Me Enamoré

υπάρχει κατάλληλη στιγμή να ερωτευτείς? άνοιξη, χρώματα, ερωτική διάθεση, αποκαλυπτικά ρούχα και σπινθιροβόλα βλέμματα. είναι η ατμόσφαιρα το μοναδικό κίνητρο για να ενεργοποιήσει τα ανθρώπινα ερωτο-οιστρογόνα? σύμφωνα με τους επιστήμονες, το αν θα ερωτευτούμε κάποιον κεραυνοβόλα, εξαρτάται από την ψυχολογική μας κατάσταση κάθε δεδομένη στιγμή. μπορείς να ερωτευτείς απόψε? θες να μ' ερωτευτείς αύριο? το όχι είναι πάντα μια απάντηση, αλλά ποιος αρνείται τον έρωτα? ποιος δε θέλει να πέσει με τα μούτρα, να δοθεί ολοκληρωτικά και να μεθύσει πιο γλυκά από ποτέ? άλλωστε ο έρωτας ενεργοποιεί 12 σημεία του εγκεφάλου που απελευθερώνουν τις ίδιες χημικές ουσίες που πυροδοτούνται κι από τη λήψη μιας δόσης κοκαϊνης. ο έρωτας είναι το όπιο του λαού, και χρειάζεται μόλις 1/5 του δευτερολέπτου για να σε ρίξει στα βαθιά. και μετά η ιστορία είναι κοινή και προδιαγεγραμμένη.κάποιος που ερωτεύεται, βρίσκει, χάνει και ξαναβρίσκει. πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια κι ας ήξερα το τέλος. ειδικά αυτό του ιδανικού έρωτα.πάντα ψιθύριζα μαζί με τον αφηγητή "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα..".νομίζω καμία απογοήτευση και αποτυχία δε μπορεί να σε ρίξει απ' το συννεφάκι της προσμονής του ιδανικού, του άλλου σου μισού. άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. για 'μένα βασικά δεν πεθαίνει. νομίζω πως οι άνθρωποι είναι περισσότερο ερωτευμένοι με το να είναι ερωτευμένοι, παρά ο ένας με τον άλλον. ο αμοιβαίος έρωτας φαντάζει πάντα τέλειος. όταν τον ζεις, νομίζεις πως είσαι παντοδύναμος, αλάνθαστος, κι όλο το σύμπαν συμφωνεί με την επιλογή σου. δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή απ' το να εξευτελίζεσαι για τον έρωτά σου. να τον κοιτάς και να σκορπίζεσαι σε εκατοντάδες πολύχρωμα κομματάκια, να συντρίβεσαι, να συνθλίβεσαι, να νιώθεις ελεύθερος. "η ελευθερία υφίσταται μόνο παρουσία του έρωτα.όποιος παραδίνεται απόλυτα νιώθει ελεύθερος, αγαπάει στο μέγιστο βαθμό. κι όποιος αγαπάει στο μέγιστο βαθμό νιώθει ελεύθερος". ο έρωτας είναι επιλογή και συνάμα ανάγκη, είναι υποχρέωση. είναι κινηματογραφικός και ρομαντικός, όταν φυσικά δεν είναι οδυνηρός και δολοφονικός. γιατί στον κινηματογράφο, αυτά του τα χαρακτηριστικά δεν έχουν την ίδια ένταση με την πραγματικότητα. η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος και εκδικητικός σεναριογράφος. ειδικά σ' ό, τι αφορά στον έρωτα. "καιρός να γελάσεις και καιρός να κλάψεις.καιρός ν' αγκαλιάσεις και καιρός ν' απομακρυνθείς". αυτή είναι η σειρά..τουλαχιστον το έζησες. να είσαι ευγνώμων όταν βιώνεις τον έρωτα. κανένας πόνος και κανένα δάκρυ που κύλησε για χάρη του δεν πρέπει να μετανιώνεται. όσο κι αν το θεωρούμε λάθος, κάποτε ήταν πάθος. απλά φτάνει "κάποια στιγμή όπου η σπίθα δεν έχει πια άλλη δύναμη για να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη". έτσι είναι η αγάπη. καίγεται για να μη χάσει, και μετά παγώνει για να ξεχάσει. είναι γεγονός ότι ο έρωτας τελειώνει, στερεύει, στεγνώνει. κι αφήνει χείλη στεγνά, ξηρά, άνυδρα και πληγωμένα. κανόνας απαράβατος αυτός. αν δεν υπάρξει πληγή, δεν υπήρξε έρωτας. επουλώνεται σαφώς, μόνο με καινούριο έρωτα όμως. Ο χρόνος? Αστικός μύθος. Ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Κομπογιαννίτης είναι. τα θάβει όλα.δεν τα επουλώνει. μέχρι που μια μέρα ανοιγει το κουτί της Πανδώρας και τρελαίνεσαι. Ποτέ μην βασιστείς στο χρόνο. Ποτέ μην εμπιστευτείς τον χρόνο. Προχώρα. κάνε ένα βήμα μπροστα ακόμα κι αν το ένα πόδι έχει κολλήσει στον βούρκο του πίσω, του πριν. Είναι λυτρωτικό το επόμενο. Ένα εξαγνιστικό μετά. Ένα παραμυθένιο "προσεχώς"..

full moon

ΕΙΧΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΑΠΟΨΕ.ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΤΗ ΧΑΖΕΥΑΜΕ ΜΑΖΙ? 

