Στο λεωφορείο, στο διαδίκτυο, στο δρόμο, στα περιοδικά, στην τηλεόραση. Ο ρατσισμός είναι παντού. Δεν αλλάζει χρώμα, ούτε φύλο, ούτε σεξουαλική προτίμηση. Αλλάζει τρόπο εκδήλωσης, και αφεντικά. Δυστυχώς το διαφορετικό πάντα θα ενοχλεί, πάντα θα προκαλεί, πάντα θα έχει θέση ανάμεσα στα κατώτερα (εκτός αν πρόκειται για τη Lady Gaga). Φυσικά χαρακτηριστικά και επιλογές παντός τύπου, ενοχλούν. Όσοι ενοχλήθηκαν χρησιμοποίησαν τη γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, ή αν δε μπορούσαν να κάνουν καλή χρήση αυτής, τσάκισαν τα ίδια κόκαλα με οποιοδήποτε άλλο μέσο. Πόσο ανθρώπινο είναι το να διαχωρίζεις? Εμένα πάντως με ενοχλεί. Εσένα τι σ' ενοχλεί? Που δεν έχεις λεφτά ε αγανακτισμένε? Που στα έφαγαν άλλοι και τα πληρώνεις εσύ ε? Τι χρώμα έχει όμως αυτός που στα 'φαγε? Για δες, μήπως είναι κι αυτός ολόιδιος με 'σένα? Λευκός και πιστεύει στον Κύριο Ιησού Χριστό? Κι όμως αυτός που σηκώθηκε σήμερα το πρωί στο λεωφορείο, από τη θέση του για να κάτσει μια γριούλα ήταν μαύρος, και είχε άλλο Θεό. Κι αυτός που έδειρες τις προάλλες στην πλατεία επειδή φόραγε κόκκινα παπούτσια ήταν ομοφυλόφιλος. Τα κινούμενα μπλε στρατιωτάκια δε σ' ενοχλούν όταν 'επαναστατείς' στο δρόμο, αλλά η πολυχρωμία στους ανθρώπους της Αθήνας σε τρομάζει. Σε εξοργίζει ε? Ανθρωπάκι...πάντα θα τα βάζεις με τη μειονότητα. Που να 'ξερες πόσο μικρός είσαι κι εσύ μπροστά στη δύναμη και στη θέληση όλων αυτών των πολύχρωμων ανθρώπων. Τότε θα τρόμαζες, και θα 'τρεχες κι εσύ. Έτσι ακριβώς όπως κάνεις κι εσύ τώρα όλους τους διαφορετικούς να τρέχουν. Τα φιλιά μου στην οποιουδήποτε χρώματος κεφάλα σου ανθρωπάκι, της οποίας το εσωτερικό θα προτιμούσα να δω χυμένο στο πάτωμα.
