Το ποτό σας κύριε..

 Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να ρίχνω κάτω τα ποτήρια. Η μαμά μου μού έλεγε "Γιατί το έσπασες?", κι εγώ πάντα απαντούσα "Δεν το έσπασα..!". Πότε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει ραγίσει το γυαλί? Και είναι άραγε αλήθεια ότι δεν ξανακολλάει? Για τη φυσική ναι, είναι απίθανο..Για 'σένα? Είναι πολλές οι φορές που όλοι μας προσπαθήσαμε να ξανακολλήσουμε ένα ραγισμένο γυαλί. Άλλες τα καταφέραμε και άλλες όχι. Έχει τόση σημασία όμως το αποτέλεσμα, όσο το να προσπαθήσεις? Αν σπάσει, ναι δεν ξανακολλάει, αν ραγίσει όμως, ακόμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του? Θέλω να πω, ένα ραγισμένο ποτήρι, πάλι δε μπορεί να σε μεθύσει με τη βότκα που σου προσφέρει? Πάντα ρισκάρεις μην κοπείς, αλλά δεν έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι απ' το να καταναλώνεις, να γεύεσαι χωρίς κίνδυνο? Πάντα πίστευα ότι το ρίσκο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Όλα για όλα. Αν δε σκοπεύεις να τα δώσεις όλα, τότε είναι προτιμότερο να μη (μου) δώσεις τίποτα. Στην τελική κι εγώ πάντα δοκιμάζω όταν είμαι σίγουρη ότι θέλω να γευτώ το ποτό, χωρίς να με απασχολούν οι συνέπειες. Κι ας την πατήσω, κι ας κοπώ. Οι τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν δοκιμάσει κι έχουν κοπεί, κι όχι εκείνοι που άλλαξαν ποτήρι..Λοιπόν, να κεράσω μια βότκα?

σημεια στιξης

Πώς τα 'χει κάνει έτσι
            ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ
Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται
και καταλήγουν σε αποσιωπητικά
                   ....
Η σιωπή περιμένει περιμένει τα εισαγωγικά
Εκεί όπου μιλάς εσύ
Νόμιζε πως είχε βάλει τελεία
αλλά μάλλον μοιάζει με κόμμα
Γιατί κάνει τα ίδια λάθη ακόμα...?
Αυτό είναι το πρόβλημά της. Ποτέ τα σημεία στίξης που έβαζε εκείνη δεν ταυτίζονταν με αυτά των υπολοίπων.

μια φορά κι έναν καιρό..

Νιώθω σαν τη γιαγιά στην κουνιστή πολυθρόνα που αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της, με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε λύκο και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε λύκος και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα..Ακριβως! διαφορετικές προσωπικότητες, ντυμένες πάντα με την ίδια αμφίεση του καλού και του κακού. Έφταιγε όντως ο λύκος, ή μήπως η μικρή με την κόκκινη κάπα πήγαινα γυρεύοντας? Σ' αυτήν εδώ την ιστορία η Κοκκινοσκουφίτσα μας φοράει μια κοντή κόκκινη φούστα και την πέφτει στον κυνηγό, για να σκοτώσει αυτός για χάρη της το λύκο.. Είναι αρκετά ερωτευμένος ο κυνηγός για να το κάνει ή αρκετά κακός? Μήπως ο ίδιος ο έρωτας είναι κακός? Βασανίζει σίγουρα, και κανείς δε μπορεί να αποφύγει το βάσανό του, αλλά το κάνει άθελά του ή επειδή μπορεί? Πληγώνουμε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή επειδή δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς? Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε την ικανότητά μας να πληγώσουμε κάποιον συνειδητά, είτε γιατί λίγη εκδίκηση είναι πάντα καλό πράγμα αφού αν θάψεις την οργή σου αρρωσταίνεις, είτε γιατί είμαστε τόσο εγωιστές που επιλέγουμε να δυστυχήσουν οι άλλοι για να ευτυχήσουμε εμείς. Ανεξήγητο όμως υπαρκτό. Η αδυναμία σου να εξηγήσεις κάτι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό είναι εκεί. Όπως η μελανιά σήμερα το πρωί. Ξύπνησα και ήταν κάτω απ' το στήθος μου, στ' αριστερά. Μεγάλη και μωβ. Δε μπορούσα να εξηγήσω πώς έγινε, αλλά το μπλαβί της χρώμα θα μου θυμίζει για μέρες ότι κάπως, κάτι με πλήγωσε εκεί στην καρδιά. Δε θέλω να σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια το ενδεχόμενο του "κάποιος".. Προτιμώ να πληγώνω, παρά να πληγώνομαι. Ή μήπως κατά βάθος θα 'θελα ο κυνηγός να ήταν αρκετά ερωτευμένος ώστε να πυροβολήσει το λύκο? Η ανταρσία του ήρωα θα ήταν η πιο πραγματική και ταυτόχρονα ρομαντική έκβαση για 'μένα. Εκεί που ενώ σημαδεύει το λύκο, αναστρέφεται και η κάνη σημαδεύει την Κοκκινοσκουφίτσα. "Ψηλά τα χέρια! Σ' αγαπάω", και μετά... ο κρότος. Την πλήγωσε γιατί μπορούσε?
Ορίστε το χαρούμενο τέλος σας. Ποιος έζησε καλά και ποιος καλύτερα τώρα ε?

η γκαρνταρόμπα της

Πήγε 2 παρά 20 και το κορίτσι σκέφτεται πάλι. Στριφογυρνάει στο κρεβάτι του και σκέφτεται. Τον έρωτα, το θάνατο, τη φιλία, τα "θέλω" τα "δε θέλω", τα "πρέπει" και τις ελλέιψεις. Ευγνωμονεί τις ελλείψεις του. Ό, τι της λείπει, την προστατεύει από εκείνο που θα χάσει. Περνάει ο καιρός. Ανόητα, ανούσια. Είναι κακό να στερήσει από κάποιον τον λόγο που αυτός περνάει καλά? Κι αν ο λόγος είναι αυτή, μήπως είναι και εγωιστικό? Αλλά κοίτα δεν έχει δεσμευτεί με λόγια. Όχι, όχι δεν την ξαναπατάει με τις λέξεις. Είναι το αγαπημένο της παιχνίδι και έχασε πανηγυρικά τις προάλλες. Μακριά απο 'μας τα λόγια. Εγώ διαφωνώ, από συμπαράσταση στο κορίτσι το λέω. Τα λόγια μπορούν να 'ναι γλυκά, ειλικρινή, να υπόσχονται ασφάλεια. Είναι όμορφες οι λέξεις. Τώρα όμως την καταπίνει το "εγώ" της. Τρίβει με τα χέρια της το πρόσωπό της για να ξεβάψει τις μπογιές. Ξέχασε όμως ότι δε βάφτηκε σήμερα. Από συνήθεια το έκανε γιατί τη μαλώνει η μαμά της που λερώνει το μαξιλάρι της, μην την παρεξηγείτε. Είναι απλά μια παράξενη φάση, θα περάσει. Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ποτέ δεν περνάω "φάσεις". Είμαι πάντα καλά. Ναι, πάντα καλα. Αύριο θα 'ναι κι εκείνη. Θα θυμηθεί ό,τι "θέλει" και θα ξεχάσει τις σκοτούρες. Οι άνθρωποι φέρνουν σκοτούρες. Το δέσιμο φταίει για όλα. Μακάρι να 'χε πρόχειρο ένα ψαλίδι, να μη δενόταν ποτέ το κοριτσάκι. Να γλύτωνε. Να μην της λείπει, να μην λυπάται. Λύσσα, μένος που είναι μαλθακή. Σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να την καταβάλλει. Να την καταβάλλει και να την δένει πιο σφιχτά. Έτσι είναι. Το δύσκολο σφίγγει τα σχοινιά. Θες κάποιον να τα τραβάει μαζί σου. Η συντροφιά πάντα της άρεσε. Όχι η πολλή. Το πολύ ποτέ δεν είναι επιθυμητό. Άντε μόνο στο χρώμα. Πολύ χρώμα! Αλλάζει χρώματα καθημερινά. Είναι χαμαιλέοντας. Όταν νιώθει όμορφη ντύνεται ροζ κι όταν νιώσει sexy βάφει έντονα τα μάτια της. Όταν φοβάται είναι μωβ κι όταν βαριέται μαύρη. Όταν ερωτεύεται είναι κόκκινη κι όταν θέλει να χορέψει γίνεται κίτρινη. Μα δε λυπάται. Μόνο όταν χαίρεται τα βάζει όλα μαζί κι ας μην ταιριάζουν. Δείχνει πώς νιώθει. Γιατί δε λυπάται ε? Γιατί όταν λυπάται μένει γυμνή. Και ντρέπεται. Δεν της αρέσει όταν είναι γυμνή. Δε λυπάται λοιπόν.Μόνο βάφεται ροζ, κόκκινη, κίτρινη, άντε και μωβ. Βάφεται όταν βγαίνει έξω όμως. Άμα γυρίσει σπίτι? Δε θα φωνάξει η μαμά που θα ξεβάψουν ολ' αυτά τα χρώματα? Γι' αυτό κι απόψε δε βάφτηκε. Ή γι' αυτό ή απλά γιατί προτίμησε να κυκλοφορήσει γυμνή. Εγώ θα κοιμηθώ λίγο νωρίτερα απόψε. Κέρδισα χρόνο γιατί δε χρειάζεται να ξεβαφτώ.
Καληνύχτα.

