Το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ

Κάπου εκεί μέσα υπάρχει εκείνο το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ. Εμφανίζεται απρόσκλητο και τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στις ερωτήσεις. Τόσες πολλές ερωτήσεις... Όσες απαντήσεις κ αν προσπαθήσω να δώσω, αυτό κάνει πως δεν ακούει, επιμένει και ρωτάει. Πάντα θα βρίσκει κάτι καινούριο ή θα ξεθάβει κάτι παλιό, εκούσια αναπάντητο. Το παιδί αυτό δεν έχει αυτιά ή τουλάχιστον μοιάζει να μην ακούει. Κι εγώ φωνάζω, φωνάζω, αλλά εκείνο αδιαφορεί. Εμφανίζεται συνήθως όταν καμιά φορά νιώθω τόσα πολλά πράγματα μαζί που μου 'ρχεται να ξεράσω. Η παρουσία του ως επι το πλείστον μ' ενοχλεί. Πάντα ένιωθα άβολα να με παρατηρούν, πόσο μάλλον όταν με βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις και επικριτικά βλέμματα. Έχω βρει όμως τον τρόπο να το κάνω να σωπαίνει και να τρέχει φοβισμένο. Αν την ώρα της φρίκης, συνειδητοποιήσω ότι όντως αυτή είναι μια φρίκη, τότε φαίνεται λιγότερο φρίκη. Κι αυτό πετυχαίνει με οποιαδήποτε λέξη κι αν αντικαταστήσω τη "φρίκη". Τότε το παιδί σταματά το παιχνίδι με τις 42 ερωτήσεις, απογοητεύεται κι απομακρύνεται. Μπορώ να πω ότι φοβάται κι όλας. εντάξει τ' ομολογώ, νιώθω λίγες τύψεις που το στεναχώρησα, αλλά με τρομάζει κάθε είδους εισβολή ή έστω υπόνοια αυτής, σε ενδόμυχα, προσωπικά και απίστευτα καλά κρυμμένα μονοπάτια. Γιατί η αλήθεια είναι πως τέτοιες είναι οι ερωτήσεις του. κομβικές. και καμιά φορά δρουν όπως το δάχτυλα στο λαρύγγι μου μετά από ένα γερό μεθύσι. Τα ξερνάω όλα, αλλά δεν ακούει. Τα λέω και τ' ακούω μόνο εγώ. Εκείνο μετά ρωτάει ξανά και ξανά. Κι αυτό είναι το θέμα. Το τρομάζει η συνείδηση όμως όπως σας είπα. Ααα και η πολυκοσμία! Ποτέ δε με επισκέπτεται αν είμαι με περισσότερους από έναν ανθρώπους. Και τώρα είμαι μόνη. Το πρωί δεν ήμουν, αλλά το σκεφτόμουν. Η παράνοια της μέρας ξενύχτησε και είναι εδώ. Ευτυχώς το παιδί έχει βδομάδες να εμφανιστεί. Ίσως γι' αυτό το σκέφτομαι τόσο έντονα. Νομίζω πως έχω κουραστεί. Δε θέλω να φαντάζομαι πράγματα ή να σκαρφίζομαι πράγματα.

Γυμνή, συνηθισμένη, απροστάτευτη.

Την ακυρώνουν. Ηχεί στ' αυτιά της η ματαίωση. Τουλάχιστον έτσι νιώθει καμια φορά εκείνη. Ο συνδυασμός ενός εμμονικού και ενός κυκλοθυμικού ανθρώπου τελικά είναι η αρχή του τέλους. Χρειάζεται να τη χρειάζονται. Και ποτέ δεν το 'νιωσε. Πιστεύει ότι αν επιθυμήσει να φύγει, κανείς δε θα την εμποδίσει με λόγια του τύπου "μείνε εδώ για 'μένα" ή "πάρε με μαζί σου"..."φύγε.." περιμένει ν' ακούσει και δε θα εκπλαγεί κι όλας. Κι όμως εκείνη μπορεί αβίαστα να σκεφτεί 4-5 ανθρώπους που θα ικέτευε να 'ναι δίπλα της επειδή τους έχει ανάγκη. Της αρέσει να δένεται, ίσως κατά βάθος είναι εξαρτημένη από τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά ο φόβος της εγκατάλειψης δε θα την αφήσει ποτέ, ίσως μόνο όταν νιώσει όντως, πραγματικά, υπερβολικά, μοναδικά αναγκαία ή απαραίτητη..απαραίτητη...ναι αυτό σίγουρα θα 'ταν το ιδανικό. Πάντα την εξέπληττε ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι έπαυαν να νιώθουν πράγματα που ένιωθαν, ή το πώς απέτρεπαν τον εαυτό τους απ' το να τα νιώσει. Μα είναι τόσο όμορφο και εθιστικό να αρπάζεις έναν άνθρωπο, να θες να τον κρατήσεις στην αγκαλιά σου για πάντα, και να γραπώσεις όλο του το είναι, να μπήξεις τα νύχια σου τόσο βαθιά στη σάρκα του, που να αγγίξεις την ψυχή του, να ξύσεις κάθε του πληγή και μετά να χαϊδέψεις κάθε του εκατοστό και να σκεφτείς του κόσμου τα γλυκόλογα για να την επουλώσεις. Ανθρώπινα συναισθήματα, πέρα από κάθε φιλία και κάθε έρωτα. Απ' τις φορές που νιώθεις φίλο σου τον εραστή σου και ερωτεύεσαι τον φίλο σου. Ενδιαφέρον και αγάπη. Η ανασφάλεια σκοτώνει ο,τιδήποτε όμορφο νιώσεις, η βεβαιότητα το καλλιεργεί και το εξελίσσει. Όλοι είμαστε λουλούδια και θέλουμε πότισμα για να ανθίσουμε. Είναι ωραίο να βλέπεις, να ακούς, να επιβεβαιώνεις κάθε μέρα με όλες σου τις αισθήσεις ότι μερικοί άνθρωποι σε ξεχωρίζουν και σε θέλουν δίπλα τους για ό,τι είσαι. ό,τι καλό και ό,τι κακό έχεις. Να ξέρεις ότι τους συναρπάζεις εσύ ως άνθρωπος, ως μοναδική και διαφορετική διάταξη ατόμων. Να σ' αγκαλιάζουν όταν κλαις, να χαίρονται όταν γελάς, να διαλύουν μεμιάς τις αμφιβολίες σου και να σε γεμίζουν σιγουριά και δύναμη. Γιατί να είναι τόσο δύσκολοι οι άνθρωποι; Ίσως φοβούνται, ίσως δε νοιάζονται, ίσως δε θέλουν να νοιαστούν. Κι εκείνη φοβάται, αλλά ακόμα και χωρίς αντίκρυσμα δε βρίσκει λόγο να σταματήσει να νοιάζεται.

