ένα κορίτσι στο manhattan

Τις περισσότερες φορές πρέπει πρώτα να κάνεις τα λάθη για να δεις τα σωστά. Πόσο πιο εύκολα θα 'ταν όλα αν συνοδεύονταν από ένα ταμπελάκι όπως αυτό στα super market, που να έγραφε "ΛΑΘΟΣ, τιμή:2 μήνες κατάθλιψη" ή "ΣΩΣΤΟ, Βest Buy!" Τότε όμως δε θα 'μασταν και υπερβολικά προβλέψιμοι? Ως λάτρης του αγνώστου, είμαι υπέρμαχος του ρίσκου και αντίμαχος της πεπατημένης. Πάντα υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι που ξέρει το καλό το παλικάρι και θα σε φτάσει πιο γρήγορα εκεί που άλλοι ακόμα θα ψάχνουν πώς να πάνε.. Όπως τα στενάκια από Πανεπιστήμιο, μέσω Κολοκοτρώνη και Καρύτση, που σε οδηγούν μέσα σε 10 λεπτά Μοναστηράκι. Ψάχνοντας και ρισκάροντας να χαθώ, τα ανακάλυψα. Κάπως έτσι τώρα είμαι εδώ, μετά από λάθος μονοπάτια, να εκτιμώ το γεγονός ότι κάποτε χάθηκα. Αν δεν είχα χαθεί τότε, δε θα 'μασταν εδώ μαζί τώρα. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ποτέ δεν αμφιβάλλω όταν λέω αυτή τη φράση. Πόσο μάλλον τώρα που είναι ξεκάθαρο ότι ο λόγος αυτός για 'μένα ήσουν εσύ. Παρ ολ' αυτά πάντα θα απορώ γιατί πρέπει να περάσεις μέσα από συναισθηματικές αγοραπωλησίες και δημοπρασίες ειλικρίνειας, μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά νιώθεις. Το ευχάριστο είναι ότι με το πέρας αυτών, είσαι τόσο σίγουρος για το ποιο μονοπάτι θα σε βγάλει στον προορισμό σου, όσο και η τύπισσα που σου δίνει οδηγίες στο gps. Τα συναισθήματα είναι αυτά που τελικά σε προσανατολίζουν, κι εκεί που ο εγκέφαλος σε τρελαίνει γιατί αγαπάει τους δαιδάλους και τις κρύπτες, η καρδιά σε ξελασπώνει και σε καθοδηγεί, ακόμα κι όταν βρεθείς για πρώτη φορά στους δρόμους της. Κι εγώ τώρα είμαι εδώ και σε κοιτάζω και νιώθω τόσο ικανοποιημένη,λες και κατάφερα και βρήκα το δρόμο μου μέσα στα δαιδαλώδη στενάκια του Manhattan..

mind sex.

Τραγούδι των Dead Prez και όχι μόνο. Ο εγκέφαλος είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα, το ανθρώπινο όργανο που ερωτεύεται. Χωρίς να διαθέτω την ιδιότητα του επιστήμονα, εγώ θεωρώ ότι είναι και το βασικό όργανο σεξουαλικής διέγερσης, λαγνείας και ηδονής, και μάλιστα και από τα δύο φύλα. Η σύγχυση προκύπτει όταν συνειδητοποιήσει κανείς, ότι άντρας και γυναίκα χρησιμοποιούν αντιστρόφως ανάλογα το μυαλό τους. Όταν ένας άντρας μπει στο τρυπάκι να σκεφτεί και να θέσει σε λειτουργία τα γρανάζια του μυαλού του, το κάτω κεφάλι ατονεί. Η γυναίκα πάλι, κρύβει μια δεύτερη κλειτορίδα ανάμεσα στ' αυτιά της. Δεν ήταν τυχαίες άλλωστε οι φήμες για το σημείο G και την πιθανή θέση του κάπου μέσα στα αγγεία του θηλυκού εγκεφάλου. O νοητικός οργασμός είναι το δυνατό μας χαρτί και ο άντρας που θα μας δώσει την ευκαιρία να το παίξουμε, είναι ο μεγάλος νικητής της παρτίδας. Φυσικά όλα τα παραπάνω αφορούν σε όσες διαθέτουν αρκετό χώρο για μια τέτοια διεργασία στο κεφαλάκι τους. Δεν αφαιρείς ρούχα, λύνεις τη γλώσσα και γδύνεις με το βλέμμα. Θέλει δεξιοτεχνία να κάνεις έρωτα χωρίς κανείς να εισβάλλει μέσα σου. Μιλάς και αυτός θέλει να σε κάνει να βογγάς, ενώ μιλάει και εσύ κοντεύεις στην κορύφωση. Βούτα τη γλώσσα σου στο βασίλειο της ηδονής και μετά μίλα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ακούσεις αυτό που θες, και πότε θα πεις αυτό που θέλει να ακούσει. Aυτό είναι ένα απ' τα βασικά του πλεονεκτήματα: μπορείς να γαμήσεις το μυαλό του άλλου, χωρίς να σ' ενδιαφέρει ο χωροχρόνος.

She opens her mouth to speak, and so sounds ring in my head .She speaks, and I want to dance to her rhythm .She moves ever so gently, increasing my desires, as I place my arms around her waist, hold and squeeze onto me. I want to melt into her body, and discover the base of her warmth.

Το ποτό σας κύριε..

 Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να ρίχνω κάτω τα ποτήρια. Η μαμά μου μού έλεγε "Γιατί το έσπασες?", κι εγώ πάντα απαντούσα "Δεν το έσπασα..!". Πότε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει ραγίσει το γυαλί? Και είναι άραγε αλήθεια ότι δεν ξανακολλάει? Για τη φυσική ναι, είναι απίθανο..Για 'σένα? Είναι πολλές οι φορές που όλοι μας προσπαθήσαμε να ξανακολλήσουμε ένα ραγισμένο γυαλί. Άλλες τα καταφέραμε και άλλες όχι. Έχει τόση σημασία όμως το αποτέλεσμα, όσο το να προσπαθήσεις? Αν σπάσει, ναι δεν ξανακολλάει, αν ραγίσει όμως, ακόμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του? Θέλω να πω, ένα ραγισμένο ποτήρι, πάλι δε μπορεί να σε μεθύσει με τη βότκα που σου προσφέρει? Πάντα ρισκάρεις μην κοπείς, αλλά δεν έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι απ' το να καταναλώνεις, να γεύεσαι χωρίς κίνδυνο? Πάντα πίστευα ότι το ρίσκο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Όλα για όλα. Αν δε σκοπεύεις να τα δώσεις όλα, τότε είναι προτιμότερο να μη (μου) δώσεις τίποτα. Στην τελική κι εγώ πάντα δοκιμάζω όταν είμαι σίγουρη ότι θέλω να γευτώ το ποτό, χωρίς να με απασχολούν οι συνέπειες. Κι ας την πατήσω, κι ας κοπώ. Οι τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν δοκιμάσει κι έχουν κοπεί, κι όχι εκείνοι που άλλαξαν ποτήρι..Λοιπόν, να κεράσω μια βότκα?

σημεια στιξης

Πώς τα 'χει κάνει έτσι
            ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ
Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται
και καταλήγουν σε αποσιωπητικά
                   ....
Η σιωπή περιμένει περιμένει τα εισαγωγικά
Εκεί όπου μιλάς εσύ
Νόμιζε πως είχε βάλει τελεία
αλλά μάλλον μοιάζει με κόμμα
Γιατί κάνει τα ίδια λάθη ακόμα...?
Αυτό είναι το πρόβλημά της. Ποτέ τα σημεία στίξης που έβαζε εκείνη δεν ταυτίζονταν με αυτά των υπολοίπων.

μια φορά κι έναν καιρό..

