Το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ

Κάπου εκεί μέσα υπάρχει εκείνο το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ. Εμφανίζεται απρόσκλητο και τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στις ερωτήσεις. Τόσες πολλές ερωτήσεις... Όσες απαντήσεις κ αν προσπαθήσω να δώσω, αυτό κάνει πως δεν ακούει, επιμένει και ρωτάει. Πάντα θα βρίσκει κάτι καινούριο ή θα ξεθάβει κάτι παλιό, εκούσια αναπάντητο. Το παιδί αυτό δεν έχει αυτιά ή τουλάχιστον μοιάζει να μην ακούει. Κι εγώ φωνάζω, φωνάζω, αλλά εκείνο αδιαφορεί. Εμφανίζεται συνήθως όταν καμιά φορά νιώθω τόσα πολλά πράγματα μαζί που μου 'ρχεται να ξεράσω. Η παρουσία του ως επι το πλείστον μ' ενοχλεί. Πάντα ένιωθα άβολα να με παρατηρούν, πόσο μάλλον όταν με βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις και επικριτικά βλέμματα. Έχω βρει όμως τον τρόπο να το κάνω να σωπαίνει και να τρέχει φοβισμένο. Αν την ώρα της φρίκης, συνειδητοποιήσω ότι όντως αυτή είναι μια φρίκη, τότε φαίνεται λιγότερο φρίκη. Κι αυτό πετυχαίνει με οποιαδήποτε λέξη κι αν αντικαταστήσω τη "φρίκη". Τότε το παιδί σταματά το παιχνίδι με τις 42 ερωτήσεις, απογοητεύεται κι απομακρύνεται. Μπορώ να πω ότι φοβάται κι όλας. εντάξει τ' ομολογώ, νιώθω λίγες τύψεις που το στεναχώρησα, αλλά με τρομάζει κάθε είδους εισβολή ή έστω υπόνοια αυτής, σε ενδόμυχα, προσωπικά και απίστευτα καλά κρυμμένα μονοπάτια. Γιατί η αλήθεια είναι πως τέτοιες είναι οι ερωτήσεις του. κομβικές. και καμιά φορά δρουν όπως το δάχτυλα στο λαρύγγι μου μετά από ένα γερό μεθύσι. Τα ξερνάω όλα, αλλά δεν ακούει. Τα λέω και τ' ακούω μόνο εγώ. Εκείνο μετά ρωτάει ξανά και ξανά. Κι αυτό είναι το θέμα. Το τρομάζει η συνείδηση όμως όπως σας είπα. Ααα και η πολυκοσμία! Ποτέ δε με επισκέπτεται αν είμαι με περισσότερους από έναν ανθρώπους. Και τώρα είμαι μόνη. Το πρωί δεν ήμουν, αλλά το σκεφτόμουν. Η παράνοια της μέρας ξενύχτησε και είναι εδώ. Ευτυχώς το παιδί έχει βδομάδες να εμφανιστεί. Ίσως γι' αυτό το σκέφτομαι τόσο έντονα. Νομίζω πως έχω κουραστεί. Δε θέλω να φαντάζομαι πράγματα ή να σκαρφίζομαι πράγματα.

Γυμνή, συνηθισμένη, απροστάτευτη.