Εικόνες

Εικόνες. Συναισθήματα. Όνειρα. Αγάπη. Έρωτας. Κ’ άλλος έρωτας. Μυρωδιές. Αγγίγματα. Δάκρυα. Ήχοι. Ψίθυροι. Χτύποι. Ανάσες. Σκέψεις. Κ’ άλλες σκέψεις. Πόνος. Δυστυχία. Μοναξιά. Κ’ άλλη μοναξιά.
Θέλω να κρυφτώ στο άγγιγμα από τις άκρες των δαχτύλων σου. Θέλω να γευτώ τη δροσιά από τα διψασμένα χείλη σου. Θέλω να παίξω στα καλντερίμια των ονείρων σου. Θέλω να πονέσω από την σκληρότητα του Όχι σου. Θέλω να ξεχαστώ στον ήχο της αναπνοής σου, όταν ο ύπνος σε παίρνει γλυκά τα βράδια. Θέλω να γελάσω δυνατά με τις αμφιβολίες σου. Θέλω να σε νιώθω να γελάς όπως τότε, εκείνη, τη πρώτη μας φορά. Θέλω να πιστέψω τα ψέματά σου. Θέλω να γεμίζω την άδεια αγκαλιά σου. Θέλω να σε κοιτάζω άβαφη τα πρωινά, και να σου λέω πόσο όμορφη είσαι. Θέλω να τσαντίζομαι όταν είσαι όμορφη και δε μπορώ να σε δω. Θέλω να κάνω τα πάντα πριν ακόμη τα σκεφτείς. Θέλω να μείνω έξω από το σπίτι σου, όλη νύχτα, όταν έχεις νευριάσει και να γίνω μούσκεμα από τη βροχή. Θέλω να σκουπίζω τα δάκρυά σου με τη μπλούζα μου. Θέλω να σου δίνω να φοράς τα φούτερ και τα πουκάμισά μου. Θέλω να μαγειρεύουμε και να καίμε το φαγητό. Θέλω να περπατάμε και να γκρινιάζεις ότι δεν αντέχουν άλλο τα πόδια σου. Θέλω να φωνάζεις όταν είμαι στον κόσμο μου. Θέλω να κοιτάμε τον ουρανό και να θυμόμαστε σιωπηλά τα παλιά. Θέλω να αφήνεις παντού στο δωμάτιό μου τα πράγματά σου και να νευριάζω. Θέλω να ξεχνάς να κλείσεις το θερμοσίφωνο. Θέλω να τσακωνόμαστε και να ουρλιάζεις, σα τρελή, στο δρόμο και όλοι να μας κοιτάνε. Θέλω να φοβάσαι τους κεραυνούς και τις αστραπές, και να σφίγγεσαι στην αγκαλιά μου. Θέλω να παίζεις με το μούσι μου. Θέλω να πιάνεις ψηλά τα μαλλιά σου να φαίνεται το πρόσωπό σου. Θέλω να λείπεις και να ψάχνω ανήσυχος να σε βρω. Θέλω να νιώθεις ζωντανή. Θέλω να κυκλοφορείς γυμνή στη πρωινή ζέστη του καλοκαιριού. Θέλω τα δικά μου να τα φωνάζεις δικά σου. Θέλω τα δικά σου να τα φωνάζεις δικά μου. Θέλω να μου παίρνεις το τηλεκοντρόλ και να χαζοτσακωνόμαστε. Θέλω να με φιλάς. Θέλω να με ακουμπάς. Θέλω να μυρίζω το άρωμά σου πάνω μου. Θέλω να σκαλίζεις αυτά που με κάνουν να πονάω, ενώ το ξέρεις, και μετά να μου κάνεις νάζια για να σε συγχωρέσω. Θέλω να ξεχάσω. Θέλω να πονέσω. Θέλω να αγαπήσω. Θέλω να μου λες «για πάντα». Θέλω να ανοίγεις το ψυγείο χωρίς λόγο. Θέλω να τρως από το πιάτο μου. Θέλω να πίνεις τον καφέ μου, ενώ δε σου αρέσει. Θέλω να μου γράφεις σημειώματα στα βιβλία μου. Θέλω να μπερδεύεις τα ρούχα μου στο πλυντήριο και να μπλέκονται τα χρώματα, και μετά με ένα αθώο χαμόγελο να μου ζητάς συγνώμη. Θέλω να μου λείπεις. Θέλω να γεύομαι το θαλασσινό αλάτι από το κορμί σου. Θέλω όταν κάνουμε καιρό να σε δω να μην ξεκολλάς από πάνω μου. Θέλω να ζηλεύεις. Θέλω να ζηλεύω. Θέλω να νιώσω μια φορά τα πάντα. Θέλω να σου δώσω μια φορά τα πάντα. Θέλω να τα ζήσω όλα σαν να είναι τα τελευταία μου.
Δεν ξέρεις πόσα θέλω.
Θέλω όμως να είσαι ο εαυτός σου. Θέλω να είσαι Εσύ.

-guest byron<3

εξαιρέσου, μπορείς!

ξεκινώ. χαμογελώ. σκέφτομαι. αναρωτιέμαι. περιεργάζομαι. μειδιώ. πλησιάζω. σκύβω. ακούω. φωνάζω. θυμώνω. τρέχω. σκοντάφτω. κοιτάζω. γοητεύομαι. μιλάω. ντρέπομαι. μιλάει. ερωτεύομαι. αγγίζω. ανταποκρίνεται. ανασαίνει. φυσάει. ρουφάω. γεύομαι. μοιράζομαι. γελάω. ανατριχιάζω. ζηλεύω. αγκαλιάζω. τσακώνομαι. συντροφεύω. στηρίζω. συζητώ. ονειρεύομαι. ψεύδομαι. προδίδει. δικαιώνομαι. προδίδω. ζητάω. δεν παίρνω. δίνω. δεν παίρνω. δεν δίνει. παίρνει. ξεχνάει. φεύγει. αλλάζει. αλλάζω. ξεχνάω. προχωράω. επαναλαμβάνομαι. ξεκινώ. επαναλαμβάνομαι. αναζητώ. αναζητώ. αναζητώ.


φίλοι / γνωστοί / σύντροφοι. όλοι κάπως έτσι έρχονται και φεύγουν. αγαπημένοι και αξέχαστοι. μόνιμοι όσο τους το επιτρέπει η προσωρινότητά τους.

Ο μη έχων τσίπα.