Νιώθω σαν τη γιαγιά στην κουνιστή πολυθρόνα που αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της, με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε λύκο και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε λύκος και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα..Ακριβως! διαφορετικές προσωπικότητες, ντυμένες πάντα με την ίδια αμφίεση του καλού και του κακού. Έφταιγε όντως ο λύκος, ή μήπως η μικρή με την κόκκινη κάπα πήγαινα γυρεύοντας? Σ' αυτήν εδώ την ιστορία η Κοκκινοσκουφίτσα μας φοράει μια κοντή κόκκινη φούστα και την πέφτει στον κυνηγό, για να σκοτώσει αυτός για χάρη της το λύκο.. Είναι αρκετά ερωτευμένος ο κυνηγός για να το κάνει ή αρκετά κακός? Μήπως ο ίδιος ο έρωτας είναι κακός? Βασανίζει σίγουρα, και κανείς δε μπορεί να αποφύγει το βάσανό του, αλλά το κάνει άθελά του ή επειδή μπορεί? Πληγώνουμε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή επειδή δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς? Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε την ικανότητά μας να πληγώσουμε κάποιον συνειδητά, είτε γιατί λίγη εκδίκηση είναι πάντα καλό πράγμα αφού αν θάψεις την οργή σου αρρωσταίνεις, είτε γιατί είμαστε τόσο εγωιστές που επιλέγουμε να δυστυχήσουν οι άλλοι για να ευτυχήσουμε εμείς. Ανεξήγητο όμως υπαρκτό. Η αδυναμία σου να εξηγήσεις κάτι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό είναι εκεί. Όπως η μελανιά σήμερα το πρωί. Ξύπνησα και ήταν κάτω απ' το στήθος μου, στ' αριστερά. Μεγάλη και μωβ. Δε μπορούσα να εξηγήσω πώς έγινε, αλλά το μπλαβί της χρώμα θα μου θυμίζει για μέρες ότι κάπως, κάτι με πλήγωσε εκεί στην καρδιά. Δε θέλω να σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια το ενδεχόμενο του "κάποιος".. Προτιμώ να πληγώνω, παρά να πληγώνομαι. Ή μήπως κατά βάθος θα 'θελα ο κυνηγός να ήταν αρκετά ερωτευμένος ώστε να πυροβολήσει το λύκο? Η ανταρσία του ήρωα θα ήταν η πιο πραγματική και ταυτόχρονα ρομαντική έκβαση για 'μένα. Εκεί που ενώ σημαδεύει το λύκο, αναστρέφεται και η κάνη σημαδεύει την Κοκκινοσκουφίτσα. "Ψηλά τα χέρια! Σ' αγαπάω", και μετά... ο κρότος. Την πλήγωσε γιατί μπορούσε?
Ορίστε το χαρούμενο τέλος σας. Ποιος έζησε καλά και ποιος καλύτερα τώρα ε?

