axrhstes lexeis

δε μ' αρέσει να χρησιμοποιώ το "πρέπει". όχι επειδή δεν πρέπει, αλλά επειδή πρέπει. αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η ίδια η λέξη είναι απο μόνη της τόσο επιτακτική, προστακτική και απόλυτη, που για ΄μένα δεν πρέπει να υπάρχει. άντε πάλι! στην άρνησή της μετριάζεται κάπως όμως...ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, είναι αρκετά σαφές και ικανό να πείσει.αλλά απ' την άλλη ποιος θα σου πει τι "πρέπει" και τι "δεν πρέπει". δεν υπάρχει κανένας αρκετά καλός λόγος για να πάρεις το ρίσκο της απολυτότητας του "πρέπει", είτε συνοδεύεται, είτε όχι από ένα αρνητικό πρόσημο. ποτέ δεν είναι καλο το "πρέπει".γιατί ποτέ? ποτέ μη λες "ποτέ". μια αυτοαναιρούμενη φράση σαν αυτή, πόση ισχύ και πόση βάση μπορεί να έχει?η συγκεκριμένη είναι 50-50. όπως ακριβώς προκειμένου ποτέ να μην πεις "ποτέ", έχεις ήδη πει "ποτέ", έτσι και στην πράξη υπάρχουν πράγματα για τα οποία το ποτέ ισχύει και κάποια άλλα για τα οποία το λέμε και το ξε-λέμε εύκολα. το ποτέ είναι το αντώνυμο του πάντα. παρολ' αυτά η χρήση τους είναι σχεδόν πανομοιότυπη. χρησιμοποιούνται ευρέως και πολύ συχνά, αλλά είναι αληθινά εξαιρετικά σπάνια. προσωπικά ασπάζομαι ιδιαίτερα την άποψη "μην πιστέυεις το "ποτέ" του μεθυσμένου και το "για παντα" του ερωτευμένου". άλλωστε είναι και επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το ρεύμα του έρωτα πυροδοτεί στον άνθρωπο ΄τις ίδιες χημικές ουσίες που ενεργοποιούνται με τη λήψη μιας δόσης κοκαϊνης. συνεπώς σε όποια περίπτωση είσαι το ίδιο "φτιαγμένος" και τα λόγια σου δεν έχουν καμία υπόσταση. ειδικά το "για πάντα" είναι τόσο ηλίθιο και ψεύτικο από μόνο του, απ'τη στιγμή που δε μπορούμε να μιλάμε για αιωνιότητα. πολύ κυνική ή μήπως όχι ερωτευμένη? δυνατά συναισθήματα όπως ο θυμός ή ο έρωτας συνηθίζουν να ξυπνούν την υπερβολή. την υπερβολή και την ευπιστία. πρόβλημα δεν υπάρχει.η ευπιστία αγαπά την υπερβολή και η υπερβολή έχει αδυναμία στο να κοροϊδεύει την ευπιστία.την ερωτευμένη. όπως και να 'χει, "δεν πρέπει" "ποτέ" να πιστεύεις το για "πάντα". μόλις αυτοαναιρέθηκα.