Στο λεωφορείο, στο διαδίκτυο, στο δρόμο, στα περιοδικά, στην τηλεόραση. Ο ρατσισμός είναι παντού. Δεν αλλάζει χρώμα, ούτε φύλο, ούτε σεξουαλική προτίμηση. Αλλάζει τρόπο εκδήλωσης, και αφεντικά. Δυστυχώς το διαφορετικό πάντα θα ενοχλεί, πάντα θα προκαλεί, πάντα θα έχει θέση ανάμεσα στα κατώτερα (εκτός αν πρόκειται για τη Lady Gaga). Φυσικά χαρακτηριστικά και επιλογές παντός τύπου, ενοχλούν. Όσοι ενοχλήθηκαν χρησιμοποίησαν τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, ή αν δε μπορούσαν να κάνουν καλή χρήση αυτής, τσάκισαν τα ίδια κόκαλα με οποιοδήποτε άλλο μέσο. Πόσο ανθρώπινο είναι το να διαχωρίζεις? Εμένα πάντως με ενοχλεί. Εσένα τι σ' ενοχλεί? Που δεν έχεις λεφτά ε αγανακτισμένε? Που στα έφαγαν άλλοι και τα πληρώνεις εσύ ε? Τι χρώμα έχει όμως αυτός που στα 'φαγε? Για δες, μήπως είναι κι αυτός ολόιδιος με 'σένα? Λευκός και πιστεύει στον Κύριο Ιησού Χριστό? Κι όμως αυτός που σηκώθηκε σήμερα το πρωί στο λεωφορείο, από τη θέση του για να κάτσει μια γριούλα ήταν μαύρος, και είχε άλλο Θεό. Κι αυτός που έδειρες τις προάλλες στην πλατεία επειδή φόραγε κόκκινα παπούτσια ήταν ομοφυλόφιλος. Τα κινούμενα μπλε στρατιωτάκια δε σ' ενοχλούν όταν 'επαναστατείς' στο δρόμο, αλλά η πολυχρωμία στους ανθρώπους της Αθήνας σε τρομάζει. Σε εξοργίζει ε? Ανθρωπάκι...πάντα θα τα βάζεις με τη μειονότητα. Που να 'ξερες πόσο μικρός είσαι κι εσύ μπροστά στη δύναμη και στη θέληση όλων αυτών των πολύχρωμων ανθρώπων. Τότε θα τρόμαζες, και θα 'τρεχες κι εσύ. Έτσι ακριβώς όπως κάνεις κι εσύ τώρα όλους τους διαφορετικούς να τρέχουν. Τα φιλιά μου στην οποιουδήποτε χρώματος κεφάλα σου ανθρωπάκι, της οποίας το εσωτερικό θα προτιμούσα να δω χυμένο στο πάτωμα.

ένα κορίτσι στο manhattan

Τις περισσότερες φορές πρέπει πρώτα να κάνεις τα λάθη για να δεις τα σωστά. Πόσο πιο εύκολα θα 'ταν όλα αν συνοδεύονταν από ένα ταμπελάκι όπως αυτό στα super market, που να έγραφε "ΛΑΘΟΣ, τιμή:2 μήνες κατάθλιψη" ή "ΣΩΣΤΟ, Βest Buy!" Τότε όμως δε θα 'μασταν και υπερβολικά προβλέψιμοι? Ως λάτρης του αγνώστου, είμαι υπέρμαχος του ρίσκου και αντίμαχος της πεπατημένης. Πάντα υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι που ξέρει το καλό το παλικάρι και θα σε φτάσει πιο γρήγορα εκεί που άλλοι ακόμα θα ψάχνουν πώς να πάνε.. Όπως τα στενάκια από Πανεπιστήμιο, μέσω Κολοκοτρώνη και Καρύτση, που σε οδηγούν μέσα σε 10 λεπτά Μοναστηράκι. Ψάχνοντας και ρισκάροντας να χαθώ, τα ανακάλυψα. Κάπως έτσι τώρα είμαι εδώ, μετά από λάθος μονοπάτια, να εκτιμώ το γεγονός ότι κάποτε χάθηκα. Αν δεν είχα χαθεί τότε, δε θα 'μασταν εδώ μαζί τώρα. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ποτέ δεν αμφιβάλλω όταν λέω αυτή τη φράση. Πόσο μάλλον τώρα που είναι ξεκάθαρο ότι ο λόγος αυτός για 'μένα ήσουν εσύ. Παρ ολ' αυτά πάντα θα απορώ γιατί πρέπει να περάσεις μέσα από συναισθηματικές αγοραπωλησίες και δημοπρασίες ειλικρίνειας, μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά νιώθεις. Το ευχάριστο είναι ότι με το πέρας αυτών, είσαι τόσο σίγουρος για το ποιο μονοπάτι θα σε βγάλει στον προορισμό σου, όσο και η τύπισσα που σου δίνει οδηγίες στο gps. Τα συναισθήματα είναι αυτά που τελικά σε προσανατολίζουν, κι εκεί που ο εγκέφαλος σε τρελαίνει γιατί αγαπάει τους δαιδάλους και τις κρύπτες, η καρδιά σε ξελασπώνει και σε καθοδηγεί, ακόμα κι όταν βρεθείς για πρώτη φορά στους δρόμους της. Κι εγώ τώρα είμαι εδώ και σε κοιτάζω και νιώθω τόσο ικανοποιημένη,λες και κατάφερα και βρήκα το δρόμο μου μέσα στα δαιδαλώδη στενάκια του Manhattan..

mind sex.

