Κάπου εκεί μέσα υπάρχει εκείνο το παιδί που δεν του έχω μιλήσει ποτέ. Εμφανίζεται απρόσκλητο και τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στις ερωτήσεις. Τόσες πολλές ερωτήσεις... Όσες απαντήσεις κ αν προσπαθήσω να δώσω, αυτό κάνει πως δεν ακούει, επιμένει και ρωτάει. Πάντα θα βρίσκει κάτι καινούριο ή θα ξεθάβει κάτι παλιό, εκούσια αναπάντητο. Το παιδί αυτό δεν έχει αυτιά ή τουλάχιστον μοιάζει να μην ακούει. Κι εγώ φωνάζω, φωνάζω, αλλά εκείνο αδιαφορεί. Εμφανίζεται συνήθως όταν καμιά φορά νιώθω τόσα πολλά πράγματα μαζί που μου 'ρχεται να ξεράσω. Η παρουσία του ως επι το πλείστον μ' ενοχλεί. Πάντα ένιωθα άβολα να με παρατηρούν, πόσο μάλλον όταν με βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις και επικριτικά βλέμματα. Έχω βρει όμως τον τρόπο να το κάνω να σωπαίνει και να τρέχει φοβισμένο. Αν την ώρα της φρίκης, συνειδητοποιήσω ότι όντως αυτή είναι μια φρίκη, τότε φαίνεται λιγότερο φρίκη. Κι αυτό πετυχαίνει με οποιαδήποτε λέξη κι αν αντικαταστήσω τη "φρίκη". Τότε το παιδί σταματά το παιχνίδι με τις 42 ερωτήσεις, απογοητεύεται κι απομακρύνεται. Μπορώ να πω ότι φοβάται κι όλας. εντάξει τ' ομολογώ, νιώθω λίγες τύψεις που το στεναχώρησα, αλλά με τρομάζει κάθε είδους εισβολή ή έστω υπόνοια αυτής, σε ενδόμυχα, προσωπικά και απίστευτα καλά κρυμμένα μονοπάτια. Γιατί η αλήθεια είναι πως τέτοιες είναι οι ερωτήσεις του. κομβικές. και καμιά φορά δρουν όπως το δάχτυλα στο λαρύγγι μου μετά από ένα γερό μεθύσι. Τα ξερνάω όλα, αλλά δεν ακούει. Τα λέω και τ' ακούω μόνο εγώ. Εκείνο μετά ρωτάει ξανά και ξανά. Κι αυτό είναι το θέμα. Το τρομάζει η συνείδηση όμως όπως σας είπα. Ααα και η πολυκοσμία! Ποτέ δε με επισκέπτεται αν είμαι με περισσότερους από έναν ανθρώπους. Και τώρα είμαι μόνη. Το πρωί δεν ήμουν, αλλά το σκεφτόμουν. Η παράνοια της μέρας ξενύχτησε και είναι εδώ. Ευτυχώς το παιδί έχει βδομάδες να εμφανιστεί. Ίσως γι' αυτό το σκέφτομαι τόσο έντονα. Νομίζω πως έχω κουραστεί. Δε θέλω να φαντάζομαι πράγματα ή να σκαρφίζομαι πράγματα.