Την ακυρώνουν. Ηχεί στ' αυτιά της η ματαίωση. Τουλάχιστον έτσι νιώθει καμια φορά εκείνη. Ο συνδυασμός ενός εμμονικού και ενός κυκλοθυμικού ανθρώπου τελικά είναι η αρχή του τέλους. Χρειάζεται να τη χρειάζονται. Και ποτέ δεν το 'νιωσε. Πιστεύει ότι αν επιθυμήσει να φύγει, κανείς δε θα την εμποδίσει με λόγια του τύπου "μείνε εδώ για 'μένα" ή "πάρε με μαζί σου"..."φύγε.." περιμένει ν' ακούσει και δε θα εκπλαγεί κι όλας. Κι όμως εκείνη μπορεί αβίαστα να σκεφτεί 4-5 ανθρώπους που θα ικέτευε να 'ναι δίπλα της επειδή τους έχει ανάγκη. Της αρέσει να δένεται, ίσως κατά βάθος είναι εξαρτημένη από τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά ο φόβος της εγκατάλειψης δε θα την αφήσει ποτέ, ίσως μόνο όταν νιώσει όντως, πραγματικά, υπερβολικά, μοναδικά αναγκαία ή απαραίτητη..απαραίτητη...ναι αυτό σίγουρα θα 'ταν το ιδανικό. Πάντα την εξέπληττε ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι έπαυαν να νιώθουν πράγματα που ένιωθαν, ή το πώς απέτρεπαν τον εαυτό τους απ' το να τα νιώσει. Μα είναι τόσο όμορφο και εθιστικό να αρπάζεις έναν άνθρωπο, να θες να τον κρατήσεις στην αγκαλιά σου για πάντα, και να γραπώσεις όλο του το είναι, να μπήξεις τα νύχια σου τόσο βαθιά στη σάρκα του, που να αγγίξεις την ψυχή του, να ξύσεις κάθε του πληγή και μετά να χαϊδέψεις κάθε του εκατοστό και να σκεφτείς του κόσμου τα γλυκόλογα για να την επουλώσεις. Ανθρώπινα συναισθήματα, πέρα από κάθε φιλία και κάθε έρωτα. Απ' τις φορές που νιώθεις φίλο σου τον εραστή σου και ερωτεύεσαι τον φίλο σου. Ενδιαφέρον και αγάπη. Η ανασφάλεια σκοτώνει ο,τιδήποτε όμορφο νιώσεις, η βεβαιότητα το καλλιεργεί και το εξελίσσει. Όλοι είμαστε λουλούδια και θέλουμε πότισμα για να ανθίσουμε. Είναι ωραίο να βλέπεις, να ακούς, να επιβεβαιώνεις κάθε μέρα με όλες σου τις αισθήσεις ότι μερικοί άνθρωποι σε ξεχωρίζουν και σε θέλουν δίπλα τους για ό,τι είσαι. ό,τι καλό και ό,τι κακό έχεις. Να ξέρεις ότι τους συναρπάζεις εσύ ως άνθρωπος, ως μοναδική και διαφορετική διάταξη ατόμων. Να σ' αγκαλιάζουν όταν κλαις, να χαίρονται όταν γελάς, να διαλύουν μεμιάς τις αμφιβολίες σου και να σε γεμίζουν σιγουριά και δύναμη. Γιατί να είναι τόσο δύσκολοι οι άνθρωποι; Ίσως φοβούνται, ίσως δε νοιάζονται, ίσως δε θέλουν να νοιαστούν. Κι εκείνη φοβάται, αλλά ακόμα και χωρίς αντίκρυσμα δε βρίσκει λόγο να σταματήσει να νοιάζεται.