Τραγούδι των Dead Prez και όχι μόνο. Ο εγκέφαλος είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα, το ανθρώπινο όργανο που ερωτεύεται. Χωρίς να διαθέτω την ιδιότητα του επιστήμονα, εγώ θεωρώ ότι είναι και το βασικό όργανο σεξουαλικής διέγερσης, λαγνείας και ηδονής, και μάλιστα και από τα δύο φύλα. Η σύγχυση προκύπτει όταν συνειδητοποιήσει κανείς, ότι άντρας και γυναίκα χρησιμοποιούν αντιστρόφως ανάλογα το μυαλό τους. Όταν ένας άντρας μπει στο τρυπάκι να σκεφτεί και να θέσει σε λειτουργία τα γρανάζια του μυαλού του, το κάτω κεφάλι ατονεί. Η γυναίκα πάλι, κρύβει μια δεύτερη κλειτορίδα ανάμεσα στ' αυτιά της. Δεν ήταν τυχαίες άλλωστε οι φήμες για το σημείο G και την πιθανή θέση του κάπου μέσα στα αγγεία του θηλυκού εγκεφάλου. O νοητικός οργασμός είναι το δυνατό μας χαρτί και ο άντρας που θα μας δώσει την ευκαιρία να το παίξουμε, είναι ο μεγάλος νικητής της παρτίδας. Φυσικά όλα τα παραπάνω αφορούν σε όσες διαθέτουν αρκετό χώρο για μια τέτοια διεργασία στο κεφαλάκι τους. Δεν αφαιρείς ρούχα, λύνεις τη γλώσσα και γδύνεις με το βλέμμα. Θέλει δεξιοτεχνία να κάνεις έρωτα χωρίς κανείς να εισβάλλει μέσα σου. Μιλάς και αυτός θέλει να σε κάνει να βογγάς, ενώ μιλάει και εσύ κοντεύεις στην κορύφωση. Βούτα τη γλώσσα σου στο βασίλειο της ηδονής και μετά μίλα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ακούσεις αυτό που θες, και πότε θα πεις αυτό που θέλει να ακούσει. Aυτό είναι ένα απ' τα βασικά του πλεονεκτήματα: μπορείς να γαμήσεις το μυαλό του άλλου, χωρίς να σ' ενδιαφέρει ο χωροχρόνος.

She opens her mouth to speak, and so sounds ring in my head .She speaks, and I want to dance to her rhythm .She moves ever so gently, increasing my desires, as I place my arms around her waist, hold and squeeze onto me. I want to melt into her body, and discover the base of her warmth.

Το ποτό σας κύριε..

 Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να ρίχνω κάτω τα ποτήρια. Η μαμά μου μού έλεγε "Γιατί το έσπασες?", κι εγώ πάντα απαντούσα "Δεν το έσπασα..!". Πότε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει ραγίσει το γυαλί? Και είναι άραγε αλήθεια ότι δεν ξανακολλάει? Για τη φυσική ναι, είναι απίθανο..Για 'σένα? Είναι πολλές οι φορές που όλοι μας προσπαθήσαμε να ξανακολλήσουμε ένα ραγισμένο γυαλί. Άλλες τα καταφέραμε και άλλες όχι. Έχει τόση σημασία όμως το αποτέλεσμα, όσο το να προσπαθήσεις? Αν σπάσει, ναι δεν ξανακολλάει, αν ραγίσει όμως, ακόμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του? Θέλω να πω, ένα ραγισμένο ποτήρι, πάλι δε μπορεί να σε μεθύσει με τη βότκα που σου προσφέρει? Πάντα ρισκάρεις μην κοπείς, αλλά δεν έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι απ' το να καταναλώνεις, να γεύεσαι χωρίς κίνδυνο? Πάντα πίστευα ότι το ρίσκο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Όλα για όλα. Αν δε σκοπεύεις να τα δώσεις όλα, τότε είναι προτιμότερο να μη (μου) δώσεις τίποτα. Στην τελική κι εγώ πάντα δοκιμάζω όταν είμαι σίγουρη ότι θέλω να γευτώ το ποτό, χωρίς να με απασχολούν οι συνέπειες. Κι ας την πατήσω, κι ας κοπώ. Οι τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν δοκιμάσει κι έχουν κοπεί, κι όχι εκείνοι που άλλαξαν ποτήρι..Λοιπόν, να κεράσω μια βότκα?

σημεια στιξης

Πώς τα 'χει κάνει έτσι
            ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ
Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται
και καταλήγουν σε αποσιωπητικά
                   ....
Η σιωπή περιμένει περιμένει τα εισαγωγικά
Εκεί όπου μιλάς εσύ
Νόμιζε πως είχε βάλει τελεία
αλλά μάλλον μοιάζει με κόμμα
Γιατί κάνει τα ίδια λάθη ακόμα...?
Αυτό είναι το πρόβλημά της. Ποτέ τα σημεία στίξης που έβαζε εκείνη δεν ταυτίζονταν με αυτά των υπολοίπων.

μια φορά κι έναν καιρό..

Νιώθω σαν τη γιαγιά στην κουνιστή πολυθρόνα που αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της, με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε λύκο και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε λύκος και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα..Ακριβως! διαφορετικές προσωπικότητες, ντυμένες πάντα με την ίδια αμφίεση του καλού και του κακού. Έφταιγε όντως ο λύκος, ή μήπως η μικρή με την κόκκινη κάπα πήγαινα γυρεύοντας? Σ' αυτήν εδώ την ιστορία η Κοκκινοσκουφίτσα μας φοράει μια κοντή κόκκινη φούστα και την πέφτει στον κυνηγό, για να σκοτώσει αυτός για χάρη της το λύκο.. Είναι αρκετά ερωτευμένος ο κυνηγός για να το κάνει ή αρκετά κακός? Μήπως ο ίδιος ο έρωτας είναι κακός? Βασανίζει σίγουρα, και κανείς δε μπορεί να αποφύγει το βάσανό του, αλλά το κάνει άθελά του ή επειδή μπορεί? Πληγώνουμε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή επειδή δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς? Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε την ικανότητά μας να πληγώσουμε κάποιον συνειδητά, είτε γιατί λίγη εκδίκηση είναι πάντα καλό πράγμα αφού αν θάψεις την οργή σου αρρωσταίνεις, είτε γιατί είμαστε τόσο εγωιστές που επιλέγουμε να δυστυχήσουν οι άλλοι για να ευτυχήσουμε εμείς. Ανεξήγητο όμως υπαρκτό. Η αδυναμία σου να εξηγήσεις κάτι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό είναι εκεί. Όπως η μελανιά σήμερα το πρωί. Ξύπνησα και ήταν κάτω απ' το στήθος μου, στ' αριστερά. Μεγάλη και μωβ. Δε μπορούσα να εξηγήσω πώς έγινε, αλλά το μπλαβί της χρώμα θα μου θυμίζει για μέρες ότι κάπως, κάτι με πλήγωσε εκεί στην καρδιά. Δε θέλω να σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια το ενδεχόμενο του "κάποιος".. Προτιμώ να πληγώνω, παρά να πληγώνομαι. Ή μήπως κατά βάθος θα 'θελα ο κυνηγός να ήταν αρκετά ερωτευμένος ώστε να πυροβολήσει το λύκο? Η ανταρσία του ήρωα θα ήταν η πιο πραγματική και ταυτόχρονα ρομαντική έκβαση για 'μένα. Εκεί που ενώ σημαδεύει το λύκο, αναστρέφεται και η κάνη σημαδεύει την Κοκκινοσκουφίτσα. "Ψηλά τα χέρια! Σ' αγαπάω", και μετά... ο κρότος. Την πλήγωσε γιατί μπορούσε?
Ορίστε το χαρούμενο τέλος σας. Ποιος έζησε καλά και ποιος καλύτερα τώρα ε?