καρκίνος στις σκέψεις

τι θα γινόταν αν δε μπορούσαμε να σκεφτούμε? νομίζω θα ήταν όλα σαφώς απλούστερα..σε πρώτο βαθμό θα δρούσαν όλοι πολύ πιο αυθόρμητα, και κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το πλέον επιθυμητό. απ' τη μία ο καθένας θα ξεστόμιζε ό,τι του ερχόταν χωρίς δεύτερη σκέψη, γεγονός που θα δυσαρεστούσε πολλούς, αλλά απ'την άλλη, όλα θα ήταν πολύ πιο ειλικρινή, αμετάβλητα, αυθεντικά, χωρίς να έχουν υποστεί εγκεφαλικό σκανάρισμα τύπου "να το πω?, τι να πω?, ας μην το πω..".τα σταράτα, αληθινά λόγια, πακεταρισμένα και αμπαλαρισμένα όπως αρμόζει στον καθένα, είναι το καλύτερο δώρο. μπορούν να ευχαριστήσουν όπως ένα κομμάτι σοκολάτα, να προκαλέσουν ηδονή όπως ένα πονηρό άγγιγμα, ζήλεια σαν αυτή του ερωτευμένου, πόνο - τον μεγαλύτερο, δε μπαίνω καν στον κόπο να σκεφτώ κάποια παρομοίωση, και σαφέστατα έρωτα, τον πιο γλυκό , ρομαντικό και σέξυ έρωτα. αν δε σκεφτόμασταν δε θα μπαίναμε ποτέ στο τρυπάκι των ερωτηματικών αντωνυμιών "γιατί, πώς, ποιος ? κ.ο.κ" επίσης θα αποφεύγαμε και τον εσωτερικό διάλογο! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. είναι ο χειρότερος και ο καλύτερος συνομιλητής. δεν ακούει όταν πρέπει και μιλάει όταν δεν πρέπει! σου κάνει το κεφαλι μπουρδέλο και προκαλεί εσωτερικές εκρήξεις που μετά από λίγο γίνονται εξωτερικές..άσε που όταν κανείς σκέφτεται παρέα με τον εαυτό του, κάτι δεν πάει καλά.αν ήταν όλα τέλεια θα το σκεφτόταν? Αυτό ακριβώς! η σκέψη σε κρατάει πίσω. αυτός ο δεύτερος μικρός άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι σου λειτουργεί σαν αυτο-εμπόδιο.ανυπέρβλητα φράγματα που βάζουμε εμείς οι άνθρωποι στους εαυτούς μας προκειμένου να βρούμε το τέλειο.να απορρίπτουμε ώσπου να μας ολοκληρώσουν. μα ποιος αλήθεια πιστεύει ακόμα στο τέλειο. είναι τουλάχιστον αφελές και χαζό να συγκρατούμε τον ίδιο μας τον εαυτό στη σκέψη και μόνο των αρνητικών πιθανοτήτων. αν δεν πάθεις δε θα μάθεις και λοιπά χιλιοακουσμένα κλισέ - χιλιοακουσμένα κλισέ, πλεονασμός. να το πάλι..ποιος ο λόγος να με διορθώσω? όπως και να 'χει και για να επικαλεστώ κι εγώ μια αυθεντία, επειδή είναι αδύνατο να μη σκεφτόμαστε, ας ακούσουμε τον Σαίξπηρ που έγραψε ότι "η σκέψη δεν είναι απαραίτητο να φτάνει ως το στόμα, ούτε και ως την πράξη"

η αρετή της παραδοχής.

τα συναισθήματα παίζουν κρυφτό.ανέκαθεν έπαιζαν.ειδικά όταν δε συναντούν ανταπόκριση. τι σημαίνει αυτο? γιατί κανείς παίρνει το θάρρος να εκφράσει πώς αληθινά νιώθει, μόνο όταν του δοθεί η ενθάρρυνση κι από την άλλη μεριά?γεγονός είναι ότι αποκρύπτουμε όσα δε θα ΄πρεπε, και αποκαλύπτουμε περιττολογίες θεωρώντας ότι θα βελτιώσουν τη θέση που βρισκόμαστε, ως οι "χαμένοι" του παιχνιδιού - είτε αυτό λέγεται έρωτας, αγάπη, φιλία. βασικά λάθος μου που χρησιμοποιώ το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο.το δεύτερο είναι το σωστό. γιατί το κάνετε αυτό? τα ψέμματα δεν έκαναν κανέναν περισσότερο αρσενικό, και η παραδοχή της αλήθειας δεν έκανε κανέναν λιγότερο άντρα. συμβουλεύω απλά, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. ας μπει ένα τέλος στα ηλίθια στερεότυπα και γίνετε επιτέλους αρκετά θαρραλέοι και άντρες να παραδεχτείτε ότι γουστάρατε, νιώσατε πράγματα κι απλά φάγατε χυλόπιτα. δεν είναι τόσο τρομερό, όλοι έχουμε φάει. οι χαζοβιόλικες ατάκες που θα σας έβγαζαν από πάνω, μόνο πιο κάτω σας ρίχνουν. κι επιτέλους γίνετε λίγο λιγότερο μυστηριώδεις, δε χάνετε μονάδες γοητείας. αφού ξέρετε τι θέλετε, ενημερώστε κι εμάς! κι όλο αυτό για κάτι ηλίθιες περιπτώσεις που συναντάμε συχνά εκεί έξω. λίγες απ' τις πολλές. το αποτέλεσμα αυτών των ηλίθιων συμπεριφορών, είναι μόνο γέλια..πολλά γέλια.ε και μόνο η Αγλαϊα, θέλει για άντρα της τον Καραγκιόζη. είναι όμορφο και γλυκό να σου λέει κάποιος "μου αρέσεις, σε θέλω", ακόμα κι αν τον έχεις στείλει προηγουμένως. είναι επιτρεπτό να ακολουθεί κι ένα "αλλά" στα λεγόμενά του. δεν είναι δύσκολο απλά θέλει θάρρος και την αρετή της παραδοχής. ποιος είναι αρκετά γενναίος να πει τι νιώθει πραγματικά? μόνο εκείνος που είναι συμφιλιωμένος με την πιθανότητα της απόρριψης και του λάθους. και ποιος είναι συμφιλιωμένος με την πιθανότητα της απόρριψης και του λάθους? κανείς..

