Το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ

Κάπου εκεί μέσα υπάρχει εκείνο το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ. Εμφανίζεται απρόσκλητο και τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στις ερωτήσεις. Τόσες πολλές ερωτήσεις... Όσες απαντήσεις κ αν προσπαθήσω να δώσω, αυτό κάνει πως δεν ακούει, επιμένει και ρωτάει. Πάντα θα βρίσκει κάτι καινούριο ή θα ξεθάβει κάτι παλιό, εκούσια αναπάντητο. Το παιδί αυτό δεν έχει αυτιά ή τουλάχιστον μοιάζει να μην ακούει. Κι εγώ φωνάζω, φωνάζω, αλλά εκείνο αδιαφορεί. Εμφανίζεται συνήθως όταν καμιά φορά νιώθω τόσα πολλά πράγματα μαζί που μου 'ρχεται να ξεράσω. Η παρουσία του ως επι το πλείστον μ' ενοχλεί. Πάντα ένιωθα άβολα να με παρατηρούν, πόσο μάλλον όταν με βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις και επικριτικά βλέμματα. Έχω βρει όμως τον τρόπο να το κάνω να σωπαίνει και να τρέχει φοβισμένο. Αν την ώρα της φρίκης, συνειδητοποιήσω ότι όντως αυτή είναι μια φρίκη, τότε φαίνεται λιγότερο φρίκη. Κι αυτό πετυχαίνει με οποιαδήποτε λέξη κι αν αντικαταστήσω τη "φρίκη". Τότε το παιδί σταματά το παιχνίδι με τις 42 ερωτήσεις, απογοητεύεται κι απομακρύνεται. Μπορώ να πω ότι φοβάται κι όλας. εντάξει τ' ομολογώ, νιώθω λίγες τύψεις που το στεναχώρησα, αλλά με τρομάζει κάθε είδους εισβολή ή έστω υπόνοια αυτής, σε ενδόμυχα, προσωπικά και απίστευτα καλά κρυμμένα μονοπάτια. Γιατί η αλήθεια είναι πως τέτοιες είναι οι ερωτήσεις του. κομβικές. και καμιά φορά δρουν όπως το δάχτυλα στο λαρύγγι μου μετά από ένα γερό μεθύσι. Τα ξερνάω όλα, αλλά δεν ακούει. Τα λέω και τ' ακούω μόνο εγώ. Εκείνο μετά ρωτάει ξανά και ξανά. Κι αυτό είναι το θέμα. Το τρομάζει η συνείδηση όμως όπως σας είπα. Ααα και η πολυκοσμία! Ποτέ δε με επισκέπτεται αν είμαι με περισσότερους από έναν ανθρώπους. Και τώρα είμαι μόνη. Το πρωί δεν ήμουν, αλλά το σκεφτόμουν. Η παράνοια της μέρας ξενύχτησε και είναι εδώ. Ευτυχώς το παιδί έχει βδομάδες να εμφανιστεί. Ίσως γι' αυτό το σκέφτομαι τόσο έντονα. Νομίζω πως έχω κουραστεί. Δε θέλω να φαντάζομαι πράγματα ή να σκαρφίζομαι πράγματα.

Γυμνή, συνηθισμένη, απροστάτευτη.

Την ακυρώνουν. Ηχεί στ' αυτιά της η ματαίωση. Τουλάχιστον έτσι νιώθει καμια φορά εκείνη. Ο συνδυασμός ενός εμμονικού και ενός κυκλοθυμικού ανθρώπου τελικά είναι η αρχή του τέλους. Χρειάζεται να τη χρειάζονται. Και ποτέ δεν το 'νιωσε. Πιστεύει ότι αν επιθυμήσει να φύγει, κανείς δε θα την εμποδίσει με λόγια του τύπου "μείνε εδώ για 'μένα" ή "πάρε με μαζί σου"..."φύγε.." περιμένει ν' ακούσει και δε θα εκπλαγεί κι όλας. Κι όμως εκείνη μπορεί αβίαστα να σκεφτεί 4-5 ανθρώπους που θα ικέτευε να 'ναι δίπλα της επειδή τους έχει ανάγκη. Της αρέσει να δένεται, ίσως κατά βάθος είναι εξαρτημένη από τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά ο φόβος της εγκατάλειψης δε θα την αφήσει ποτέ, ίσως μόνο όταν νιώσει όντως, πραγματικά, υπερβολικά, μοναδικά αναγκαία ή απαραίτητη..απαραίτητη...ναι αυτό σίγουρα θα 'ταν το ιδανικό. Πάντα την εξέπληττε ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι έπαυαν να νιώθουν πράγματα που ένιωθαν, ή το πώς απέτρεπαν τον εαυτό τους απ' το να τα νιώσει. Μα είναι τόσο όμορφο και εθιστικό να αρπάζεις έναν άνθρωπο, να θες να τον κρατήσεις στην αγκαλιά σου για πάντα, και να γραπώσεις όλο του το είναι, να μπήξεις τα νύχια σου τόσο βαθιά στη σάρκα του, που να αγγίξεις την ψυχή του, να ξύσεις κάθε του πληγή και μετά να χαϊδέψεις κάθε του εκατοστό και να σκεφτείς του κόσμου τα γλυκόλογα για να την επουλώσεις. Ανθρώπινα συναισθήματα, πέρα από κάθε φιλία και κάθε έρωτα. Απ' τις φορές που νιώθεις φίλο σου τον εραστή σου και ερωτεύεσαι τον φίλο σου. Ενδιαφέρον και αγάπη. Η ανασφάλεια σκοτώνει ο,τιδήποτε όμορφο νιώσεις, η βεβαιότητα το καλλιεργεί και το εξελίσσει. Όλοι είμαστε λουλούδια και θέλουμε πότισμα για να ανθίσουμε. Είναι ωραίο να βλέπεις, να ακούς, να επιβεβαιώνεις κάθε μέρα με όλες σου τις αισθήσεις ότι μερικοί άνθρωποι σε ξεχωρίζουν και σε θέλουν δίπλα τους για ό,τι είσαι. ό,τι καλό και ό,τι κακό έχεις. Να ξέρεις ότι τους συναρπάζεις εσύ ως άνθρωπος, ως μοναδική και διαφορετική διάταξη ατόμων. Να σ' αγκαλιάζουν όταν κλαις, να χαίρονται όταν γελάς, να διαλύουν μεμιάς τις αμφιβολίες σου και να σε γεμίζουν σιγουριά και δύναμη. Γιατί να είναι τόσο δύσκολοι οι άνθρωποι; Ίσως φοβούνται, ίσως δε νοιάζονται, ίσως δε θέλουν να νοιαστούν. Κι εκείνη φοβάται, αλλά ακόμα και χωρίς αντίκρυσμα δε βρίσκει λόγο να σταματήσει να νοιάζεται.