η γκαρνταρόμπα της

Πήγε 2 παρά 20 και το κορίτσι σκέφτεται πάλι. Στριφογυρνάει στο κρεβάτι του και σκέφτεται. Τον έρωτα, το θάνατο, τη φιλία, τα "θέλω" τα "δε θέλω", τα "πρέπει" και τις ελλέιψεις. Ευγνωμονεί τις ελλείψεις του. Ό, τι της λείπει, την προστατεύει από εκείνο που θα χάσει. Περνάει ο καιρός. Ανόητα, ανούσια. Είναι κακό να στερήσει από κάποιον τον λόγο που αυτός περνάει καλά? Κι αν ο λόγος είναι αυτή, μήπως είναι και εγωιστικό? Αλλά κοίτα δεν έχει δεσμευτεί με λόγια. Όχι, όχι δεν την ξαναπατάει με τις λέξεις. Είναι το αγαπημένο της παιχνίδι και έχασε πανηγυρικά τις προάλλες. Μακριά απο 'μας τα λόγια. Εγώ διαφωνώ, από συμπαράσταση στο κορίτσι το λέω. Τα λόγια μπορούν να 'ναι γλυκά, ειλικρινή, να υπόσχονται ασφάλεια. Είναι όμορφες οι λέξεις. Τώρα όμως την καταπίνει το "εγώ" της. Τρίβει με τα χέρια της το πρόσωπό της για να ξεβάψει τις μπογιές. Ξέχασε όμως ότι δε βάφτηκε σήμερα. Από συνήθεια το έκανε γιατί τη μαλώνει η μαμά της που λερώνει το μαξιλάρι της, μην την παρεξηγείτε. Είναι απλά μια παράξενη φάση, θα περάσει. Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ποτέ δεν περνάω "φάσεις". Είμαι πάντα καλά. Ναι, πάντα καλα. Αύριο θα 'ναι κι εκείνη. Θα θυμηθεί ό,τι "θέλει" και θα ξεχάσει τις σκοτούρες. Οι άνθρωποι φέρνουν σκοτούρες. Το δέσιμο φταίει για όλα. Μακάρι να 'χε πρόχειρο ένα ψαλίδι, να μη δενόταν ποτέ το κοριτσάκι. Να γλύτωνε. Να μην της λείπει, να μην λυπάται. Λύσσα, μένος που είναι μαλθακή. Σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να την καταβάλλει. Να την καταβάλλει και να την δένει πιο σφιχτά. Έτσι είναι. Το δύσκολο σφίγγει τα σχοινιά. Θες κάποιον να τα τραβάει μαζί σου. Η συντροφιά πάντα της άρεσε. Όχι η πολλή. Το πολύ ποτέ δεν είναι επιθυμητό. Άντε μόνο στο χρώμα. Πολύ χρώμα! Αλλάζει χρώματα καθημερινά. Είναι χαμαιλέοντας. Όταν νιώθει όμορφη ντύνεται ροζ κι όταν νιώσει sexy βάφει έντονα τα μάτια της. Όταν φοβάται είναι μωβ κι όταν βαριέται μαύρη. Όταν ερωτεύεται είναι κόκκινη κι όταν θέλει να χορέψει γίνεται κίτρινη. Μα δε λυπάται. Μόνο όταν χαίρεται τα βάζει όλα μαζί κι ας μην ταιριάζουν. Δείχνει πώς νιώθει. Γιατί δε λυπάται ε? Γιατί όταν λυπάται μένει γυμνή. Και ντρέπεται. Δεν της αρέσει όταν είναι γυμνή. Δε λυπάται λοιπόν.Μόνο βάφεται ροζ, κόκκινη, κίτρινη, άντε και μωβ. Βάφεται όταν βγαίνει έξω όμως. Άμα γυρίσει σπίτι? Δε θα φωνάξει η μαμά που θα ξεβάψουν ολ' αυτά τα χρώματα? Γι' αυτό κι απόψε δε βάφτηκε. Ή γι' αυτό ή απλά γιατί προτίμησε να κυκλοφορήσει γυμνή. Εγώ θα κοιμηθώ λίγο νωρίτερα απόψε. Κέρδισα χρόνο γιατί δε χρειάζεται να ξεβαφτώ.
Καληνύχτα.

restricted

To απαγορευμένο δεν ταυτίζεται με το παράνομο απαραίτητα. Το αντίστροφο προφανώς ναι, αλλά το ευθύ μάλλον αποκλείνει απ' αυτόν το δρόμο. Δεδομένης αυτής της διαπίστωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που μας απαγορεύει το "απαγορευμένο"? Ηθικά διλήμματα, στερεότυπα, δειλία και ο φόβος του παλιού, ο φόβος της ανεπιτυχούς  αντικατάστασής του απ' το καινούριο, μας συγκρατούν τα χαλινάρια στην κούρσα της ζωής. Αξίζει όμως τίποτα απ' τα παραπάνω όσο η πρώτη θέση στον αγώνα, ειδικά όταν είσαι ένα απ' τα πιο  "πολυστοιχηματισμένα" άλογα στον αγώνα? Ναι. Το να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου θα έλεγα εγώ. Πούλα τα και ρίσκαρέ τα όλα για να τα βρεις με 'σενα. Γιατί στο τέλος, μόνο εσένα θα 'χεις. Εσένα, τις στιγμές σου, και τα λάθη σου και όλα θα 'ναι εντάξει, μόνο αν είσαι εσύ εντάξει μ' αυτά σου τα κτήματα. Πάντα στα πολύ δύσκολα, ξεπερνάς τα δύσκολα κι εκτιμάς τα εύκολα. Πάντα ένας υπερθετικός, θα υπερέχει ενός συγκριτικού. Και το "πάντα" δηλώνει τον κανόνα. Τον κανόνα που για 'μένα δε συναντά εξαίρεση. Υπάρχουν και μερικά "πάντα" που δεν απειλούνται ούτε απ' το "ποτέ", ούτε απ' τα "μπορεί". Σαν αυτό εδώ. Πότε μπορεί να αθετηθέι? Μπορεί ποτέ. Απαγορεύεται να κάνεις εικασίες. Κανείς δεν ξέρει. Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ κι εγώ.