έπρεπε και μπορούσα να επεκταθώ περαιτέρω στο θέμα, αλλά θα υπηρχε συσχέτιση με πραγματικά γεγονότα και δεν το θέλω. προφανώς και τώρα δεν τα 'χω βγάλει απ' το μυαλό μου αυτά, αλλά είναι όσο το δυνατόν λιγότερο συγκεκριμένα.

το παραμύθι της κόρης της μαμάς μου.

Είναι η φορά που εκείνη λέει "ως εδώ!τέρμα σ' ό, τι με χαλάει". Το λέει για πρώτη φορά και το πιστεύει μετά απο 2 χρόνια καταστάσεων και γεγονότων που την άλλαξαν ριζικά, απ' την κορφή μέχρι τα νύχια.Δυο χρόνια ζώντας ακραία συναισθήματα που δεν είχε ξαναγνωρίσει.Τη μια στιγμή υπέρμετρη αγάπη,λατρεία, και την άλλη μίσος΄τέτοιο μίσος που ευχόταν οι σκηνές με τους οσκαρικούς πρωταγωνιστές που δίνουν γροθια στον τοίχο και του κάνουν τρύπα απ' τα νεύρα, να μπορούν να πραγματοποιηθούν, μόνο και μόνο επειδή αν κάνει φόνο, διώκεται ποινικά.Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι αυτό το συναίσθημα της το προκαλεί ο ίδιος άνθρωπος που πριν λίγο σχεδίαζε βραχυπρόθεσμα, εκδρομές, barότσαρκες, αγκαλιές στην παραλία, χορευτικό ντουέτο στα club, άραγμα με την παρέα του/της, βόλτες στην Αθήνα, ψώνια χέρι χέρι και μακροπρόθεσμα συγκατοίκηση, γάμους σε ξωκλήσσια μ' ένα τζην, παιδιά..Τραγικό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό.΄να ακούει,να θέλει,κάτι να της λέει ότι υπάρχει αγάπη εκεί γύρω,κι αυτή να μην τη βλέπει πουθενά.Της την υποσχέθηκαν, αλλά δεν της την έδωσαν ποτέ..Αναρωτιόταν μήπως ο έρωτας διδάσκεται και η μαμά μου την έστειλε σε διαφορετικό σχολείο. Την κακομάθαιναν όλες οι φίλες της με τις τέλειες σχέσεις τους, οι ταινίες με τα ιδανικά ζευγάρια παντού, τα κολιέ "LOVE" στα μαγαζιά, τα ταξίδια για "δύο" στα τηλεπαιχνίδια, το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο στη γραμματική..Όλα γύρω της δείχνουν ότι βαδίζει σε λάθος μονοπάτια΄ότι ζει μια νοσούσα κατάσταση με μόνη θεραπεία την ευθανασία. Κι όμως εκείνη τα ξέχναγε συχνά ολ' αυτά και προτιμούσε να χάνεται στις στιγμές..αυτές τις γαμημένες τις στιγμές, και τα ηλίθια,τα εύκολα τα λόγια, τα μεγάλα..Θυμόταν τις αγκαλιές που μόνο αυτός την έπαιρνε και τα φιλιά που μόνο αυτός της έδινε. Τα ατελείωτα σ'αγαπάω με επιμονή για να του προσδιορίσει το μέχρι που, για να δείξει το ποσό."