Γυμνή, συνηθισμένη, απροστάτευτη.

Την ακυρώνουν. Ηχεί στ' αυτιά της η ματαίωση. Τουλάχιστον έτσι νιώθει καμια φορά εκείνη. Ο συνδυασμός ενός εμμονικού και ενός κυκλοθυμικού ανθρώπου τελικά είναι η αρχή του τέλους. Χρειάζεται να τη χρειάζονται. Και ποτέ δεν το 'νιωσε. Πιστεύει ότι αν επιθυμήσει να φύγει, κανείς δε θα την εμποδίσει με λόγια του τύπου "μείνε εδώ για 'μένα" ή "πάρε με μαζί σου"..."φύγε.." περιμένει ν' ακούσει και δε θα εκπλαγεί κι όλας. Κι όμως εκείνη μπορεί αβίαστα να σκεφτεί 4-5 ανθρώπους που θα ικέτευε να 'ναι δίπλα της επειδή τους έχει ανάγκη. Της αρέσει να δένεται, ίσως κατά βάθος είναι εξαρτημένη από τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά ο φόβος της εγκατάλειψης δε θα την αφήσει ποτέ, ίσως μόνο όταν νιώσει όντως, πραγματικά, υπερβολικά, μοναδικά αναγκαία ή απαραίτητη..απαραίτητη...ναι αυτό σίγουρα θα 'ταν το ιδανικό. Πάντα την εξέπληττε ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι έπαυαν να νιώθουν πράγματα που ένιωθαν, ή το πώς απέτρεπαν τον εαυτό τους απ' το να τα νιώσει. Μα είναι τόσο όμορφο και εθιστικό να αρπάζεις έναν άνθρωπο, να θες να τον κρατήσεις στην αγκαλιά σου για πάντα, και να γραπώσεις όλο του το είναι, να μπήξεις τα νύχια σου τόσο βαθιά στη σάρκα του, που να αγγίξεις την ψυχή του, να ξύσεις κάθε του πληγή και μετά να χαϊδέψεις κάθε του εκατοστό και να σκεφτείς του κόσμου τα γλυκόλογα για να την επουλώσεις. Ανθρώπινα συναισθήματα, πέρα από κάθε φιλία και κάθε έρωτα. Απ' τις φορές που νιώθεις φίλο σου τον εραστή σου και ερωτεύεσαι τον φίλο σου. Ενδιαφέρον και αγάπη. Η ανασφάλεια σκοτώνει ο,τιδήποτε όμορφο νιώσεις, η βεβαιότητα το καλλιεργεί και το εξελίσσει. Όλοι είμαστε λουλούδια και θέλουμε πότισμα για να ανθίσουμε. Είναι ωραίο να βλέπεις, να ακούς, να επιβεβαιώνεις κάθε μέρα με όλες σου τις αισθήσεις ότι μερικοί άνθρωποι σε ξεχωρίζουν και σε θέλουν δίπλα τους για ό,τι είσαι. ό,τι καλό και ό,τι κακό έχεις. Να ξέρεις ότι τους συναρπάζεις εσύ ως άνθρωπος, ως μοναδική και διαφορετική διάταξη ατόμων. Να σ' αγκαλιάζουν όταν κλαις, να χαίρονται όταν γελάς, να διαλύουν μεμιάς τις αμφιβολίες σου και να σε γεμίζουν σιγουριά και δύναμη. Γιατί να είναι τόσο δύσκολοι οι άνθρωποι; Ίσως φοβούνται, ίσως δε νοιάζονται, ίσως δε θέλουν να νοιαστούν. Κι εκείνη φοβάται, αλλά ακόμα και χωρίς αντίκρυσμα δε βρίσκει λόγο να σταματήσει να νοιάζεται.