γαμιέται toshiban

Όταν ήμουν μικρή, πάντα αναρωτιόμουν γιατί ο Θεός παίρνει κοντά του τους καλούς ανθρώπους, κι αφήνει εδώ τους κακούς. Μεγαλώνοντας, το γεγονός συνέχισε ως είχε, αλλά εγώ έχω πια την απάντησή μου. Αν κανείς υπήρξε πολύ καλός στη ζωή του, ό Θεός δεν ήθελε να τον βλέπει να υποφέρει. Γι' αυτό και όλοι οι καλοί άνθρωποι δεν τυραννιούνται πριν πεθάνουν. Απλά φεύγουν. Απροειδοποίητα, σιωπηλά, γαλήνια. Σαν εσένα. Δεν το παίρνω προσωπικά. Κάποιος άλλος αποφάσισε για 'σένα. Ήσουν δύσκολος άνθρωπος, όμως σ' αγαπούσα. Κι ακόμα δηλαδή..τι επειδή έφυγες? στο μυαλό είναι αυτά.. Άλλωστε σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε. Εσύ θα 'σαι κι αύριο όμως. Εδώ δίπλα να τσακώνεσαι με τη Μαρία, το ξέρω. Θυμάσαι που έλεγες ότι σε βασανίζει και ότι θα την χώριζες ε? Κι όμως οι τσακωμοί άγγιζαν σε ποσότητα, την αγάπη που τρέφατε ο ένας για τον άλλον.πάρα πολύ. Τώρα που θα σε ζητάει τι θα της πώ? και ξέρεις τι μου πε προχτες ε? "μακάρι να τον φέρουν πίσω, γιατί εγώ πως θα συνεχίσω τη ζωούλα μου?" Λες και το 'ξερε..Χαίρομαι που ήσουν πάντα εδώ δίπλα. Κοντά σ' ολους όσους σ' αγαπούν. Έφυγες με τις τσέπες του παντελονιού σου γεμάτες αγάπη. Ελπίζω να έφυγες και ικανοποιημένος και περήφανος για 'μένα. Θα βρω μια καλή δούλεια στο υπόσχομαι. Θα στην προσέχω και μεσ' τη βδομάδα θα την πάω και στην κυρία Mάγδα για τις εξετάσεις αίματος. Ήσουν το στήριγμά της. κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σ' αγαπάει πολύ "Νούλη". Όλοι μας.

Απ' όταν ήμουν μικρή πάντα φοβόμουν τον θάνατο.Να ξέρεις, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα τον φοβάμαι.Και από σήμερα που τον βίωσα μαζί σου, όλο και πιο πολύ.
Εγώ μεθαύριο θα φορέσω λευκά.
Αντίο

καταρρίπτοντας τον μύθο

δεν καταλαβαίνεις.
είσαι εδώ όταν το θες.
όταν το χρειάζομαι τι γίνεται?
γιατί πρέπει να το ζητήσω?
κι όταν δε θέλω?
αλλά γιατί να φτάνω να μη θέλω?
φταις.

εγωιστικό
φταίω.

αλτρουϊστικό
φταίμε.

δίκαιο.

ψεύτικο.
ποτέ δε φταίνε και οι δύο.

η ιθακη

οι φίλοι είναι επιλογές.σε καμία περίπτωση εξαναγκασμοί. είναι χαμόγελα και ξεγνοιασιά. σπάνια τσακωμοί και παρεξηγήσεις. όταν ένασ φίλος φτάνει να θυμίζει γκόμενο, τότε κάτι πάει στραβά. οι ανθρώπινες σχέσεις προσδιορίζονται με τον καιρό, αλλά αναιρούνται απ' τη μια μέρα στην άλλη. θέλει προσπάθεια να κρατάς ανθρώπους δίπλα σου. να μη σε βαριούνται. να τους δείχνεισ ότι περνάς καλά μαζί τους. να περνάς όντως καλά μαζί τους. να τους δίνεις. να μη ζητάς μόνο να παίρνεις. είναι ασφαλές άλλωστε. όταν δίνεις είσαι σίγουρος. όταν ζητάς ρισκάρεις. η φιλία δεν είναι εύκολη. είναι μάλιστα πιο δύσκολη απ' τον έρωτα. είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν μπαίνει στη μέση ο έρωτας. όταν θολώνεις λόγω αυτού όλα είναι λάθος, ακόμα και οι φίλοι σου. Πάθη και λάθη πάνε πακέτο. κι ένας καλός φίλος πρέπει να σ' αφήσει να τα ζήσεις και τα δύο. να στα επισημάνει, αλλά να μη στα απαγορεύσει. όπως και να 'χει, ο δεκάλογος του καλού φίλου δεν είναι ο στόχος μου. καταστάσεις, άνθρωποι και συνθήκες σε αλλάζουν, λογικό είναι, αλλά για τον αληθινό φίλο θα 'σαι πάντα ίδιος.είτε τσαντισμένος, είτε στενοχωρημένος, χαρούμενος, ερωτευμένος.. φίλος είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις άνετα, οικεία και σε επαναφέρει στο "εγώ" σου, σ' όποια κατάσταση κι αν σε βρει. Οι γκρίνιες, οι ζήλιες, οι παραξενιές δεν έχουν θέση ανάμεσα στους φίλους. με τον καιρό ξεχωρίζεις ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν για τους δικούς τους, δικούς σου, ή άλλους λόγους. το θέμα είναι όσοι μείνουν να γεμίσουν το κενό όσων φύγουν. είναι δύσκολη. όχι η φιλία αυτή καθαυτή, αλλά το χτίσιμό της. και το χτίσιμο συνεχίζεται και μετά τα μπετά. άπαξ και θέσεις τη βάση, δουλεύεις τον σκελετό. υπομονή κι επιμονή: χρυσός, πασπαρτού κανόνας. η δυσκολία του όλου πράγματος, είναι το να το κάνεις εύκολο. να ξεπερνάς τυχόν εμπόδια και να ερωτεύεσαι τον χρόνο που περνάς με τον άλλον. έτσι κάνω εγώ. ερωτεύομαι τους φίλους μου. εξαφανίσεις, μυστήρια και ίντριγκες δε χωράνε ανάμεσα σε φίλους. αν τυχόν χωρέσουν, προσβάλλουν ένα ένα τα κύτταρα της σχέσης και εξαπλώνονται σαν ιός. Η φιλία νοσεί. Καλύτερα να τη σκοτώσεις, παρά να προσπαθήσεις να τη γιατρέψεις. Η εμπειρία μου έμαθε, ότι δεν αξίζει να σπαταλάς χρόνο σε κάτι τελειωμένο. όσο ανιδιοτελής κι αν πρέπει να είναι η φιλία, ο εγωισμός κάποια στιγμή πρέπει να προηγηθεί. Η χαμένη εμπιστοσύνη μεταξύ δυο φίλων δεν ξανακερδίζεται.
-ΛΑΘΟΣ
Τουλάχιστον όχι στο βαθμό που προϋπήρξε.
-ΣΩΣΤΟ

Και ποιος αρκείται στο "λίγο", όταν έχει γευτεί το "πολύ"? όσο κι αν θες κάποιον στη ζωή σου, όταν οι καταστάσεις σε διώχνουν μακριά του, είναι καλύτερα να μην πας κόντρα στο ρεύμα του ποταμού. οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. το θέμα είναι να επιλέξεις εσύ απο πού θα φύγεις, και με ποιον προορισμό. ίσως η φιλία είναι μια απ' τις λίγες περιπτώσεις όπου δεν έχει τόση σημασία το ταξίδι..