Εικόνες

Εικόνες. Συναισθήματα. Όνειρα. Αγάπη. Έρωτας. Κ’ άλλος έρωτας. Μυρωδιές. Αγγίγματα. Δάκρυα. Ήχοι. Ψίθυροι. Χτύποι. Ανάσες. Σκέψεις. Κ’ άλλες σκέψεις. Πόνος. Δυστυχία. Μοναξιά. Κ’ άλλη μοναξιά.
Θέλω να κρυφτώ στο άγγιγμα από τις άκρες των δαχτύλων σου. Θέλω να γευτώ τη δροσιά από τα διψασμένα χείλη σου. Θέλω να παίξω στα καλντερίμια των ονείρων σου. Θέλω να πονέσω από την σκληρότητα του Όχι σου. Θέλω να ξεχαστώ στον ήχο της αναπνοής σου, όταν ο ύπνος σε παίρνει γλυκά τα βράδια. Θέλω να γελάσω δυνατά με τις αμφιβολίες σου. Θέλω να σε νιώθω να γελάς όπως τότε, εκείνη, τη πρώτη μας φορά. Θέλω να πιστέψω τα ψέματά σου. Θέλω να γεμίζω την άδεια αγκαλιά σου. Θέλω να σε κοιτάζω άβαφη τα πρωινά, και να σου λέω πόσο όμορφη είσαι. Θέλω να τσαντίζομαι όταν είσαι όμορφη και δε μπορώ να σε δω. Θέλω να κάνω τα πάντα πριν ακόμη τα σκεφτείς. Θέλω να μείνω έξω από το σπίτι σου, όλη νύχτα, όταν έχεις νευριάσει και να γίνω μούσκεμα από τη βροχή. Θέλω να σκουπίζω τα δάκρυά σου με τη μπλούζα μου. Θέλω να σου δίνω να φοράς τα φούτερ και τα πουκάμισά μου. Θέλω να μαγειρεύουμε και να καίμε το φαγητό. Θέλω να περπατάμε και να γκρινιάζεις ότι δεν αντέχουν άλλο τα πόδια σου. Θέλω να φωνάζεις όταν είμαι στον κόσμο μου. Θέλω να κοιτάμε τον ουρανό και να θυμόμαστε σιωπηλά τα παλιά. Θέλω να αφήνεις παντού στο δωμάτιό μου τα πράγματά σου και να νευριάζω. Θέλω να ξεχνάς να κλείσεις το θερμοσίφωνο. Θέλω να τσακωνόμαστε και να ουρλιάζεις, σα τρελή, στο δρόμο και όλοι να μας κοιτάνε. Θέλω να φοβάσαι τους κεραυνούς και τις αστραπές, και να σφίγγεσαι στην αγκαλιά μου. Θέλω να παίζεις με το μούσι μου. Θέλω να πιάνεις ψηλά τα μαλλιά σου να φαίνεται το πρόσωπό σου. Θέλω να λείπεις και να ψάχνω ανήσυχος να σε βρω. Θέλω να νιώθεις ζωντανή. Θέλω να κυκλοφορείς γυμνή στη πρωινή ζέστη του καλοκαιριού. Θέλω τα δικά μου να τα φωνάζεις δικά σου. Θέλω τα δικά σου να τα φωνάζεις δικά μου. Θέλω να μου παίρνεις το τηλεκοντρόλ και να χαζοτσακωνόμαστε. Θέλω να με φιλάς. Θέλω να με ακουμπάς. Θέλω να μυρίζω το άρωμά σου πάνω μου. Θέλω να σκαλίζεις αυτά που με κάνουν να πονάω, ενώ το ξέρεις, και μετά να μου κάνεις νάζια για να σε συγχωρέσω. Θέλω να ξεχάσω. Θέλω να πονέσω. Θέλω να αγαπήσω. Θέλω να μου λες «για πάντα». Θέλω να ανοίγεις το ψυγείο χωρίς λόγο. Θέλω να τρως από το πιάτο μου. Θέλω να πίνεις τον καφέ μου, ενώ δε σου αρέσει. Θέλω να μου γράφεις σημειώματα στα βιβλία μου. Θέλω να μπερδεύεις τα ρούχα μου στο πλυντήριο και να μπλέκονται τα χρώματα, και μετά με ένα αθώο χαμόγελο να μου ζητάς συγνώμη. Θέλω να μου λείπεις. Θέλω να γεύομαι το θαλασσινό αλάτι από το κορμί σου. Θέλω όταν κάνουμε καιρό να σε δω να μην ξεκολλάς από πάνω μου. Θέλω να ζηλεύεις. Θέλω να ζηλεύω. Θέλω να νιώσω μια φορά τα πάντα. Θέλω να σου δώσω μια φορά τα πάντα. Θέλω να τα ζήσω όλα σαν να είναι τα τελευταία μου.
Δεν ξέρεις πόσα θέλω.
Θέλω όμως να είσαι ο εαυτός σου. Θέλω να είσαι Εσύ.

-guest byron<3

εξαιρέσου, μπορείς!

ξεκινώ. χαμογελώ. σκέφτομαι. αναρωτιέμαι. περιεργάζομαι. μειδιώ. πλησιάζω. σκύβω. ακούω. φωνάζω. θυμώνω. τρέχω. σκοντάφτω. κοιτάζω. γοητεύομαι. μιλάω. ντρέπομαι. μιλάει. ερωτεύομαι. αγγίζω. ανταποκρίνεται. ανασαίνει. φυσάει. ρουφάω. γεύομαι. μοιράζομαι. γελάω. ανατριχιάζω. ζηλεύω. αγκαλιάζω. τσακώνομαι. συντροφεύω. στηρίζω. συζητώ. ονειρεύομαι. ψεύδομαι. προδίδει. δικαιώνομαι. προδίδω. ζητάω. δεν παίρνω. δίνω. δεν παίρνω. δεν δίνει. παίρνει. ξεχνάει. φεύγει. αλλάζει. αλλάζω. ξεχνάω. προχωράω. επαναλαμβάνομαι. ξεκινώ. επαναλαμβάνομαι. αναζητώ. αναζητώ. αναζητώ.


