Το υπόσχεσαι? (αβίαστο) ναι..ένας διάλογος πολλά υποσχόμενος και το συγκεκριμένο "ναι" ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. η θετική απόκριση στη συγκεκριμένη ερώτηση είναι αναμενόμενη αν και καθόλα αμφισβητίσημη.ποτέ δεν κατάφερα να ψυχολογήσω τους ανθρώπους που αποζητούν το "ναι" ακόμα κι όταν ξέρουν ότι αυτό είναι πλασματικό. ποτέ δε θα καταλάβω πώς κάποιος βρίσκει την επιβεβαίωση στα λόγια.όταν σου τάζουν κάτι, δεν περιμένεις, χτυπώντας νευρικά το πόδι στο πάτωμα, να το κάνουν πραγματικότητα? κι εδώ αναρωτιέμαι εγώ, γιατί να υποσχεθείς κάτι ενώ ξέρεις πως δε θα μπορείς να το κάνεις? ή μάλλον, όπως λέει κι ο μπαμπάς μου "δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω".αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο..όταν δε θες, γιατί να προσποιείσαι ότι θες, κι ότι μπορείς? φυσικά το "μπορώ" προϋποθέτει το "θέλω", αλλά αφού δε θες ρε γαμώτο...δε μπορώ! με τσαντίζει να μου φέρονται σα μωρό, σα να μην καταλαβαίνω.αλλά ακόμα και στα μωρά, όταν τάζουν γλυφιτζούρι τους το δίνουν αργά ή γρήγορα. μήπως η αιτία για ολ' αυτά τα αποτυχημένα πάρε-δώσε πρέπει να αναζητηθεί σ' εκείνον, σε 'σένα, σε 'μένα, που ζητάμε να μας υποσχεθούν πράγματα ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι οι υποσχέσεις θα αθετηθούν? ο μαζοχισμός μας χαρακτηρίζει όλους και ιδιαίτερα ο συναισθηματικός μαζοχισμός. ένα άτομο με ανασφάλειες είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στα λόγια, τις υποσχέσεις και τα μεγάλα "ναι". δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο όμως: να ακούς την αλήθεια έτσι με τη μία, κι ας πονάει, ή να ζεις έστω και για λίγο στον υπέροχο πλασματικό κόσμο που μπορεί να δημιουργήσει για 'σένα ένα κάλπικο "ναι"? στο τέλος, οι στιγμές είναι αυτές που μένουν. τι κι αν χτίστηκαν από υποσχέσεις που αθετήθηκαν, θα 'χω πάντα να θυμάμαι, ότι κάποτε σε ρώτησα "μου το υπόσχεσαι?" και μου 'χες πει "ναι", κι είδα στα μάτια σου ότι το πίστευες.ακόμα κι αν το πίστεψες μόνο για μια στιγμή.εγώ αυτή τη στιγμή επιλέγω να θυμάμαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου