η γκαρνταρόμπα της

Πήγε 2 παρά 20 και το κορίτσι σκέφτεται πάλι. Στριφογυρνάει στο κρεβάτι του και σκέφτεται. Τον έρωτα, το θάνατο, τη φιλία, τα "θέλω" τα "δε θέλω", τα "πρέπει" και τις ελλέιψεις. Ευγνωμονεί τις ελλείψεις του. Ό, τι της λείπει, την προστατεύει από εκείνο που θα χάσει. Περνάει ο καιρός. Ανόητα, ανούσια. Είναι κακό να στερήσει από κάποιον τον λόγο που αυτός περνάει καλά? Κι αν ο λόγος είναι αυτή, μήπως είναι και εγωιστικό? Αλλά κοίτα δεν έχει δεσμευτεί με λόγια. Όχι, όχι δεν την ξαναπατάει με τις λέξεις. Είναι το αγαπημένο της παιχνίδι και έχασε πανηγυρικά τις προάλλες. Μακριά απο 'μας τα λόγια. Εγώ διαφωνώ, από συμπαράσταση στο κορίτσι το λέω. Τα λόγια μπορούν να 'ναι γλυκά, ειλικρινή, να υπόσχονται ασφάλεια. Είναι όμορφες οι λέξεις. Τώρα όμως την καταπίνει το "εγώ" της. Τρίβει με τα χέρια της το πρόσωπό της για να ξεβάψει τις μπογιές. Ξέχασε όμως ότι δε βάφτηκε σήμερα. Από συνήθεια το έκανε γιατί τη μαλώνει η μαμά της που λερώνει το μαξιλάρι της, μην την παρεξηγείτε. Είναι απλά μια παράξενη φάση, θα περάσει. Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ποτέ δεν περνάω "φάσεις". Είμαι πάντα καλά. Ναι, πάντα καλα. Αύριο θα 'ναι κι εκείνη. Θα θυμηθεί ό,τι "θέλει" και θα ξεχάσει τις σκοτούρες. Οι άνθρωποι φέρνουν σκοτούρες. Το δέσιμο φταίει για όλα. Μακάρι να 'χε πρόχειρο ένα ψαλίδι, να μη δενόταν ποτέ το κοριτσάκι. Να γλύτωνε. Να μην της λείπει, να μην λυπάται. Λύσσα, μένος που είναι μαλθακή. Σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να την καταβάλλει. Να την καταβάλλει και να την δένει πιο σφιχτά. Έτσι είναι. Το δύσκολο σφίγγει τα σχοινιά. Θες κάποιον να τα τραβάει μαζί σου. Η συντροφιά πάντα της άρεσε. Όχι η πολλή. Το πολύ ποτέ δεν είναι επιθυμητό. Άντε μόνο στο χρώμα. Πολύ χρώμα! Αλλάζει χρώματα καθημερινά. Είναι χαμαιλέοντας. Όταν νιώθει όμορφη ντύνεται ροζ κι όταν νιώσει sexy βάφει έντονα τα μάτια της. Όταν φοβάται είναι μωβ κι όταν βαριέται μαύρη. Όταν ερωτεύεται είναι κόκκινη κι όταν θέλει να χορέψει γίνεται κίτρινη. Μα δε λυπάται. Μόνο όταν χαίρεται τα βάζει όλα μαζί κι ας μην ταιριάζουν. Δείχνει πώς νιώθει. Γιατί δε λυπάται ε? Γιατί όταν λυπάται μένει γυμνή. Και ντρέπεται. Δεν της αρέσει όταν είναι γυμνή. Δε λυπάται λοιπόν.Μόνο βάφεται ροζ, κόκκινη, κίτρινη, άντε και μωβ. Βάφεται όταν βγαίνει έξω όμως. Άμα γυρίσει σπίτι? Δε θα φωνάξει η μαμά που θα ξεβάψουν ολ' αυτά τα χρώματα? Γι' αυτό κι απόψε δε βάφτηκε. Ή γι' αυτό ή απλά γιατί προτίμησε να κυκλοφορήσει γυμνή. Εγώ θα κοιμηθώ λίγο νωρίτερα απόψε. Κέρδισα χρόνο γιατί δε χρειάζεται να ξεβαφτώ.
Καληνύχτα.