ΒΕΒΑΙΑ ΘΥΜΑΣΑΙ..

ΕΣΥ ΠΑΝΤΟΥ.ΕΓΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΩ ΚΑΠΟΥ. 

Σ' ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΠ' ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ. 

ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. 

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. 

ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. 

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΛΑΣΗ. 

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ Σ' ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ. 

ΕΣΥ ΚΑΙΓΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΛΙΩΝΩ. 

ΖΕΣΤΗ Ε? ΓΔΥΣΟΥ..

"ΑΝ ΚΑΙ ΔΕ ΓΔΥΘΗΚΑΜΕ, ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΗΚΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕΣ, ΚΑΝΑΜΕ ΕΡΩΤΑ. 

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. 

ΜΕ ΧΑΜΗΛΩΜΕΝΑ ΦΩΤΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΕΡΙΑ ΚΑΙ ΧΑΔΙΑ. 

ΦΙΛΙΑ, ΚΙ ΑΛΛΑ ΦΙΛΙΑ. ΑΧΟΡΤΑΓΑ, ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΑ, ΔΙΚΑ ΜΑΣ. 

ΦΙΛΙ. 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ. 

ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ.

ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ.

couldn't get used to it

- μ'αγαπάς?
- ναι, σ' αγαπάω..
- σ' αρέσουν τα μαλλιά μου?
- οχι..
- σ' αρέσει όπως ντύνομαι τότε?
- οχι είσαι σούργελο..
- σ' αρέσει ο τρόπος που μιλάω?
- όχι βρίζεις πολυ..
- θα μπορούσα να βρω κάποιον καλύτερο απο 'σένα δε με νοιάζει τι λες!
- εγώ να δεις πόσο καλύτερη θα μπορούσα να βρω!
- αφού δε σου αρέσει τίποτα σε 'μενα τότε γιατί είσαι μαζί μου?
- ...
- γιατί μ' αγαπάς ρε μαλάκα?
- μη με λες μαλάκα..
- πες μου γιατί και άσε τις υπεκφυγές!
- τι είναι υπεκφυγές?
- πες μου γιατί μ' αγαπάς? γιατί?
- συνήθισα..δεν ξέρω.απλά το συνήθισα..

ενδελέχεια.

Δε είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ. 

Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ. 

Είναι απειλή, είναι ζημιά. 

Δεν είναι βάρκα με καρδιές στην άκρη.  

Είναι σιωπή, είναι φωτιά. 

Είναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας. 

Είναι σιωπή, είναι φωτιά.  

Είναι αυτός που φεύγει πρίν το τέλος της ταινίας. 

Είναι θεός κι εγκληματίας. 

Είναι σιωπή, είναι φωτιά... 

Ο έρωτας βουτάει απ'τις ταράτσες στο κενό. 

Χώνει το χέρι σε νερό,νερό που βράζει. 

Δεν έχει σώμα, ούτε μυαλό. 

Δεν αρρωσταίνει, δεν πονάει, δεν δειλιάζει.  

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φάς, ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις. 

Τραβάει μακριά,καθώς τραβάς, απ'το συρτάρι της καρδιάς δυο μάτσα αναμνήσεις.  

Δεν είναι "μπόμπα"σε σκυλάδικο ο έρωτας, ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μαλακας. 

Είναι αυτόχειρας φυγάς.