Ως τον ουρανό και πάλι πίσω" της άρεσε να του λεει..και το 'νιωθε.Πίστευε ότι για χάρη του μπορούσε να πάει στον ουρανό και να γυρίσει αν της το ζήταγε.Αλλα "ΣΤΟ ΔΙΆΟΛΟ!", είπε μια μέρα."Στο διάολο και το χαμόγελο που μου σκάει όταν του λέω ότι τον αγαπάω και τα αναφιλητά του  όταν μ' αγκάλιαζε πριν φύγει.Στο διάολο και η μυρωδιά του,και το παράπονο με το οποίο μου ζήταγε να τον πάρω αγκαλιά όταν γύρναγε πλευρό στον ύπνο του τις νύχτες".Ήταν εμφανές, η κόρη της μαμάς μου ήταν ερωτευμένη, αλλά ήταν μια απ' τις λίγες φορές που σκεφτόταν λογικά.Στο διάολο γιατί ντρεπόταν για 'σένα, στο διάολο γιατί σε μείωνε, γιατί αυτά που έκανε δεν ήταν αρκετά! Γιατί σε έβριζε, γιατί σε ξέχναγε, γιατί δε σε σκεφτόταν, γιατί ήταν προβληματικός.Γιατί σε έκανε πιο πολλές φορές να κλαις, απ' όσες σ' έκανε να γελάς, σ' έκανε να ακούς πιο πολλά τραγούδια χωρισμού παρά στίχους όπως "πόσο μοναδικά νιώθω μαζί σου".Γιατί σε κεράτωσε, γιατί δε σε καταλάβαινε.Γιατί ποτέ δεν έκανε κάτι γλυκό για 'σένα.Γιατί ποτέ δεν έκανε ΚΑΤΙ για 'σένα.Γιατί ποτέ δεν ήταν εκεί για 'σένα.Ας συνεχίσουμε όμως με το παραμύθι.Και δωσ'του κλάμα και παράπονο και στεναχώρια η κόρη της μαμάς μου - μεταξύ μας και η μαμά μου τα ίδια - κι αυτός απλά "δε μπορεί να σε βλέπει έτσι"..Ε τότε"γιατί γαμώτο δεν έκανε κάτι γι' αυτό?" Μάλλον δε θα τον ένοιαζε..όχι όσο οι φίλοι του,η σχολή του, η καλοπέρασή του.Ή μάλλον την είχε σίγουρη..Κι εκείνη τι εκανε γι' αυτό?Τον επιβεβαίωνε!Όσο κι αν έδειχνε ότι ζήλευε την είχε σίγουρη.Τον ήθελε και του το 'δειχνε.Κι αυτό ήταν λάθος.Συγχωρούσε και ανεχόταν τα πάντα.Και αυτό ήταν λάθος."Ε παράτα τον.",μόνιμη αντίδραση απ' όλους..Αλλά εκείνη εκεί το χαβά της.."μα πώς?εγώ χωρίς αυτόν?ΠΩΣ?" Τι πώς μωρή?(και σιχαίνεται να την λένε "μωρή",αλλα εδώ επιβάλλεται)..Κοίτα πως ήσουν και πως σ' έκανε.Κοπάνα το κεφάλι σου στον τοίχο, πέσε, σήκω και προχώρα.Μια στραβοτιμονιά ήταν, ίσιωσε και ξεκίνα με πρώτη.Αγαπάει όμως η κόρη της μαμάς μου..τον λάθος,ξέρετε.Το πιο άσχημο είναι ότι δεν έχει κάτι καλό να θυμάται.Κι όμως αγάπησε τόσο χωρίς λόγο.καιρός να ξε-αγαπήσει και να φύγει.














(το ανέσυρα απ' το αρχείο μου-πάει καιρός..)

aoristologies.