restricted

To απαγορευμένο δεν ταυτίζεται με το παράνομο απαραίτητα. Το αντίστροφο προφανώς ναι, αλλά το ευθύ μάλλον αποκλείνει απ' αυτόν το δρόμο. Δεδομένης αυτής της διαπίστωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που μας απαγορεύει το "απαγορευμένο"? Ηθικά διλήμματα, στερεότυπα, δειλία και ο φόβος του παλιού, ο φόβος της ανεπιτυχούς  αντικατάστασής του απ' το καινούριο, μας συγκρατούν τα χαλινάρια στην κούρσα της ζωής. Αξίζει όμως τίποτα απ' τα παραπάνω όσο η πρώτη θέση στον αγώνα, ειδικά όταν είσαι ένα απ' τα πιο  "πολυστοιχηματισμένα" άλογα στον αγώνα? Ναι. Το να τα 'χεις καλά με τον εαυτό σου θα έλεγα εγώ. Πούλα τα και ρίσκαρέ τα όλα για να τα βρεις με 'σενα. Γιατί στο τέλος, μόνο εσένα θα 'χεις. Εσένα, τις στιγμές σου, και τα λάθη σου και όλα θα 'ναι εντάξει, μόνο αν είσαι εσύ εντάξει μ' αυτά σου τα κτήματα. Πάντα στα πολύ δύσκολα, ξεπερνάς τα δύσκολα κι εκτιμάς τα εύκολα. Πάντα ένας υπερθετικός, θα υπερέχει ενός συγκριτικού. Και το "πάντα" δηλώνει τον κανόνα. Τον κανόνα που για 'μένα δε συναντά εξαίρεση. Υπάρχουν και μερικά "πάντα" που δεν απειλούνται ούτε απ' το "ποτέ", ούτε απ' τα "μπορεί". Σαν αυτό εδώ. Πότε μπορεί να αθετηθέι? Μπορεί ποτέ. Απαγορεύεται να κάνεις εικασίες. Κανείς δεν ξέρει. Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ κι εγώ.

γαμιέται toshiban

Όταν ήμουν μικρή, πάντα αναρωτιόμουν γιατί ο Θεός παίρνει κοντά του τους καλούς ανθρώπους, κι αφήνει εδώ τους κακούς. Μεγαλώνοντας, το γεγονός συνέχισε ως είχε, αλλά εγώ έχω πια την απάντησή μου. Αν κανείς υπήρξε πολύ καλός στη ζωή του, ό Θεός δεν ήθελε να τον βλέπει να υποφέρει. Γι' αυτό και όλοι οι καλοί άνθρωποι δεν τυραννιούνται πριν πεθάνουν. Απλά φεύγουν. Απροειδοποίητα, σιωπηλά, γαλήνια. Σαν εσένα. Δεν το παίρνω προσωπικά. Κάποιος άλλος αποφάσισε για 'σένα. Ήσουν δύσκολος άνθρωπος, όμως σ' αγαπούσα. Κι ακόμα δηλαδή..τι επειδή έφυγες? στο μυαλό είναι αυτά.. Άλλωστε σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε. Εσύ θα 'σαι κι αύριο όμως. Εδώ δίπλα να τσακώνεσαι με τη Μαρία, το ξέρω. Θυμάσαι που έλεγες ότι σε βασανίζει και ότι θα την χώριζες ε? Κι όμως οι τσακωμοί άγγιζαν σε ποσότητα, την αγάπη που τρέφατε ο ένας για τον άλλον.πάρα πολύ. Τώρα που θα σε ζητάει τι θα της πώ? και ξέρεις τι μου πε προχτες ε? "μακάρι να τον φέρουν πίσω, γιατί εγώ πως θα συνεχίσω τη ζωούλα μου?" Λες και το 'ξερε..Χαίρομαι που ήσουν πάντα εδώ δίπλα. Κοντά σ' ολους όσους σ' αγαπούν. Έφυγες με τις τσέπες του παντελονιού σου γεμάτες αγάπη. Ελπίζω να έφυγες και ικανοποιημένος και περήφανος για 'μένα. Θα βρω μια καλή δούλεια στο υπόσχομαι. Θα στην προσέχω και μεσ' τη βδομάδα θα την πάω και στην κυρία Mάγδα για τις εξετάσεις αίματος. Ήσουν το στήριγμά της. κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σ' αγαπάει πολύ "Νούλη". Όλοι μας.