Εικόνες

Εικόνες. Συναισθήματα. Όνειρα. Αγάπη. Έρωτας. Κ’ άλλος έρωτας. Μυρωδιές. Αγγίγματα. Δάκρυα. Ήχοι. Ψίθυροι. Χτύποι. Ανάσες. Σκέψεις. Κ’ άλλες σκέψεις. Πόνος. Δυστυχία. Μοναξιά. Κ’ άλλη μοναξιά.
Θέλω να κρυφτώ στο άγγιγμα από τις άκρες των δαχτύλων σου. Θέλω να γευτώ τη δροσιά από τα διψασμένα χείλη σου. Θέλω να παίξω στα καλντερίμια των ονείρων σου. Θέλω να πονέσω από την σκληρότητα του Όχι σου. Θέλω να ξεχαστώ στον ήχο της αναπνοής σου, όταν ο ύπνος σε παίρνει γλυκά τα βράδια. Θέλω να γελάσω δυνατά με τις αμφιβολίες σου. Θέλω να σε νιώθω να γελάς όπως τότε, εκείνη, τη πρώτη μας φορά. Θέλω να πιστέψω τα ψέματά σου. Θέλω να γεμίζω την άδεια αγκαλιά σου. Θέλω να σε κοιτάζω άβαφη τα πρωινά, και να σου λέω πόσο όμορφη είσαι. Θέλω να τσαντίζομαι όταν είσαι όμορφη και δε μπορώ να σε δω. Θέλω να κάνω τα πάντα πριν ακόμη τα σκεφτείς. Θέλω να μείνω έξω από το σπίτι σου, όλη νύχτα, όταν έχεις νευριάσει και να γίνω μούσκεμα από τη βροχή. Θέλω να σκουπίζω τα δάκρυά σου με τη μπλούζα μου. Θέλω να σου δίνω να φοράς τα φούτερ και τα πουκάμισά μου. Θέλω να μαγειρεύουμε και να καίμε το φαγητό. Θέλω να περπατάμε και να γκρινιάζεις ότι δεν αντέχουν άλλο τα πόδια σου. Θέλω να φωνάζεις όταν είμαι στον κόσμο μου. Θέλω να κοιτάμε τον ουρανό και να θυμόμαστε σιωπηλά τα παλιά. Θέλω να αφήνεις παντού στο δωμάτιό μου τα πράγματά σου και να νευριάζω. Θέλω να ξεχνάς να κλείσεις το θερμοσίφωνο. Θέλω να τσακωνόμαστε και να ουρλιάζεις, σα τρελή, στο δρόμο και όλοι να μας κοιτάνε. Θέλω να φοβάσαι τους κεραυνούς και τις αστραπές, και να σφίγγεσαι στην αγκαλιά μου. Θέλω να παίζεις με το μούσι μου. Θέλω να πιάνεις ψηλά τα μαλλιά σου να φαίνεται το πρόσωπό σου. Θέλω να λείπεις και να ψάχνω ανήσυχος να σε βρω. Θέλω να νιώθεις ζωντανή. Θέλω να κυκλοφορείς γυμνή στη πρωινή ζέστη του καλοκαιριού. Θέλω τα δικά μου να τα φωνάζεις δικά σου. Θέλω τα δικά σου να τα φωνάζεις δικά μου. Θέλω να μου παίρνεις το τηλεκοντρόλ και να χαζοτσακωνόμαστε. Θέλω να με φιλάς. Θέλω να με ακουμπάς. Θέλω να μυρίζω το άρωμά σου πάνω μου. Θέλω να σκαλίζεις αυτά που με κάνουν να πονάω, ενώ το ξέρεις, και μετά να μου κάνεις νάζια για να σε συγχωρέσω. Θέλω να ξεχάσω. Θέλω να πονέσω. Θέλω να αγαπήσω. Θέλω να μου λες «για πάντα». Θέλω να ανοίγεις το ψυγείο χωρίς λόγο. Θέλω να τρως από το πιάτο μου. Θέλω να πίνεις τον καφέ μου, ενώ δε σου αρέσει. Θέλω να μου γράφεις σημειώματα στα βιβλία μου. Θέλω να μπερδεύεις τα ρούχα μου στο πλυντήριο και να μπλέκονται τα χρώματα, και μετά με ένα αθώο χαμόγελο να μου ζητάς συγνώμη. Θέλω να μου λείπεις. Θέλω να γεύομαι το θαλασσινό αλάτι από το κορμί σου. Θέλω όταν κάνουμε καιρό να σε δω να μην ξεκολλάς από πάνω μου. Θέλω να ζηλεύεις. Θέλω να ζηλεύω. Θέλω να νιώσω μια φορά τα πάντα. Θέλω να σου δώσω μια φορά τα πάντα. Θέλω να τα ζήσω όλα σαν να είναι τα τελευταία μου.
Δεν ξέρεις πόσα θέλω.
Θέλω όμως να είσαι ο εαυτός σου. Θέλω να είσαι Εσύ.

-guest byron<3