23108

κακό.μεγάλο κακό.αυτό μου έκανες.και το θέμα δεν είναι ο πόνος.ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία "πληγωμενη" είμαι. το μετά μ' απασχολεί πιο πολύ.ήθελα να 'ξερα τι σκεφτόσουν όταν φερόσουν έτσι.άραγε κανείς προσχεδιάζει το να φερθεί σκάρτα ή απλά συμβαίνει?όπως και να 'χει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.εγώ, αλλιώς. με άλλαξες και δεν ήθελα.δεν εμπιστεύομαι ενώ έχω ανάγκη να το κάνω, δεν δένομαι ενώ θέλω να δεθώ, δεν ερωτεύομαι γιατί δε μπορώ να ερωτευτώ.μ' έχεις στερέψει. ψυχικά, συναισθηματικά.το κόστος ποιο ήταν για 'σένα? το γαμώτο είναι ότι μάλλον εσένα δε σου κόστισε τίποτα.ενώ εμένα μου κόστισε τον εαυτό μου. θα το 'χα κάνει κι εγώ σε 'σένα αν ήξερα...άν ήξερα, πολλά θα 'χα κάνει και πολλά δε θα 'χαν γίνει.μερικές φορές όμως, όσα έγιναν, συντελούν σ' όσα θα γίνουν.κι εγώ πιστεύω ότι όντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο."ο έρωτας όμως είναι πάνω απ' όλα πηγή οδύνης.είναι υπέροχος και δολοφονικός". όμως εγώ δε μπορώ άλλο.έχω πεθάνει πολλές φορές ήδη και με σκότωσες εσύ.ο δολοφόνος όμως επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, αλλά εγώ δε μπορώ ξανά.θέλω να σταματήσω να επιθυμώ.πώς σταματά κανείς να ποθεί? ο πόθος δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που φαντάζεσαι. εγώ σε έβλεπα, κι όταν δε μπορούσα να το κάνω σε φανταζόμουν.αυτό πώς λέγεται?λατρεία?όταν λατρεύεις κάτι που κοιτάς, φαντάζει τέλειο.η ατέλεια ήμουν εγώ.έτσι ένιωθα δίπλα σου.έτσι ήθελες να νιώθω.ο έρωτας βλέπεις, είναι παιχνίδι κι εσύ ήσουν πολύ ανταγωνιστικός.γιατί ήθελες μόνο να νικάς?"οι σημαντικότερες εμπειρίες του ανθρώπου είναι εκείνες που τον φέρνουν στα άκρα, επειδή απαιτούν όλο του το θάρρος."γιατί δε με άφησες ποτέ σου να κερδίσω?ίσως γιατί δεν είχες ποτέ αρκετό θάρρος να αντιμετωπίσεις την ήττα.Δειλέ.έτσι δειλά, φεύγω κι εγώ τώρα.το "καλούτσικο" πάντα είναι διαφορετικό απ'το "καλύτερο".όχι χειρότερο, απλά διαφορετικό.η σύγκριση αναπόφευκτη.η υπεροχή υποκειμενική, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ακούγεται παράλογο.πολλοί επιλέγουμε το "καλούτσικο", μόνο και μόνο γιατί το "καλύτερο" μας δίνει περισσότερα απ' όσα έχουμε τη δύναμη να δεχτούμε. το "τίποτα" το είχα πάντα σε μεγαλύτερη εκτίμηση απ' το "πάρα πολύ". το "τίποτα" μου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ενω το "πάρα πολύ" σε γεμίζει, ξεχειλίζει και σε λερώνει, σε φθείρει. το ανικανοποίητο ήταν πάντα ό, τι γοητευτικότερο. εσύ θα 'σαι πάντα το δικό μου ανικανοποίητο. κι εγώ το δικό σου. εσύ αυτό που πάντα ήθελα και ποτέ δεν είχα, κι εγώ αυτό που πάντα είχες και ποτέ δεν ήθελες.

οι υποσχέσεις σου κι εγώ (μια αγάπη χωρίς τέλος)

Το υπόσχεσαι? (αβίαστο) ναι..ένας διάλογος πολλά υποσχόμενος και το συγκεκριμένο "ναι" ιδιαίτερα ελπιδοφόρο. η θετική απόκριση στη συγκεκριμένη ερώτηση είναι αναμενόμενη αν και καθόλα αμφισβητίσημη.ποτέ δεν κατάφερα να ψυχολογήσω τους ανθρώπους που αποζητούν το "ναι" ακόμα κι όταν ξέρουν ότι αυτό είναι πλασματικό. ποτέ δε θα καταλάβω πώς κάποιος βρίσκει την επιβεβαίωση στα λόγια.όταν σου τάζουν κάτι, δεν περιμένεις, χτυπώντας νευρικά το πόδι στο πάτωμα, να το κάνουν πραγματικότητα? κι εδώ αναρωτιέμαι εγώ, γιατί να υποσχεθείς κάτι ενώ ξέρεις πως δε θα μπορείς να το κάνεις? ή μάλλον, όπως λέει κι ο μπαμπάς μου "δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω".αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο..όταν δε θες, γιατί να προσποιείσαι ότι θες, κι ότι μπορείς? φυσικά το "μπορώ" προϋποθέτει το "θέλω", αλλά αφού δε θες ρε γαμώτο...δε μπορώ! με τσαντίζει να μου φέρονται σα μωρό, σα να μην καταλαβαίνω.αλλά ακόμα και στα μωρά, όταν τάζουν γλυφιτζούρι τους το δίνουν αργά ή γρήγορα. μήπως η αιτία για ολ' αυτά τα αποτυχημένα πάρε-δώσε πρέπει να αναζητηθεί σ' εκείνον, σε 'σένα, σε 'μένα, που ζητάμε να μας υποσχεθούν πράγματα ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι οι υποσχέσεις θα αθετηθούν? ο μαζοχισμός μας χαρακτηρίζει όλους και ιδιαίτερα ο συναισθηματικός μαζοχισμός. ένα άτομο με ανασφάλειες είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στα λόγια, τις υποσχέσεις και τα μεγάλα "ναι". δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο όμως: να ακούς την αλήθεια έτσι με τη μία, κι ας πονάει, ή να ζεις έστω και για λίγο στον υπέροχο πλασματικό κόσμο που μπορεί να δημιουργήσει για 'σένα ένα κάλπικο "ναι"? στο τέλος, οι στιγμές είναι αυτές που μένουν. τι κι αν χτίστηκαν από υποσχέσεις που αθετήθηκαν, θα 'χω πάντα να θυμάμαι, ότι κάποτε σε ρώτησα "μου το υπόσχεσαι?" και μου 'χες πει "ναι", κι είδα στα μάτια σου ότι το πίστευες.ακόμα κι αν το πίστεψες μόνο για μια στιγμή.εγώ αυτή τη στιγμή επιλέγω να θυμάμαι.