λευκή σελίδα.26 γραμμές περιμένουν υπομονετικά να γεμίσουν κι εγώ απλά παίζω νευρικά με το μολύβι από πάνω. το κεφάλι μου ξεχειλίζει σκέψεις, αλλά δύσκολα μπορώ να τις εκφράσω στο χαρτί. τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ η αχαριστία και κατά πόσο αυτή μπορεί να κατακριθεί. η αχαριστία με την έννοια του να ζητάς κάτι, κι όταν το αποκτάς, να το κλωτσάς, να του φέρεσαι σα δεδομένο, κεκτημένο και οποιαδήποτε άλλη λέξη μπορεί να δηλώνει σιγουριά. άσχημο πράγμα η σιγουριά..σέρνει μαζί της ένα σωρό αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές. αλαζονεία, έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά και αχαριστία. το παράδοξο είναι ότι αποζητάμε τη σιγουριά αυτή, κι όταν την αποκτήσουμε, μας κουράζει..αχάριστοι! περίεργα παιχνίδια παίζει το μυαλό, τη μια στιγμή νιώθεις αυτοπεποίθηση και ξέρεις τι θες, και την αμέσως επόμενη, έχοντας ό, τι ζήτησες, πράττεις σα να μην έχεις τίποτα. όχου πολλά λόγια και ουσία μηδέν. μήπως αυτό φταίει? όταν η σιγουριά εξασφαλίζεται από λόγια, είναι πλασματική. τα λόγια είναι εύκολα. εύκολα να τα πεις κι εύκολα να τα πιστέψεις. ειδικά όταν είναι αυτά που θες να ακούσεις. ειδικά τότε τα λόγια σε κάνουν ό, τι θέλουν, σε βάζουν στο τρυπάκι ακόμα και να τα επιβεβαιώνεις, χωρίς αυτά τα ίδια να επιβεβαιώνονται με πράξεις. τότε είναι καταστροφή. όταν αρκείσαι στα λόγια και δεν απαιτείς έργα είσαι επίσημα θύμα. και δε μπορείς να κατηγορήσεις και κανέναν γιατί είναι επιλογή σου. τι μεγάλη ευθύνη κι αυτή της επιλογής. και τι κρίμα να μη μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο αλλού. ούτε γάτα, ούτε ζημιά..και στην πραγματικότητα δε μπορείς να κατηγορήσεις και κανέναν που σε συμβούλευσε για το τι να κάνεις γιατί στην τελική, η απόφαση και η επιλογή πάλι δική σου ήταν/είναι/θα είναι. πώς μ'αρέσει να παίζω με τους χρόνους! σάμπως κι ο χρόνος το ίδιο δεν κάνει με 'μας? πόσο εκνευριστικό είναι όταν παρακαλάς να περάσει η ώρα και τότε οι λεπτοδείκτες κυριολεκτικά κολλάνε και τα δευτερόλεπτα παγώνουν! κι όταν πάλι θες να κρατήσει μια στιγμή, τότε μπαίνει ο κλέφτης και στην αρπάζει, και ο χρόνος κάνει αγώνα δρόμου με τη λαχτάρα της διάρκειας. αλλά γι' αυτό όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. για να τα εκτιμούμε, να τα νοσταλγούμε και να μπορούμε να τα αποκαλέσουμε "ωραία". ο χρόνος είναι εκτιμητής καταστάσεων και βασικός παράγοντας για το πώς αντιμετωπίζουμε τα πράγματα στη ζωή μας. είναι πανάκια, είναι εμπειρία, είναι ορθολογισμός. και πολλές φορές ο χρόνος δρα σαν άνθρωπος. υπόσχεται να κρατήσει "για πάντα" ενώ δεν μπορεί να το κάνει, ξέρει με σιγουριά ότι μπορεί να επιβληθεί και έχοντας αυτή τη σιγουριά είναι που φέρεται με αχαριστία σε όλους όσους διψάνε για "λίγο χρόνο ακόμα". σε όλους όσους παρακαλάνε για ενα rewind ή ένα απλό fast forward.

     52 γραμμές μετά, είπα πολλά και δεν κατέληξα πουθενά κι ακόμα έχω κι άλλα τόσα στο κεφάλι μου..

ΚΥΝΙΚΟΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Καριολίτσα και ο Μαλακοκάβλης. αυτοί είναι και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας που ακολουθεί. τα ονόματα εμφανώς επηρρεασμένα απ'το 'talk of the town'. Ζούσαν αυτοί οι δύο λοιπόν στην Ρομαντζοτρυπίδα, και βαριόντουσαν του πούστη. βαριόντουσαν τόσο, γιατί όλοι εκεί ήταν μονόχλωτοι, μούχλες, που ήθελαν να ερωτευτούν πρώτα για να κάνουν sex, να χαζεύουν ηλιοβασιλέματα αγκαλιά, να κλαίνε με αγαπο-ταινίες, να ξυπνάνε με τα πρόσωπά τους αντικρυστά - και βρωμάει και η αναπνοή το πρωι μπλιαχ! - και λοιπα εμμετικά σιχάματα. Ο Μαλακοκάβλης έπρεπε να πουλήσει του κόσμου τα φίδια και τις μαλακίες για να πηδήξει, και σαν να μην έφτανε αυτό, του πρήζε μετά κάθε κακομοίρα, χθεσινοβραδινή τον πούτσο με αγάπες, λουλούδια και ιστορίες.."Μα ποιος τις γουστάρει αυτές τις μαλακίες?! ήθελα να 'ξερα ποιος καριόλης ξεκίνησε να σερβίρει τέτοιες παπάτζες στις γκόμενες και ποια βλάμενη χαζοχάρηκε και τα πίστεψε κι έβγαλε βρώμα και σ 'όλες τις άλλες, ότι θέλουμε συνοδευτικά τζουτζουκο-αγαπο-λουλουδάκια, πέρα απ' το γαμήσι! εγώ γεννήθηκα για να βάζω σε τρύπες το πουλί μου και να πίνω μπάφους, γιατι καταπιέζουν τη φύση μου το κερατό μου! Και μετά τσαντίζονται που δεν τις ξαναπαίρνω και τηλέφωνο. ε ποιος μαλάκας αντέχει τέτοιο πουτσοζαλάδι, ειδικά άμα το κρεβάτι που κάνεις δε λέει μια μωρή! και κάτι άλλες δήθεν δύσκολες, 3 ραντεβού να πιάσεις κώλο, άλλα 3 για βυζί (double-dot), μη συζητήσουμε πόσο παίρνει να μπεις στο βρακί τους.!κι άπαξ και μπεις, είναι κι αξύριστες!" κάπως έτσι σκέφτεται ο Μαλακοκάβλης λιώνοντας στο youporn, εξαντλημένος απ' το να λέει ψέμματα μόνο και μόνο για να αδειάσει τα φλόκια του σε κάποια όποια να 'ναι - όπως να 'ναι. παρόμοια και τα προβλήματα της Καριολίτσας. πιο κοντή φούστα δε βρήκε αυτή.τέρμα ξώβυζο τοπ, εντυπωσιακό ντεκαπαρισμένο μαλλί, με όμορφη, καλοχτενισμένη, μακριά τρέσα, υπερπαραγωγή μακιγιάζ, αλλά κανένας στη Ρομαντζοτρυπίδα δε δέχεται να την πηδήξει. Τη θεωρούν λέει πουτάνα επειδή είναι 17 χρονών κι έχει πάει με 32 γκόμενους! "άντε μωρέ! για 'μένα είναι η ζωή. που τις θέλουν όλες μυξοπαρθένες και δήθεν δύσκολες, ενώ εγώ το δίνω στο πιάτο, χωρίς κόπο και λένε και όχι οι μαλάκες επειδή μ' αρέσει να ανοίγω τα πόδια μου! Μου θέλουν και αποκλειστικότητες, δεσμούς, έρωτες και αλχημείες για ένα γαμήσι. οι άντρες παιδί μου έπρεπε να είναι μαμ, κακά και νάνι. να τους χαϊδεύουμε λίγο το κεφάλι (πάνω - κάτω, γούστα είναι αυτά), να τους γαμάμε (εμείς αυτούς) και να πέφτουν για ύπνο (σε διαφορετικό κρεβάτι προφανώς). αυτές οι μαλακισμένες οι γλυκανάλατες χαλάνε την πιάτσα. αγκαλίτσες και ζουμπου ζουμπου ζου, άντε γαμίδια!"
Το θέμα είναι γιατί ο Μαλακοκάβλης δε γνωρίζει την Καριολίτσα να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα..ε πολύ απλά γιατί ποτέ δε γίνεται αυτό. ο Μαλακοκάβλης πάντα θα βασανίζει, θα πηδάει και θα παρατάει τα καλά κοριτσάκια του μπαμπά, ενώ η Καριολίτσα πάντα θα μοιράζει φρούδες ελπίδες στα καλυτερα αγόρια του κόσμου, τα οποία καπάκια αφου της κάτσουν, θα εγκαταλείπει και θα αφήνει πληγωμένα!
Και κάπως έτσι οι ήρωές μας ενηλικιώνονται, άντε περνάνε τα 25, γαμάνε και γαμιούνται αβέρτα, ασύστολα, δύσκολα, εύκολα, μέσα, έξω, από παντού, με τους πάντες, ταυτόχρονα, ξεχωριστά, ασυναίσθητα, σαρκικά, σα ζώα, μέσα, έξω, με χειροπέδες, χωρίς, στα 4, σε αντίστροφη αμαζόνα, και δωσ' του μέσα, έξω με βρισίδια, ξυλίκια, σκαμπίλια στα κωλομέρια, με βίτσια και χωρίς, μέσα, έξω, μέσα, έξω, εξαντλώντας τα πάντα..στα 26 της πια η τρύπα της Καριολίτσας δε νιώθει χριστό.κρέας μπαίνει, κρέας βγαίνει, ο Μαλακοκάβλης έχοντας δοκιμάσει τα πάντα, δοκιμάσε και να τον φάει, ε και τώρα τον ζητάει.α! και τα παιδιά γνωρίστηκαν βέβαια, σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης για οροθετικούς. κι απο πίσω ουρές οι πληγωμένοι/ες, γνωρίστηκαν μεταξύ τους, τα τακίμιασαν και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς άστο καλύτερα..

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις .....ειναι εντελως επιτηδευμένη και προσχεδιασμένη.

για όλα απο 'δω και πέρα

να φοβάσαι.να φοβάσαι να δοθείς. να φοβάσαι να δεθείς. "ο φόβος.. όνομα ουσιαστικό. στην αρχή ενικός αριθμός, και μετά πληθυντικός. οι φόβοι". σύντομα και περιεκτικά. όταν δε φοβάσαι μια κατάσταση, τότε αυτή δεν έχει τη δυνατότητα ούτε να σε απειλήσει, ούτε να σε πληγώσει. αλλά καμία κατάσταση δεν είναι αρκετά γοητευτική, όταν δεν την φοβάσαι. γι' αυτό το λόγο οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι με τον φόβο. ειδικά μ' εκείνον που σε κάνει να φοβάσαι τον ίδιο τον έρωτα. τον αγαπούν αυτόν τον φόβο.. η αβεβαιότητα και η παραμικρή πιθανότητα της απουσίας δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο ερωτική. αυτός ο φόβος λέγεται και αφροδισιακός. ο οποιοσδήποτε φόβος όμως, μεταφράζεται σε αδυναμία. είτε με την έννοια της ανυπαρξίας δύναμης, θέλησης και αποφασιστικότητας, έχοντας δηλαδή ένα αρνητικό πρόσημο, είτε με την έννοια της υπερβολικής, της υπέρμετρης συμπάθειας σε κάποιον, παίρνοντας μια πιο θετική χροιά που δηλώνει τα εξαιρετικά συναισθήματα που μπορεί να έχουμε για ένα ιδιαίτερο πρόσωπο. στην πρώτη περίπτωση ο φόβος είναι φυσικός. είναι και λογικός. στην δεύτερη περίπτωση, το αίσθημα της φοβίας είναι ψυχολογικό και για πολλούς, παράλογο. Η περίπτωση της μοναξιάς σε αποδεκατίζει, σε τρελαίνει και φοβάσαι. όταν νιώθεις πράγματα, αισθάνεσαι και φόβο. ο φόβος είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλα τα κλάσματα των ανθρώπινων σχέσεων. είναι το αναγκαίο κακό. αυτό που δε θέλεις να νιώθεις, για να αισθάνεσαι έλξη, να ξεχωρίζεις τη γοητεία απ' την ομορφιά και να αναγνωρίζεις το διαφορετικό ανάμεσα στα ίδια. όλοι όμως φοβούνται στη θέα του διαφορετικού, τρομοκρατούνται με την αίσθηση του αγνώστου. κάπως έτσι ο φόβος καθορίζει τα "ναι" και τα "όχι"¨. δειλιάζεις ξεστομίζοντας ένα "όχι", όχι μόνο όταν φοβάσαι, αλλά κι όταν δε θές να ρισκάρεις. εσυ τι λες?
- "ναι" όταν ακόμα κι αν φοβάμαι μην πληγωθώ, τολμάω να ρισκάρω γιατί πολύ απλά θέλω..