restricted

To απαγορευμένο δεν ταυτίζεται με το παράνομο απαραίτητα. Το αντίστροφο προφανώς ναι, αλλά το ευθύ μάλλον αποκλείνει απ' αυτόν το δρόμο. Δεδομένης αυτής της διαπίστωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που μας απαγορεύει το "απαγορευμένο"? Ηθικά διλήμματα, στερεότυπα, δειλία και ο φόβος του παλιού, ο φόβος της ανεπιτυχούς  αντικατάστασής του απ' το καινούριο, μας συγκρατούν τα χαλινάρια στην κούρσα της ζωής. Αξίζει όμως τίποτα απ' τα παραπάνω όσο η πρώτη θέση στον αγώνα, ειδικά όταν είσαι ένα απ' τα πιο  "πολυστοιχηματισμένα" άλογα στον αγώνα? Ναι. Το να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου θα έλεγα εγώ. Πούλα τα και ρίσκαρέ τα όλα για να τα βρεις με 'σενα. Γιατί στο τέλος, μόνο εσένα θα 'χεις. Εσένα, τις στιγμές σου, και τα λάθη σου και όλα θα 'ναι εντάξει, μόνο αν είσαι εσύ εντάξει μ' αυτά σου τα κτήματα. Πάντα στα πολύ δύσκολα, ξεπερνάς τα δύσκολα κι εκτιμάς τα εύκολα. Πάντα ένας υπερθετικός, θα υπερέχει ενός συγκριτικού. Και το "πάντα" δηλώνει τον κανόνα. Τον κανόνα που για 'μένα δε συναντά εξαίρεση. Υπάρχουν και μερικά "πάντα" που δεν απειλούνται ούτε απ' το "ποτέ", ούτε απ' τα "μπορεί". Σαν αυτό εδώ. Πότε μπορεί να αθετηθέι? Μπορεί ποτέ. Απαγορεύεται να κάνεις εικασίες. Κανείς δεν ξέρει. Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ κι εγώ.

γαμιέται toshiban

Όταν ήμουν μικρή, πάντα αναρωτιόμουν γιατί ο Θεός παίρνει κοντά του τους καλούς ανθρώπους, κι αφήνει εδώ τους κακούς. Μεγαλώνοντας, το γεγονός συνέχισε ως είχε, αλλά εγώ έχω πια την απάντησή μου. Αν κανείς υπήρξε πολύ καλός στη ζωή του, ό Θεός δεν ήθελε να τον βλέπει να υποφέρει. Γι' αυτό και όλοι οι καλοί άνθρωποι δεν τυραννιούνται πριν πεθάνουν. Απλά φεύγουν. Απροειδοποίητα, σιωπηλά, γαλήνια. Σαν εσένα. Δεν το παίρνω προσωπικά. Κάποιος άλλος αποφάσισε για 'σένα. Ήσουν δύσκολος άνθρωπος, όμως σ' αγαπούσα. Κι ακόμα δηλαδή..τι επειδή έφυγες? στο μυαλό είναι αυτά.. Άλλωστε σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε. Εσύ θα 'σαι κι αύριο όμως. Εδώ δίπλα να τσακώνεσαι με τη Μαρία, το ξέρω. Θυμάσαι που έλεγες ότι σε βασανίζει και ότι θα την χώριζες ε? Κι όμως οι τσακωμοί άγγιζαν σε ποσότητα, την αγάπη που τρέφατε ο ένας για τον άλλον.πάρα πολύ. Τώρα που θα σε ζητάει τι θα της πώ? και ξέρεις τι μου πε προχτες ε? "μακάρι να τον φέρουν πίσω, γιατί εγώ πως θα συνεχίσω τη ζωούλα μου?" Λες και το 'ξερε..Χαίρομαι που ήσουν πάντα εδώ δίπλα. Κοντά σ' ολους όσους σ' αγαπούν. Έφυγες με τις τσέπες του παντελονιού σου γεμάτες αγάπη. Ελπίζω να έφυγες και ικανοποιημένος και περήφανος για 'μένα. Θα βρω μια καλή δούλεια στο υπόσχομαι. Θα στην προσέχω και μεσ' τη βδομάδα θα την πάω και στην κυρία Mάγδα για τις εξετάσεις αίματος. Ήσουν το στήριγμά της. κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σ' αγαπάει πολύ "Νούλη". Όλοι μας.

Απ' όταν ήμουν μικρή πάντα φοβόμουν τον θάνατο.Να ξέρεις, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα τον φοβάμαι.Και από σήμερα που τον βίωσα μαζί σου, όλο και πιο πολύ.
Εγώ μεθαύριο θα φορέσω λευκά.
Αντίο

καταρρίπτοντας τον μύθο

δεν καταλαβαίνεις.
είσαι εδώ όταν το θες.
όταν το χρειάζομαι τι γίνεται?
γιατί πρέπει να το ζητήσω?
κι όταν δε θέλω?
αλλά γιατί να φτάνω να μη θέλω?
φταις.

εγωιστικό
φταίω.

αλτρουϊστικό
φταίμε.

δίκαιο.

ψεύτικο.
ποτέ δε φταίνε και οι δύο.