ψ(αίμα)τα.

"Ψέματα". το πιο κοινότυπο κατηγορητήριο. ένας ψεύτης χρησιμοποιεί το ψέμα όπως ο ερωτευμένος τα "σ'αγαπώ" του: πολύ συχνά, πολύ πειστικά και αφήνοντας πίσω του κάποιον χωρίς λόγια. το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές το ίδιο το θύμα έχει υπαρξει και θύτης.για να μην υπερβάλλω λέγοντας ότι είναι θύμα ακριβώς επειδή υπήρξε πρώτα θύτης. το ψέμα είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας. κάποιος λέει ψέματα για να αναδείξει τον εαυτό του σε ήρωα. αφού όμως την αλήθεια τη γνωρίζουν όλοι, μήπως ο σκοπός της γλώσσας είναι το ψέμα?ή μήπως κάποιος που είναι πολύ καλός στο να λέει ψέματα πρέπει να αντιμετωπίζεται όντως σαν ήρωας? αν κάποιος είναι πολύ καλός σε κάτι, πρέπει να του αναγνωρίζεται. όπως επίσης κι όταν είναι πολύ κακός σε κάτι. στην προκειμένη φάση έχουμε να κάνουμε με κάποιον πολύ καλό στο ψέμα και πολύ κακό στο να λέει την αλήθεια. όχι αξιέπαινο κατά τη γνώμη μου. το αντίθετο θα ήταν κάτι που θα με εξέπληττε. η αλήθεια είναι στην ουσία το πιο δύσκολο ψέμα. πονάει τόσο όσο ένα πραγματικό ψέμα και είναι το πιο δύσκολο γιατί δε μπορείς να υποκριθείς όταν την ξεστομίζεις.κανείς δεν ήταν ποτέ άριστος στο να λέει την αλήθεια. θέλει μαεστρία και τι κρίμα που οι μαέστροι είναι καλοί μόνο στο να παίζουν μουσική.το ψέμα από την άλλη, είναι δειλό, άνανδρο και φοβάται.Δειλό γιατί κρύβεται. Άνανδρο γιατί δε σε κοιτάζει ποτέ στα μάτια. Φοβάται γιατί δεν ξέρει τις συνέπειες..ψέματα! ξέρει πολύ καλά..ξέρει ότι πονάει, ότι πληγώνει, στην αρχή μπορεί να "ήταν για καλό σκοπό" ή "ενα αθώο ψεματάκι", αλλά μετά...αυτό το μετά πάντα σε σκοτώνει.και πόσο αθώο είναι κάτι που σκοτώνει? και το ψέμα είναι ναρκωτικό. θανατηφόρο και εθιστικό. το ξεστομίζεις και η ανακούφιση της επανάπαυσης είναι ηδονική. ηδονική και εθιστική.μετά το κάνεις ξανά και ξανά..είναι όμως το μόνο ναρκωτικό που σκοτωνει άλλον πέρα απ' τον χρήστη. και ο ψυχολογικός θάνατος είναι πολύ χειρότερος απ' τον σωματικό. τουλάχιστον έχεις πάντα κάποιον για να αποδόσεις τις ευθύνες.αλλά ποιο το όφελος όταν ήδη σε έχουν σκοτώσει? καμιά φορά είναι καλύτερο να είσαι προετοιμασμένος για το έγκλημα. καμιά φορά είναι όντως καλύτερα να μη μιλάς σε αγνώστους..