Me Enamoré

υπάρχει κατάλληλη στιγμή να ερωτευτείς? άνοιξη, χρώματα, ερωτική διάθεση, αποκαλυπτικά ρούχα και σπινθιροβόλα βλέμματα. είναι η ατμόσφαιρα το μοναδικό κίνητρο για να ενεργοποιήσει τα ανθρώπινα ερωτο-οιστρογόνα? σύμφωνα με τους επιστήμονες, το αν θα ερωτευτούμε κάποιον κεραυνοβόλα, εξαρτάται από την ψυχολογική μας κατάσταση κάθε δεδομένη στιγμή. μπορείς να ερωτευτείς απόψε? θες να μ' ερωτευτείς αύριο? το όχι είναι πάντα μια απάντηση, αλλά ποιος αρνείται τον έρωτα? ποιος δε θέλει να πέσει με τα μούτρα, να δοθεί ολοκληρωτικά και να μεθύσει πιο γλυκά από ποτέ? άλλωστε ο έρωτας ενεργοποιεί 12 σημεία του εγκεφάλου που απελευθερώνουν τις ίδιες χημικές ουσίες που πυροδοτούνται κι από τη λήψη μιας δόσης κοκαϊνης. ο έρωτας είναι το όπιο του λαού, και χρειάζεται μόλις 1/5 του δευτερολέπτου για να σε ρίξει στα βαθιά. και μετά η ιστορία είναι κοινή και προδιαγεγραμμένη.κάποιος που ερωτεύεται, βρίσκει, χάνει και ξαναβρίσκει. πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια κι ας ήξερα το τέλος. ειδικά αυτό του ιδανικού έρωτα.πάντα ψιθύριζα μαζί με τον αφηγητή "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα..".νομίζω καμία απογοήτευση και αποτυχία δε μπορεί να σε ρίξει απ' το συννεφάκι της προσμονής του ιδανικού, του άλλου σου μισού. άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. για 'μένα βασικά δεν πεθαίνει. νομίζω πως οι άνθρωποι είναι περισσότερο ερωτευμένοι με το να είναι ερωτευμένοι, παρά ο ένας με τον άλλον. ο αμοιβαίος έρωτας φαντάζει πάντα τέλειος. όταν τον ζεις, νομίζεις πως είσαι παντοδύναμος, αλάνθαστος, κι όλο το σύμπαν συμφωνεί με την επιλογή σου. δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή απ' το να εξευτελίζεσαι για τον έρωτά σου. να τον κοιτάς και να σκορπίζεσαι σε εκατοντάδες πολύχρωμα κομματάκια, να συντρίβεσαι, να συνθλίβεσαι, να νιώθεις ελεύθερος. "η ελευθερία υφίσταται μόνο παρουσία του έρωτα.όποιος παραδίνεται απόλυτα νιώθει ελεύθερος, αγαπάει στο μέγιστο βαθμό. κι όποιος αγαπάει στο μέγιστο βαθμό νιώθει ελεύθερος". ο έρωτας είναι επιλογή και συνάμα ανάγκη, είναι υποχρέωση. είναι κινηματογραφικός και ρομαντικός, όταν φυσικά δεν είναι οδυνηρός και δολοφονικός. γιατί στον κινηματογράφο, αυτά του τα χαρακτηριστικά δεν έχουν την ίδια ένταση με την πραγματικότητα. η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος και εκδικητικός σεναριογράφος. ειδικά σ' ό, τι αφορά στον έρωτα. "καιρός να γελάσεις και καιρός να κλάψεις.καιρός ν' αγκαλιάσεις και καιρός ν' απομακρυνθείς". αυτή είναι η σειρά..τουλαχιστον το έζησες. να είσαι ευγνώμων όταν βιώνεις τον έρωτα. κανένας πόνος και κανένα δάκρυ που κύλησε για χάρη του δεν πρέπει να μετανιώνεται. όσο κι αν το θεωρούμε λάθος, κάποτε ήταν πάθος. απλά φτάνει "κάποια στιγμή όπου η σπίθα δεν έχει πια άλλη δύναμη για να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη". έτσι είναι η αγάπη. καίγεται για να μη χάσει, και μετά παγώνει για να ξεχάσει. είναι γεγονός ότι ο έρωτας τελειώνει, στερεύει, στεγνώνει. κι αφήνει χείλη στεγνά, ξηρά, άνυδρα και πληγωμένα. κανόνας απαράβατος αυτός. αν δεν υπάρξει πληγή, δεν υπήρξε έρωτας. επουλώνεται σαφώς, μόνο με καινούριο έρωτα όμως. Ο χρόνος? Αστικός μύθος. Ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Κομπογιαννίτης είναι. τα θάβει όλα.δεν τα επουλώνει. μέχρι που μια μέρα ανοιγει το κουτί της Πανδώρας και τρελαίνεσαι. Ποτέ μην βασιστείς στο χρόνο. Ποτέ μην εμπιστευτείς τον χρόνο. Προχώρα. κάνε ένα βήμα μπροστα ακόμα κι αν το ένα πόδι έχει κολλήσει στον βούρκο του πίσω, του πριν. Είναι λυτρωτικό το επόμενο. Ένα εξαγνιστικό μετά. Ένα παραμυθένιο "προσεχώς"..

full moon

ΕΙΧΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΑΠΟΨΕ.ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΤΗ ΧΑΖΕΥΑΜΕ ΜΑΖΙ? 

ΒΕΒΑΙΑ ΘΥΜΑΣΑΙ..

ΕΣΥ ΠΑΝΤΟΥ.ΕΓΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΠΟΥ. 

Σ' ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΠ' ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ. 

ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. 

ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. 

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΛΑΣΗ. 

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ Σ' ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ. 

ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΛΙΩΝΩ. 

ΖΕΣΤΗ Ε? ΓΔΥΣΟΥ..