εγώ μετά από 'σένα.

Σε κοιτάζω και μου μοιάζεις.Μου μοιάζεις μ' έναν τρόπο παράξενο, αλλόκοτο, διαφορετικό.Είσαι εγώ, πανομοιότυπα αλλιώς.Παίζεις με τα μαλλιά σου απο ντροπή και αμηχανία, όπως κάνω κι εγώ.Δαγκώνεις σαν εμένα με δύναμη τα χείλη σου για να σιωπήσεις.Νιώθεις μικρός μα τώρα μιλούν οι μεγάλοι.Νιώθεις χαζός, αλλά τώρα μιλούν οι έξυπνοι.Είσαι διαφορετικός, όμως τώρα τον λόγο τον έχουν οι ίδιοι.Περιμένω τη σειρά μου...Μετράω στιγμές για να περάσει η ώρα.Σε τι μετριούνται αλήθεια οι στιγμές? Σε καλές, σε κακές...Όπως τα προβατάκια που μετρούσα τότε για να κοιμηθώ.Και πάντα απορούσα ποιος κατάφερε να κοιμηθεί έτσι!Απλά γυρνάς πλευρό όταν το βαρεθείς, κλείνεις τα μάτια κι ονειρεύεσαι.Τι κακό κι αυτό με τα όνειρα! Όλα εξιδανικεύονται.Όλα μπλέκονται σ΄ένα παρόν.Ένα μελλοντικοπαρελθοντικό παρόν, τόσο ζωντανό που σου προκαλεί συναισθήματα ικανα να σε ξυπνήσουν.Άγρυπνη πλέον αλλάζω πλευρό.Αγκαλιάζω το μαξιλάρι μου και το σφίγγω με τα δόντια.Εκεί, έτσι, νιώθω ασφαλής και απελευθερωμένη.Εκεί ξεσπάω σε λυγμούς χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να φοβάμαι ποιος θα με δει.Τα δάκρυα με ξανακοιμίζουν, για να νιώσω πάλι όμορφη. Βάζω το κλειδί στην πόρτα και δεν ανοίγει. Βρίσκεσαι κλειδωμένος σε λάθος δωμάτιο, ή με το λάθος κλειδί. Όπως και να το δεις, απέτυχες. Αποτυχία δεν είναι όμως και ο έρωτας? Στο βαθμό που παύεις να 'σαι ανεξάρτητος και αναζητάς μανιωδώς το αντικείμενο του πόθου σου. Γιατί φοβάσαι να δεχτείς τον έρωτα?
-Γιατί φοβάμαι να ρισκάρω..
Η τόλμη ποτέ δεν έπαψε να είναι δελεαστική και το ρίσκο ποτέ δε φάνταζε γοητευτικότερο. Η αγάπη είναι σαν την ενέργεια. Δεν καταστρέφεται, ούτε δημιουργείται από το μηδέν. Όση αγάπη δώσω δηλαδή, τόση θα πάρω? Θεωρητικά ναι..πρακτικά η ίδια η αγάπη που έδωσες, μπορεί να σε καταστρέψει ή να σε αναγεννήσει απ' το μηδεν. Ξεχνάς βέβαια ότι δε μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν.. Κι όμως, η εμπιστοσύνη αναδημιουργείται και κερδίζεται και είναι κι αυτή ένα είδος αγάπης.ίσως το δυσκολότερο..Κι όταν έρθει η σειρά μου τι θα τους πω? Ότι φοβάμαι να ερωτευτώ? Ναι...μα θα τους φανεί αστείο...! Κι όμως η παραδοχή της φοβίας σου είναι το πρώτο βήμα για να την ξεπεράσεις.Το βασικό και το δυσκολότερο.Ούτως ή άλλως μη φοβάσαι...
Ο ερωτευμένος δεν επιδέχεται καμία κριτική, μόνο κλείσε τώρα τα μάτια σου.
Μόνο κλείνω τα μάτια και σε σκέφτομαι, μέχρι να μου πουν ότι ήρθε η σειρά μου να μιλήσω..να σου μιλήσω..