνει σιγουριά. άσχημο πράγμα η σιγουριά..σέρνει μαζί της ένα σωρό αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές. αλαζονεία, έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά και αχαριστία. το παράδοξο είναι ότι αποζητάμε τη σιγουριά αυτή, κι όταν την αποκτήσουμε, μας κουράζει..αχάριστοι! περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό, τη μια στιγμή νιώθεις αυτοπεποίθηση και ξέρεις τι θες, και την αμέσως επόμενη, έχοντας ό, τι ζήτησες, πράττεις σα να μην έχεις τίποτα. όχου πολλά λόγια και ουσία μηδέν. μήπως αυτό φταίει? όταν η σιγουριά εξασφαλίζεται από λόγια, είναι πλασματική. τα λόγια είναι εύκολα. εύκολα να τα πεις κι εύκολα να τα πιστέψεις. ειδικά όταν είναι αυτά που θες να ακούσεις. ειδικά τότε τα λόγια σε κάνουν ό, τι θέλουν, σε βάζουν στο τρυπάκι ακόμα και να τα επιβεβαιώνεις, χωρίς αυτά τα ίδια να επιβεβαιώνονται με πράξεις. τότε είναι καταστροφή. όταν αρκείσαι στα λόγια και δεν απαιτείς έργα είσαι επίσημα θύμα. και δε μπορείς να κατηγορήσεις και κανέναν γιατί είναι επιλογή σου. τι μεγάλη ευθύνη κι αυτή της επιλογής. και τι κρίμα να μη μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο αλλού. ούτε γάτα, ούτε ζημιά..και στην πραγματικότητα δε μπορείς να κατηγορήσεις και κανέναν που σε συμβούλευσε για το τι να κάνεις γιατί στην τελική, η απόφαση και η επιλογή πάλι δική σου ήταν/είναι/θα είναι. πώς μ'αρέσει να παίζω με τους χρόνους! σάμπως κι ο χρόνος το ίδιο δεν κάνει με 'μας? πόσο εκνευριστικό είναι όταν παρακαλάς να περάσει η ώρα και τότε οι λεπτοδείκτες κυριολεκτικά κολλάνε και τα δευτερόλεπτα παγώνουν! κι όταν πάλι θες να κρατήσει μια στιγμή, τότε μπαίνει ο κλέφτης και στην αρπάζει, και ο χρόνος κάνει αγώνα δρόμου με τη λαχτάρα της διάρκειας. αλλά γι' αυτό όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. για να τα εκτιμούμε, να τα νοσταλγούμε και να μπορούμε να τα αποκαλέσουμε "ωραία". ο χρόνος είναι εκτιμητής καταστάσεων και βασικός παράγοντας για το πώς αντιμετωπίζουμε τα πράγματα στη ζωή μας. είναι πανάκια, είναι εμπειρία, είναι ορθολογισμός. και πολλές φορές ο χρόνος δρα σαν άνθρωπος. υπόσχεται να κρατήσει "για πάντα" ενώ δεν μπορεί να το κάνει, ξέρει με σιγουριά ότι μπορεί να επιβληθεί και έχοντας αυτή τη σιγουριά είναι που φέρεται με αχαριστία σε όλους όσους διψάνε για "λίγο χρόνο ακόμα". σε όλους όσους παρακαλάνε για ενα rewind ή ένα απλό fast forward.

     52 γραμμές μετά, είπα πολλά και δεν κατέληξα πουθενά κι ακόμα έχω κι άλλα τόσα στο κεφάλι μου..