Το ποτό σας κύριε..

 Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να ρίχνω κάτω τα ποτήρια. Η μαμά μου μού έλεγε "Γιατί το έσπασες?", κι εγώ πάντα απαντούσα "Δεν το έσπασα..!". Πότε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει ραγίσει το γυαλί? Και είναι άραγε αλήθεια ότι δεν ξανακολλάει? Για τη φυσική ναι, είναι απίθανο..Για 'σένα? Είναι πολλές οι φορές που όλοι μας προσπαθήσαμε να ξανακολλήσουμε ένα ραγισμένο γυαλί. Άλλες τα καταφέραμε και άλλες όχι. Έχει τόση σημασία όμως το αποτέλεσμα, όσο το να προσπαθήσεις? Αν σπάσει, ναι δεν ξανακολλάει, αν ραγίσει όμως, ακόμα δεν κάνει σωστά τη δουλειά του? Θέλω να πω, ένα ραγισμένο ποτήρι, πάλι δε μπορεί να σε μεθύσει με τη βότκα που σου προσφέρει? Πάντα ρισκάρεις μην κοπείς, αλλά δεν έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι απ' το να καταναλώνεις, να γεύεσαι χωρίς κίνδυνο? Πάντα πίστευα ότι το ρίσκο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Όλα για όλα. Αν δε σκοπεύεις να τα δώσεις όλα, τότε είναι προτιμότερο να μη (μου) δώσεις τίποτα. Στην τελική κι εγώ πάντα δοκιμάζω όταν είμαι σίγουρη ότι θέλω να γευτώ το ποτό, χωρίς να με απασχολούν οι συνέπειες. Κι ας την πατήσω, κι ας κοπώ. Οι τυχεροί είναι εκείνοι που έχουν δοκιμάσει κι έχουν κοπεί, κι όχι εκείνοι που άλλαξαν ποτήρι..Λοιπόν, να κεράσω μια βότκα?

σημεια στιξης

Πώς τα 'χει κάνει έτσι
            ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ
Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται
και καταλήγουν σε αποσιωπητικά
                   ....
Η σιωπή περιμένει περιμένει τα εισαγωγικά
Εκεί όπου μιλάς εσύ
Νόμιζε πως είχε βάλει τελεία
αλλά μάλλον μοιάζει με κόμμα
Γιατί κάνει τα ίδια λάθη ακόμα...?
Αυτό είναι το πρόβλημά της. Ποτέ τα σημεία στίξης που έβαζε εκείνη δεν ταυτίζονταν με αυτά των υπολοίπων.

μια φορά κι έναν καιρό..

Νιώθω σαν τη γιαγιά στην κουνιστή πολυθρόνα που αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της, με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε λύκο και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα. Κάθε λύκος και κάθε Κοκκινοσκουφίτσα..Ακριβως! διαφορετικές προσωπικότητες, ντυμένες πάντα με την ίδια αμφίεση του καλού και του κακού. Έφταιγε όντως ο λύκος, ή μήπως η μικρή με την κόκκινη κάπα πήγαινα γυρεύοντας? Σ' αυτήν εδώ την ιστορία η Κοκκινοσκουφίτσα μας φοράει μια κοντή κόκκινη φούστα και την πέφτει στον κυνηγό, για να σκοτώσει αυτός για χάρη της το λύκο.. Είναι αρκετά ερωτευμένος ο κυνηγός για να το κάνει ή αρκετά κακός? Μήπως ο ίδιος ο έρωτας είναι κακός? Βασανίζει σίγουρα, και κανείς δε μπορεί να αποφύγει το βάσανό του, αλλά το κάνει άθελά του ή επειδή μπορεί? Πληγώνουμε επειδή δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή επειδή δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς? Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε την ικανότητά μας να πληγώσουμε κάποιον συνειδητά, είτε γιατί λίγη εκδίκηση είναι πάντα καλό πράγμα αφού αν θάψεις την οργή σου αρρωσταίνεις, είτε γιατί είμαστε τόσο εγωιστές που επιλέγουμε να δυστυχήσουν οι άλλοι για να ευτυχήσουμε εμείς. Ανεξήγητο όμως υπαρκτό. Η αδυναμία σου να εξηγήσεις κάτι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό είναι εκεί. Όπως η μελανιά σήμερα το πρωί. Ξύπνησα και ήταν κάτω απ' το στήθος μου, στ' αριστερά. Μεγάλη και μωβ. Δε μπορούσα να εξηγήσω πώς έγινε, αλλά το μπλαβί της χρώμα θα μου θυμίζει για μέρες ότι κάπως, κάτι με πλήγωσε εκεί στην καρδιά. Δε θέλω να σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια το ενδεχόμενο του "κάποιος".. Προτιμώ να πληγώνω, παρά να πληγώνομαι. Ή μήπως κατά βάθος θα 'θελα ο κυνηγός να ήταν αρκετά ερωτευμένος ώστε να πυροβολήσει το λύκο? Η ανταρσία του ήρωα θα ήταν η πιο πραγματική και ταυτόχρονα ρομαντική έκβαση για 'μένα. Εκεί που ενώ σημαδεύει το λύκο, αναστρέφεται και η κάνη σημαδεύει την Κοκκινοσκουφίτσα. "Ψηλά τα χέρια! Σ' αγαπάω", και μετά... ο κρότος. Την πλήγωσε γιατί μπορούσε?
Ορίστε το χαρούμενο τέλος σας. Ποιος έζησε καλά και ποιος καλύτερα τώρα ε?