φίλοι / γνωστοί / σύντροφοι. όλοι κάπως έτσι έρχονται και φεύγουν. αγαπημένοι και αξέχαστοι. μόνιμοι όσο τους το επιτρέπει η προσωρινότητά τους.

Ο μη έχων τσίπα.

Στο λεωφορείο, στο διαδίκτυο, στο δρόμο, στα περιοδικά, στην τηλεόραση. Ο ρατσισμός είναι παντού. Δεν αλλάζει χρώμα, ούτε φύλο, ούτε σεξουαλική προτίμηση. Αλλάζει τρόπο εκδήλωσης, και αφεντικά. Δυστυχώς το διαφορετικό πάντα θα ενοχλεί, πάντα θα προκαλεί, πάντα θα έχει θέση ανάμεσα στα κατώτερα (εκτός αν πρόκειται για τη Lady Gaga). Φυσικά χαρακτηριστικά και επιλογές παντός τύπου, ενοχλούν. Όσοι ενοχλήθηκαν χρησιμοποίησαν τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, ή αν δε μπορούσαν να κάνουν καλή χρήση αυτής, τσάκισαν τα ίδια κόκαλα με οποιοδήποτε άλλο μέσο. Πόσο ανθρώπινο είναι το να διαχωρίζεις? Εμένα πάντως με ενοχλεί. Εσένα τι σ' ενοχλεί? Που δεν έχεις λεφτά ε αγανακτισμένε? Που στα έφαγαν άλλοι και τα πληρώνεις εσύ ε? Τι χρώμα έχει όμως αυτός που στα 'φαγε? Για δες, μήπως είναι κι αυτός ολόιδιος με 'σένα? Λευκός και πιστεύει στον Κύριο Ιησού Χριστό? Κι όμως αυτός που σηκώθηκε σήμερα το πρωί στο λεωφορείο, από τη θέση του για να κάτσει μια γριούλα ήταν μαύρος, και είχε άλλο Θεό. Κι αυτός που έδειρες τις προάλλες στην πλατεία επειδή φόραγε κόκκινα παπούτσια ήταν ομοφυλόφιλος. Τα κινούμενα μπλε στρατιωτάκια δε σ' ενοχλούν όταν 'επαναστατείς' στο δρόμο, αλλά η πολυχρωμία στους ανθρώπους της Αθήνας σε τρομάζει. Σε εξοργίζει ε? Ανθρωπάκι...πάντα θα τα βάζεις με τη μειονότητα. Που να 'ξερες πόσο μικρός είσαι κι εσύ μπροστά στη δύναμη και στη θέληση όλων αυτών των πολύχρωμων ανθρώπων. Τότε θα τρόμαζες, και θα 'τρεχες κι εσύ. Έτσι ακριβώς όπως κάνεις κι εσύ τώρα όλους τους διαφορετικούς να τρέχουν. Τα φιλιά μου στην οποιουδήποτε χρώματος κεφάλα σου ανθρωπάκι, της οποίας το εσωτερικό θα προτιμούσα να δω χυμένο στο πάτωμα.