"ΑΝ ΚΑΙ ΔΕ ΓΔΥΘΗΚΑΜΕ, ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΗΚΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕΣ, ΚΑΝΑΜΕ ΕΡΩΤΑ. 

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. 

ΜΕ ΧΑΜΗΛΩΜΕΝΑ ΦΩΤΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΕΡΙΑ ΚΑΙ ΧΑΔΙΑ. 

ΦΙΛΙΑ, ΚΙ ΑΛΛΑ ΦΙΛΙΑ. ΑΧΟΡΤΑΓΑ, ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΑ, ΔΙΚΑ ΜΑΣ. 

ΦΙΛΙ. 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ. 

ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ.

ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ.

couldn't get used to it

- μ'αγαπάς?
- ναι, σ' αγαπάω..
- σ' αρέσουν τα μαλλιά μου?
- οχι..
- σ' αρέσει όπως ντύνομαι τότε?
- οχι είσαι σούργελο..
- σ' αρέσει ο τρόπος που μιλάω?
- όχι βρίζεις πολυ..
- θα μπορούσα να βρω κάποιον καλύτερο απο 'σένα δε με νοιάζει τι λες!
- εγώ να δεις πόσο καλύτερη θα μπορούσα να βρω!
- αφού δε σου αρέσει τίποτα σε 'μενα τότε γιατί είσαι μαζί μου?
- ...
- γιατί μ' αγαπάς ρε μαλάκα?
- μη με λες μαλάκα..
- πες μου γιατί και άσε τις υπεκφυγές!
- τι είναι υπεκφυγές?
- πες μου γιατί μ' αγαπάς? γιατί?
- συνήθισα..δεν ξέρω.απλά το συνήθισα..

ενδελέχεια.

Δε είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ. 

Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ. 

Είναι απειλή, είναι ζημιά. 

Δεν είναι βάρκα με καρδιές στην άκρη.  

Είναι σιωπή, είναι φωτιά. 

Είναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας. 

Είναι σιωπή, είναι φωτιά.  

Είναι αυτός που φεύγει πρίν το τέλος της ταινίας. 

Είναι θεός κι εγκληματίας. 

Είναι σιωπή, είναι φωτιά... 

Ο έρωτας βουτάει απ'τις ταράτσες στο κενό. 

Χώνει το χέρι σε νερό,νερό που βράζει. 

Δεν έχει σώμα, ούτε μυαλό. 

Δεν αρρωσταίνει, δεν πονάει, δεν δειλιάζει.  

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φάς, ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις. 

Τραβάει μακριά,καθώς τραβάς, απ'το συρτάρι της καρδιάς δυο μάτσα αναμνήσεις.  

Δεν είναι "μπόμπα"σε σκυλάδικο ο έρωτας, ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μαλακας. 

Είναι αυτόχειρας φυγάς.

23108

κακό.μεγάλο κακό.αυτό μου έκανες.και το θέμα δεν είναι ο πόνος.ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία "πληγωμενη" είμαι. το μετά μ' απασχολεί πιο πολύ.ήθελα να 'ξερα τι σκεφτόσουν όταν φερόσουν έτσι.άραγε κανείς προσχεδιάζει το να φερθεί σκάρτα ή απλά συμβαίνει?όπως και να 'χει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.εγώ, αλλιώς. με άλλαξες και δεν ήθελα.δεν εμπιστεύομαι ενώ έχω ανάγκη να το κάνω, δεν δένομαι ενώ θέλω να δεθώ, δεν ερωτεύομαι γιατί δε μπορώ να ερωτευτώ.μ' έχεις στερέψει. ψυχικά, συναισθηματικά.το κόστος ποιο ήταν για 'σένα? το γαμώτο είναι ότι μάλλον εσένα δε σου κόστισε τίποτα.ενώ εμένα μου κόστισε τον εαυτό μου. θα το 'χα κάνει κι εγώ σε 'σένα αν ήξερα...άν ήξερα, πολλά θα 'χα κάνει και πολλά δε θα 'χαν γίνει.μερικές φορές όμως, όσα έγιναν, συντελούν σ' όσα θα γίνουν.κι εγώ πιστεύω ότι όντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο."ο έρωτας όμως είναι πάνω απ' όλα πηγή οδύνης.είναι υπέροχος και δολοφονικός". όμως εγώ δε μπορώ άλλο.έχω πεθάνει πολλές φορές ήδη και με σκότωσες εσύ.ο δολοφόνος όμως επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, αλλά εγώ δε μπορώ ξανά.θέλω να σταματήσω να επιθυμώ.πώς σταματά κανείς να ποθεί? ο πόθος δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που φαντάζεσαι. εγώ σε έβλεπα, κι όταν δε μπορούσα να το κάνω σε φανταζόμουν.αυτό πώς λέγεται?λατρεία?όταν λατρεύεις κάτι που κοιτάς, φαντάζει τέλειο.η ατέλεια ήμουν εγώ.έτσι ένιωθα δίπλα σου.έτσι ήθελες να νιώθω.ο έρωτας βλέπεις, είναι παιχνίδι κι εσύ ήσουν πολύ ανταγωνιστικός.γιατί ήθελες μόνο να νικάς?"οι σημαντικότερες εμπειρίες του ανθρώπου είναι εκείνες που τον φέρνουν στα άκρα, επειδή απαιτούν όλο του το θάρρος."γιατί δε με άφησες ποτέ σου να κερδίσω?ίσως γιατί δεν είχες ποτέ αρκετό θάρρος να αντιμετωπίσεις την ήττα.Δειλέ.έτσι δειλά, φεύγω κι εγώ τώρα.το "καλούτσικο" πάντα είναι διαφορετικό απ'το "καλύτερο".όχι χειρότερο, απλά διαφορετικό.η σύγκριση αναπόφευκτη.η υπεροχή υποκειμενική, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ακούγεται παράλογο.πολλοί επιλέγουμε το "καλούτσικο", μόνο και μόνο γιατί το "καλύτερο" μας δίνει περισσότερα απ' όσα έχουμε τη δύναμη να δεχτούμε. το "τίποτα" το είχα πάντα σε μεγαλύτερη εκτίμηση απ' το "πάρα πολύ". το "τίποτα" μου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ενω το "πάρα πολύ" σε γεμίζει, ξεχειλίζει και σε λερώνει, σε φθείρει. το ανικανοποίητο ήταν πάντα ό, τι γοητευτικότερο. εσύ θα 'σαι πάντα το δικό μου ανικανοποίητο. κι εγώ το δικό σου. εσύ αυτό που πάντα ήθελα και ποτέ δεν είχα, κι εγώ αυτό που πάντα είχες και ποτέ δεν ήθελες.