Απ' όταν ήμουν μικρή πάντα φοβόμουν τον θάνατο.Να ξέρεις, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα τον φοβάμαι.Και από σήμερα που τον βίωσα μαζί σου, όλο και πιο πολύ.
Εγώ μεθαύριο θα φορέσω λευκά.
Αντίο

καταρρίπτοντας τον μύθο

δεν καταλαβαίνεις.
είσαι εδώ όταν το θες.
όταν το χρειάζομαι τι γίνεται?
γιατί πρέπει να το ζητήσω?
κι όταν δε θέλω?
αλλά γιατί να φτάνω να μη θέλω?
φταις.

εγωιστικό
φταίω.

αλτρουϊστικό
φταίμε.

δίκαιο.

ψεύτικο.
ποτέ δε φταίνε και οι δύο.

η ιθακη

οι φίλοι είναι επιλογές.σε καμία περίπτωση εξαναγκασμοί. είναι χαμόγελα και ξεγνοιασιά. σπάνια τσακωμοί και παρεξηγήσεις. όταν ένασ φίλος φτάνει να θυμίζει γκόμενο, τότε κάτι πάει στραβά. οι ανθρώπινες σχέσεις προσδιορίζονται με τον καιρό, αλλά αναιρούνται απ' τη μια μέρα στην άλλη. θέλει προσπάθεια να κρατάς ανθρώπους δίπλα σου. να μη σε βαριούνται. να τους δείχνεισ ότι περνάς καλά μαζί τους. να περνάς όντως καλά μαζί τους. να τους δίνεις. να μη ζητάς μόνο να παίρνεις. είναι ασφαλές άλλωστε. όταν δίνεις είσαι σίγουρος. όταν ζητάς ρισκάρεις. η φιλία δεν είναι εύκολη. είναι μάλιστα πιο δύσκολη απ' τον έρωτα. είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν μπαίνει στη μέση ο έρωτας. όταν θολώνεις λόγω αυτού όλα είναι λάθος, ακόμα και οι φίλοι σου. Πάθη και λάθη πάνε πακέτο. κι ένας καλός φίλος πρέπει να σ' αφήσει να τα ζήσεις και τα δύο. να στα επισημάνει, αλλά να μη στα απαγορεύσει. όπως και να 'χει, ο δεκάλογος του καλού φίλου δεν είναι ο στόχος μου. καταστάσεις, άνθρωποι και συνθήκες σε αλλάζουν, λογικό είναι, αλλά για τον αληθινό φίλο θα 'σαι πάντα ίδιος.είτε τσαντισμένος, είτε στενοχωρημένος, χαρούμενος, ερωτευμένος.. φίλος είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις άνετα, οικεία και σε επαναφέρει στο "εγώ" σου, σ' όποια κατάσταση κι αν σε βρει. Οι γκρίνιες, οι ζήλιες, οι παραξενιές δεν έχουν θέση ανάμεσα στους φίλους. με τον καιρό ξεχωρίζεις ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν για τους δικούς τους, δικούς σου, ή άλλους λόγους. το θέμα είναι όσοι μείνουν να γεμίσουν το κενό όσων φύγουν. είναι δύσκολη. όχι η φιλία αυτή καθαυτή, αλλά το χτίσιμό της. και το χτίσιμο συνεχίζεται και μετά τα μπετά. άπαξ και θέσεις τη βάση, δουλεύεις τον σκελετό. υπομονή κι επιμονή: χρυσός, πασπαρτού κανόνας. η δυσκολία του όλου πράγματος, είναι το να το κάνεις εύκολο. να ξεπερνάς τυχόν εμπόδια και να ερωτεύεσαι τον χρόνο που περνάς με τον άλλον. έτσι κάνω εγώ. ερωτεύομαι τους φίλους μου. εξαφανίσεις, μυστήρια και ίντριγκες δε χωράνε ανάμεσα σε φίλους. αν τυχόν χωρέσουν, προσβάλλουν ένα ένα τα κύτταρα της σχέσης και εξαπλώνονται σαν ιός. Η φιλία νοσεί. Καλύτερα να τη σκοτώσεις, παρά να προσπαθήσεις να τη γιατρέψεις. Η εμπειρία μου έμαθε, ότι δεν αξίζει να σπαταλάς χρόνο σε κάτι τελειωμένο. όσο ανιδιοτελής κι αν πρέπει να είναι η φιλία, ο εγωισμός κάποια στιγμή πρέπει να προηγηθεί. Η χαμένη εμπιστοσύνη μεταξύ δυο φίλων δεν ξανακερδίζεται.
-ΛΑΘΟΣ
Τουλάχιστον όχι στο βαθμό που προϋπήρξε.
-ΣΩΣΤΟ