ένα κορίτσι στο manhattan

Τις περισσότερες φορές πρέπει πρώτα να κάνεις τα λάθη για να δεις τα σωστά. Πόσο πιο εύκολα θα 'ταν όλα αν συνοδεύονταν από ένα ταμπελάκι όπως αυτό στα super market, που να έγραφε "ΛΑΘΟΣ, τιμή:2 μήνες κατάθλιψη" ή "ΣΩΣΤΟ, Βest Buy!" Τότε όμως δε θα 'μασταν και υπερβολικά προβλέψιμοι? Ως λάτρης του αγνώστου, είμαι υπέρμαχος του ρίσκου και αντίμαχος της πεπατημένης. Πάντα υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι που ξέρει το καλό το παλικάρι και θα σε φτάσει πιο γρήγορα εκεί που άλλοι ακόμα θα ψάχνουν πώς να πάνε.. Όπως τα στενάκια από Πανεπιστήμιο, μέσω Κολοκοτρώνη και Καρύτση, που σε οδηγούν μέσα σε 10 λεπτά Μοναστηράκι. Ψάχνοντας και ρισκάροντας να χαθώ, τα ανακάλυψα. Κάπως έτσι τώρα είμαι εδώ, μετά από λάθος μονοπάτια, να εκτιμώ το γεγονός ότι κάποτε χάθηκα. Αν δεν είχα χαθεί τότε, δε θα 'μασταν εδώ μαζί τώρα. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ποτέ δεν αμφιβάλλω όταν λέω αυτή τη φράση. Πόσο μάλλον τώρα που είναι ξεκάθαρο ότι ο λόγος αυτός για 'μένα ήσουν εσύ. Παρ ολ' αυτά πάντα θα απορώ γιατί πρέπει να περάσεις μέσα από συναισθηματικές αγοραπωλησίες και δημοπρασίες ειλικρίνειας, μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά νιώθεις. Το ευχάριστο είναι ότι με το πέρας αυτών, είσαι τόσο σίγουρος για το ποιο μονοπάτι θα σε βγάλει στον προορισμό σου, όσο και η τύπισσα που σου δίνει οδηγίες στο gps. Τα συναισθήματα είναι αυτά που τελικά σε προσανατολίζουν, κι εκεί που ο εγκέφαλος σε τρελαίνει γιατί αγαπάει τους δαιδάλους και τις κρύπτες, η καρδιά σε ξελασπώνει και σε καθοδηγεί, ακόμα κι όταν βρεθείς για πρώτη φορά στους δρόμους της. Κι εγώ τώρα είμαι εδώ και σε κοιτάζω και νιώθω τόσο ικανοποιημένη,λες και κατάφερα και βρήκα το δρόμο μου μέσα στα δαιδαλώδη στενάκια του Manhattan..

mind sex.

Τραγούδι των Dead Prez και όχι μόνο. Ο εγκέφαλος είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα, το ανθρώπινο όργανο που ερωτεύεται. Χωρίς να διαθέτω την ιδιότητα του επιστήμονα, εγώ θεωρώ ότι είναι και το βασικό όργανο σεξουαλικής διέγερσης, λαγνείας και ηδονής, και μάλιστα και από τα δύο φύλα. Η σύγχυση προκύπτει όταν συνειδητοποιήσει κανείς, ότι άντρας και γυναίκα χρησιμοποιούν αντιστρόφως ανάλογα το μυαλό τους. Όταν ένας άντρας μπει στο τρυπάκι να σκεφτεί και να θέσει σε λειτουργία τα γρανάζια του μυαλού του, το κάτω κεφάλι ατονεί. Η γυναίκα πάλι, κρύβει μια δεύτερη κλειτορίδα ανάμεσα στ' αυτιά της. Δεν ήταν τυχαίες άλλωστε οι φήμες για το σημείο G και την πιθανή θέση του κάπου μέσα στα αγγεία του θηλυκού εγκεφάλου. O νοητικός οργασμός είναι το δυνατό μας χαρτί και ο άντρας που θα μας δώσει την ευκαιρία να το παίξουμε, είναι ο μεγάλος νικητής της παρτίδας. Φυσικά όλα τα παραπάνω αφορούν σε όσες διαθέτουν αρκετό χώρο για μια τέτοια διεργασία στο κεφαλάκι τους. Δεν αφαιρείς ρούχα, λύνεις τη γλώσσα και γδύνεις με το βλέμμα. Θέλει δεξιοτεχνία να κάνεις έρωτα χωρίς κανείς να εισβάλλει μέσα σου. Μιλάς και αυτός θέλει να σε κάνει να βογγάς, ενώ μιλάει και εσύ κοντεύεις στην κορύφωση. Βούτα τη γλώσσα σου στο βασίλειο της ηδονής και μετά μίλα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ακούσεις αυτό που θες, και πότε θα πεις αυτό που θέλει να ακούσει. Aυτό είναι ένα απ' τα βασικά του πλεονεκτήματα: μπορείς να γαμήσεις το μυαλό του άλλου, χωρίς να σ' ενδιαφέρει ο χωροχρόνος.

She opens her mouth to speak, and so sounds ring in my head .She speaks, and I want to dance to her rhythm .She moves ever so gently, increasing my desires, as I place my arms around her waist, hold and squeeze onto me. I want to melt into her body, and discover the base of her warmth.