η γκαρνταρόμπα της

Πήγε 2 παρά 20 και το κορίτσι σκέφτεται πάλι. Στριφογυρνάει στο κρεβάτι του και σκέφτεται. Τον έρωτα, το θάνατο, τη φιλία, τα "θέλω" τα "δε θέλω", τα "πρέπει" και τις ελλέιψεις. Ευγνωμονεί τις ελλείψεις του. Ό, τι της λείπει, την προστατεύει από εκείνο που θα χάσει. Περνάει ο καιρός. Ανόητα, ανούσια. Είναι κακό να στερήσει από κάποιον τον λόγο που αυτός περνάει καλά? Κι αν ο λόγος είναι αυτή, μήπως είναι και εγωιστικό? Αλλά κοίτα δεν έχει δεσμευτεί με λόγια. Όχι, όχι δεν την ξαναπατάει με τις λέξεις. Είναι το αγαπημένο της παιχνίδι και έχασε πανηγυρικά τις προάλλες. Μακριά απο 'μας τα λόγια. Εγώ διαφωνώ, από συμπαράσταση στο κορίτσι το λέω. Τα λόγια μπορούν να 'ναι γλυκά, ειλικρινή, να υπόσχονται ασφάλεια. Είναι όμορφες οι λέξεις. Τώρα όμως την καταπίνει το "εγώ" της. Τρίβει με τα χέρια της το πρόσωπό της για να ξεβάψει τις μπογιές. Ξέχασε όμως ότι δε βάφτηκε σήμερα. Από συνήθεια το έκανε γιατί τη μαλώνει η μαμά της που λερώνει το μαξιλάρι της, μην την παρεξηγείτε. Είναι απλά μια παράξενη φάση, θα περάσει. Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ποτέ δεν περνάω "φάσεις". Είμαι πάντα καλά. Ναι, πάντα καλα. Αύριο θα 'ναι κι εκείνη. Θα θυμηθεί ό,τι "θέλει" και θα ξεχάσει τις σκοτούρες. Οι άνθρωποι φέρνουν σκοτούρες. Το δέσιμο φταίει για όλα. Μακάρι να 'χε πρόχειρο ένα ψαλίδι, να μη δενόταν ποτέ το κοριτσάκι. Να γλύτωνε. Να μην της λείπει, να μην λυπάται. Λύσσα, μένος που είναι μαλθακή. Σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να την καταβάλλει. Να την καταβάλλει και να την δένει πιο σφιχτά. Έτσι είναι. Το δύσκολο σφίγγει τα σχοινιά. Θες κάποιον να τα τραβάει μαζί σου. Η συντροφιά πάντα της άρεσε. Όχι η πολλή. Το πολύ ποτέ δεν είναι επιθυμητό. Άντε μόνο στο χρώμα. Πολύ χρώμα! Αλλάζει χρώματα καθημερινά. Είναι χαμαιλέοντας. Όταν νιώθει όμορφη ντύνεται ροζ κι όταν νιώσει sexy βάφει έντονα τα μάτια της. Όταν φοβάται είναι μωβ κι όταν βαριέται μαύρη. Όταν ερωτεύεται είναι κόκκινη κι όταν θέλει να χορέψει γίνεται κίτρινη. Μα δε λυπάται. Μόνο όταν χαίρεται τα βάζει όλα μαζί κι ας μην ταιριάζουν. Δείχνει πώς νιώθει. Γιατί δε λυπάται ε? Γιατί όταν λυπάται μένει γυμνή. Και ντρέπεται. Δεν της αρέσει όταν είναι γυμνή. Δε λυπάται λοιπόν.Μόνο βάφεται ροζ, κόκκινη, κίτρινη, άντε και μωβ. Βάφεται όταν βγαίνει έξω όμως. Άμα γυρίσει σπίτι? Δε θα φωνάξει η μαμά που θα ξεβάψουν ολ' αυτά τα χρώματα? Γι' αυτό κι απόψε δε βάφτηκε. Ή γι' αυτό ή απλά γιατί προτίμησε να κυκλοφορήσει γυμνή. Εγώ θα κοιμηθώ λίγο νωρίτερα απόψε. Κέρδισα χρόνο γιατί δε χρειάζεται να ξεβαφτώ.
Καληνύχτα.

restricted

To απαγορευμένο δεν ταυτίζεται με το παράνομο απαραίτητα. Το αντίστροφο προφανώς ναι, αλλά το ευθύ μάλλον αποκλείνει απ' αυτόν το δρόμο. Δεδομένης αυτής της διαπίστωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που μας απαγορεύει το "απαγορευμένο"? Ηθικά διλήμματα, στερεότυπα, δειλία και ο φόβος του παλιού, ο φόβος της ανεπιτυχούς  αντικατάστασής του απ' το καινούριο, μας συγκρατούν τα χαλινάρια στην κούρσα της ζωής. Αξίζει όμως τίποτα απ' τα παραπάνω όσο η πρώτη θέση στον αγώνα, ειδικά όταν είσαι ένα απ' τα πιο  "πολυστοιχηματισμένα" άλογα στον αγώνα? Ναι. Το να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου θα έλεγα εγώ. Πούλα τα και ρίσκαρέ τα όλα για να τα βρεις με 'σενα. Γιατί στο τέλος, μόνο εσένα θα 'χεις. Εσένα, τις στιγμές σου, και τα λάθη σου και όλα θα 'ναι εντάξει, μόνο αν είσαι εσύ εντάξει μ' αυτά σου τα κτήματα. Πάντα στα πολύ δύσκολα, ξεπερνάς τα δύσκολα κι εκτιμάς τα εύκολα. Πάντα ένας υπερθετικός, θα υπερέχει ενός συγκριτικού. Και το "πάντα" δηλώνει τον κανόνα. Τον κανόνα που για 'μένα δε συναντά εξαίρεση. Υπάρχουν και μερικά "πάντα" που δεν απειλούνται ούτε απ' το "ποτέ", ούτε απ' τα "μπορεί". Σαν αυτό εδώ. Πότε μπορεί να αθετηθέι? Μπορεί ποτέ. Απαγορεύεται να κάνεις εικασίες. Κανείς δεν ξέρει. Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ κι εγώ.