Και ποιος αρκείται στο "λίγο", όταν έχει γευτεί το "πολύ"? όσο κι αν θες κάποιον στη ζωή σου, όταν οι καταστάσεις σε διώχνουν μακριά του, είναι καλύτερα να μην πας κόντρα στο ρεύμα του ποταμού. οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. το θέμα είναι να επιλέξεις εσύ απο πού θα φύγεις, και με ποιον προορισμό. ίσως η φιλία είναι μια απ' τις λίγες περιπτώσεις όπου δεν έχει τόση σημασία το ταξίδι..

Me Enamoré

υπάρχει κατάλληλη στιγμή να ερωτευτείς? άνοιξη, χρώματα, ερωτική διάθεση, αποκαλυπτικά ρούχα και σπινθιροβόλα βλέμματα. είναι η ατμόσφαιρα το μοναδικό κίνητρο για να ενεργοποιήσει τα ανθρώπινα ερωτο-οιστρογόνα? σύμφωνα με τους επιστήμονες, το αν θα ερωτευτούμε κάποιον κεραυνοβόλα, εξαρτάται από την ψυχολογική μας κατάσταση κάθε δεδομένη στιγμή. μπορείς να ερωτευτείς απόψε? θες να μ' ερωτευτείς αύριο? το όχι είναι πάντα μια απάντηση, αλλά ποιος αρνείται τον έρωτα? ποιος δε θέλει να πέσει με τα μούτρα, να δοθεί ολοκληρωτικά και να μεθύσει πιο γλυκά από ποτέ? άλλωστε ο έρωτας ενεργοποιεί 12 σημεία του εγκεφάλου που απελευθερώνουν τις ίδιες χημικές ουσίες που πυροδοτούνται κι από τη λήψη μιας δόσης κοκαϊνης. ο έρωτας είναι το όπιο του λαού, και χρειάζεται μόλις 1/5 του δευτερολέπτου για να σε ρίξει στα βαθιά. και μετά η ιστορία είναι κοινή και προδιαγεγραμμένη.κάποιος που ερωτεύεται, βρίσκει, χάνει και ξαναβρίσκει. πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια κι ας ήξερα το τέλος. ειδικά αυτό του ιδανικού έρωτα.πάντα ψιθύριζα μαζί με τον αφηγητή "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα..".νομίζω καμία απογοήτευση και αποτυχία δε μπορεί να σε ρίξει απ' το συννεφάκι της προσμονής του ιδανικού, του άλλου σου μισού. άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. για 'μένα βασικά δεν πεθαίνει. νομίζω πως οι άνθρωποι είναι περισσότερο ερωτευμένοι με το να είναι ερωτευμένοι, παρά ο ένας με τον άλλον. ο αμοιβαίος έρωτας φαντάζει πάντα τέλειος. όταν τον ζεις, νομίζεις πως είσαι παντοδύναμος, αλάνθαστος, κι όλο το σύμπαν συμφωνεί με την επιλογή σου. δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή απ' το να εξευτελίζεσαι για τον έρωτά σου. να τον κοιτάς και να σκορπίζεσαι σε εκατοντάδες πολύχρωμα κομματάκια, να συντρίβεσαι, να συνθλίβεσαι, να νιώθεις ελεύθερος. "η ελευθερία υφίσταται μόνο παρουσία του έρωτα.όποιος παραδίνεται απόλυτα νιώθει ελεύθερος, αγαπάει στο μέγιστο βαθμό. κι όποιος αγαπάει στο μέγιστο βαθμό νιώθει ελεύθερος". ο έρωτας είναι επιλογή και συνάμα ανάγκη, είναι υποχρέωση. είναι κινηματογραφικός και ρομαντικός, όταν φυσικά δεν είναι οδυνηρός και δολοφονικός. γιατί στον κινηματογράφο, αυτά του τα χαρακτηριστικά δεν έχουν την ίδια ένταση με την πραγματικότητα. η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος και εκδικητικός σεναριογράφος. ειδικά σ' ό, τι αφορά στον έρωτα. "καιρός να γελάσεις και καιρός να κλάψεις.καιρός ν' αγκαλιάσεις και καιρός ν' απομακρυνθείς". αυτή είναι η σειρά..τουλαχιστον το έζησες. να είσαι ευγνώμων όταν βιώνεις τον έρωτα. κανένας πόνος και κανένα δάκρυ που κύλησε για χάρη του δεν πρέπει να μετανιώνεται. όσο κι αν το θεωρούμε λάθος, κάποτε ήταν πάθος. απλά φτάνει "κάποια στιγμή όπου η σπίθα δεν έχει πια άλλη δύναμη για να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη". έτσι είναι η αγάπη. καίγεται για να μη χάσει, και μετά παγώνει για να ξεχάσει. είναι γεγονός ότι ο έρωτας τελειώνει, στερεύει, στεγνώνει. κι αφήνει χείλη στεγνά, ξηρά, άνυδρα και πληγωμένα. κανόνας απαράβατος αυτός. αν δεν υπάρξει πληγή, δεν υπήρξε έρωτας. επουλώνεται σαφώς, μόνο με καινούριο έρωτα όμως. Ο χρόνος? Αστικός μύθος. Ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Κομπογιαννίτης είναι. τα θάβει όλα.δεν τα επουλώνει. μέχρι που μια μέρα ανοιγει το κουτί της Πανδώρας και τρελαίνεσαι. Ποτέ μην βασιστείς στο χρόνο. Ποτέ μην εμπιστευτείς τον χρόνο. Προχώρα. κάνε ένα βήμα μπροστα ακόμα κι αν το ένα πόδι έχει κολλήσει στον βούρκο του πίσω, του πριν. Είναι λυτρωτικό το επόμενο. Ένα εξαγνιστικό μετά. Ένα παραμυθένιο "προσεχώς"..

full moon

ΕΙΧΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΑΠΟΨΕ.ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΤΗ ΧΑΖΕΥΑΜΕ ΜΑΖΙ? 

ΒΕΒΑΙΑ ΘΥΜΑΣΑΙ..

ΕΣΥ ΠΑΝΤΟΥ.ΕΓΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΠΟΥ. 

Σ' ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΠ' ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ. 

ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. 

ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. 

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΛΑΣΗ. 

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ Σ' ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ. 

ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΛΙΩΝΩ. 

ΖΕΣΤΗ Ε? ΓΔΥΣΟΥ..

"ΑΝ ΚΑΙ ΔΕ ΓΔΥΘΗΚΑΜΕ, ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΗΚΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕΣ, ΚΑΝΑΜΕ ΕΡΩΤΑ. 

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. 

ΜΕ ΧΑΜΗΛΩΜΕΝΑ ΦΩΤΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΕΡΙΑ ΚΑΙ ΧΑΔΙΑ. 

ΦΙΛΙΑ, ΚΙ ΑΛΛΑ ΦΙΛΙΑ. ΑΧΟΡΤΑΓΑ, ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΑ, ΔΙΚΑ ΜΑΣ. 

ΦΙΛΙ. 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ. 

ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ.

ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ.